එක ගේ කුරුල්ලෝ... ( 01 සිට 25 දක්වා)

‘තමා කියන්නේ මේ විත්තිකරු මානසික රෝගයකින් පෙළෙන බවද?‘ පැමිණිල්ලේ නීතඥයා අවඥ සිනාවකුත් එක්ක මගෙන් එහෙම ඇහුවා. මම දෙව්සරගෙ මුණ දිහා බැලුවා.

ජීවිතයේ කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැති ඒ මුහුණ විලංගු දාපු අත් දෙක දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇස් වලින් එදා වගේම තාමත් කඳුළු නීතියේ දෙව්දුවගේ සමාව අයදිමින් බිමට වැටෙනවා...

‘ස්වාමීනි, තාමත් විත්තිකරු වරදකරු බවට ඔප්පු වෙලා නැහැ. තව වෙනතුරු විත්තිකරු කිසිම ප්‍රකාශයක් පැහැදිලිව කිව්වෙ නැහැ. පොලිසියෙදි විත්තිකරුට ශාරිරික මෙන්ම මානසික හිරිහැර වී ඇති බව පේනවා. ඒක නිසා මම ගරු උසාවියෙන් විත්තිකරු පරික්ෂා කිරීමට කාලය ඉල්ලා සිටිනවා...‘ මම කිව්වා.

විනිසුරුතුමා මා දිහා අමුතු විදිහට බැලුවා.

‘වෛද්‍යවරයාගේ ප්‍රකාශය අනුව විත්තිකරු පරික්ෂා කිරීමට උසාවිය කාලය ලබා දෙනවා. ඒ මාස තුනක කාලයක්. ඒ කාලය ඇතුළත විත්තිකරු පිළිබදව සම්පූර්ණ වාර්තාවක් ලබාදිය යුතුයි. මාසින් මාසට විත්තිකරු උසාවියට ඉදිරිපත් කළ යුතුයි. විත්තිකරු පිළිබඳව පූර්ණ වගකීම වෛද්‍යවරයා සතු වෙනවා. මාස තුනකට මෙම නඩුව කල් තබනවා...‘
_______________________________________________

මව්පිය සෙනෙහස අහිමිව ගිය, කුරිරු සමාජ බන්ධනයේ අසම්මත පෙමක පැටලී ජීවිතයෛ් සිනහව යදින දෙව්සර මලිත් කාරියවසම්....

වෛද්‍ය න්‍යායෙන් ඔබ්බට ගොස් වැරදිකරු නිවැරදිකරු කිරීමට උත්සහා ගන්නා සතිෂ් රන්දුනු මිලාන්...

බිදී ගිය පැතුමක සැඟවී යලිත් පිපි එන ආදරයේ අව්‍යාජ පැතුම් එක් කළ ගිහංස තේජාන් බද්දේවිතාන...

සයිබර් අවකාශයේ කදුලු බිංදුව වූ සංජන කෙනෙත් බංඩාර

සමගින් යලිත් ඔබ හමුවන නැවුම් සමලිංගික ප්‍රේම වෘතාන්තය...

''එක ගේ කුරු‍ල්ලෝ...."

ළගදීම....

--------------------------------------------------------------------------------

ඒ ගැන මෙසේ කියම්...

සයිබර් අවකාශයේ මා කතුවරයෙකු කිරීමේ ගෞරවය අදටත් මා පෙර සේම ලබාදෙනු  ලබන්නේ http://getreal.fullboards.com/ වෙබ් අඩවිය වෙතටයි. එහි පාලක මා සොයුරුගේ ඉල්ලීම මත කඳුළු සිත්තම්, සංසාර ප්‍රාර්ථනා කතා ද්විත්වයෙන් පසු බොහෝ දෙනා මා කතුවරයෙකු ලෙස හදුනා ගත් බව මම කිසිදා අමතක නොකරමි. උක්ත කතා දෙකම මගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම් අනුව රචනා වූ ඒවා වූ අතර ඉන් ඔබ්බට ගොස් නවමු අත්දැකීම්ක් රචනා කරන්නට දරන වෑයමකි මේ...

ඔහු සැබවින්ම ජීවිතයේ දුක අතින් දරාගෙන ඉපදුණු අයෙකි. හමු වූ මොහොතෙදිම ඔහු පැවසූ දෙයින් මා තැතිගත්තේ එබැවිනි. හැමදාමත් මා පවසන පරිදි පිරුවට දරමින් සබා ගැබ අන් අයට අටසිල් දෙනු ලබන උනුන් ගැන කවර කතාද?

අඩුමාසයෙන් අඩු කුලයෙන් අඩු සිතුම් පැතුම් සමගින් උපන් සමලිංගිකයන් වන අප ඔවුන් තරම් උසස් නොවන්නේ උනුන් සේ ද්විත්ව රංගනයක නොයෙදෙන නිසා විය හැක. හිතේ උපන් අව්‍යාජ හැගීම විවෘතව පවසන නිසා විය හැක. බුදුන් වැඩි මේ සිරිලක දහමින් පරිපූර්ණ අලුත් සංස්කෘතියක් ඇති කිරීමට වෙහෙස වන නිසා විය හැක. පැයෙන් පැයට ඇඳින් ඇඳට යන ඔවුනට තවත් ඇඳකදී ඔවුනගේම කුසින් වැදූ පුතුණුවන් පවා හමුවන දිනට වැඩි ඈතක නොවේ. එවන් අවස්ථාකදී වුව තම කාමුක හැඟීම මුදුන්පත් කර අවසානයේ පුතණුවන්ටම යහපත් මග යන්නට පහරදීම කෙතරම් ශෝකජනකද?

එවන් පුතණු කෙනෙකු හා හමුවූ හදවත් ඇති මිනිසුන් කිහිපදෙනකු වටා ගෙතුණු අත්දෑකීම් වලින් උකහා ගත් දෑ එකතු කොට අකුරු කරන්නට සැරසෙන නව කතාවයි මේ...

------------------------------------------------------------------

පළමු තහනම් ගෙය...

අතරක් පතරක් නැති පාරවල් පහු කරගෙන අංගොඩ මානසික රෝහලේ ගිලන් රථයෙන් මාව අරගෙන ආවා. මොනාද මේ වට පිට තියෙන්නෙ. උස තාප්පයක් ගහලා. තැන් තැන් වල එක එක අය. පුංචි කාලේ ඉස්කෝලේ අපි පිස්සන්ගෙ කතා කිව්වේ මේ අය ගැනද? ඒ අයත් එක්ක එකට මෙහෙම ඉන්න හීනෙකින්වත් හිතුවද?

අන්තිමට ලෝකයටත් මම පිස්සෙක් වුණා. උඩින් පේන සාක්ෂි දිහා බලනවා විනා කවුද වුණේ මොකද කියලා ඇත්තමට හොයලා බලන්නේ. ගිහංස හොඳටම බය වෙලා ඇති. මම එනවා කියපු වෙලාවට නාවේ ඇයි කියලා. හිටි හැටියේ ගෙදරට ආපු ඒ මිනිහා කවුද කියලා රොෂාන් නොදැන ඉන්න විදිහක් නැහැ. එයාමනෙ එක එක මිනිස්සු ගෙදරට ගෙන්න ගත්තේ....? ඒත් ඒ මිනිහා අතින් රොෂාන්ගෙ ජීවිතේ කෙළවර වෙයි කියලා රොෂාන් හීනෙන්වත් හිතන්න නැතිව ඇති. බය වුණ පාරට මයෙ අතට පිහිය දීලා ඒ මිනිහා පැනලා දිව්වා.

මම ඒක කිව්වා කියලා උසාවියෙන් පිළිගනිවිද? පෝලීසියෙන් ගහලා ගහලා කිව්වේ මම මිනිමැරුම කළා කියලා පිළිගන්නලු. දෙයියනේ කොහොමද මම මයෙ අප්පච්චිව මරන්නේ.

‘මොනද කල්පනා කරන්නේ....‘ නතර කරපු වෑන් එකෙන් මම බහින්නෙ නැතිව බලාගෙන හිටපු නිසාද කොහොද ඩොක්ටර් ඇහුවා. ‘ඔයාට පිස්සු කියලා මෙහෙට එක්කගෙන ආවා කියලා හිතන්න එපා දෙව්සර. අපිට වෙන විකල්පයක් තිබුණේ නැහැ. ඔයාගෙ පැත්තට උදව් කරන්න ගොඩක් අය ඉන්නවා. බය වෙන්න එපා. හැමදේම හොඳින් විසදෙයි...‘

මොනවද මේ ඩොක්ටර් කියන්නෙ. එයා මොනාද මම ගැන, මයෙ ජීවිතය ගැන දන්නේ. හොදින් විසදෙන්න තරම් සුබවාදී ජීවිතයක් මට තිබුණේ නැහැ.

-------------------------------------------------------------------------------------------

දෙවන කොටස

වෑන් එකෙන් බැහැලා මම ඩොක්ටර් එක්ක ඉස්සරාට ඇවිදගෙන ගියා. කොතනින් මයෙ කතාව පටන් ගන්නද? උසට පෙන්න තියෙන්නෙ ගොඩනැගිලි විතරයි. නිදහසේ මයෙ ගෙදර ඉන්න ආයෙත් මට වාසනාව නැති වෙනවා වගෙ. කොච්චර කාලයක් මෙහෙ ඉන්න වෙයිද?

‘දෙව්සරට බඩගිනිද?‘ ඩොක්ටර් මගෙන් ඇහුවා. මම නැහැ කියන්න ඔලුව හෙල්ලුවා. හිතේ ගින්දර පිරිලා තියෙද්දි කොහොමද බඩගිනි වෙන්නෙ. මමයි තේජානුයි ප්ලෑන් කරපු විදිහට හැමදේම වුණානං අද මම තේජාන් එක්ක සතුටින් ජීවත් වෙනවා. කොහොමත් මයෙ ජීවිතයේ අවසාන මොහොතදි තමයි ගොඩක් දේවල් වෙනස් වුණේ.

‘බඩගිනි නැති වෙන්න විදිහක් නැහැ...‘ ඩොක්ටර් මයෙ ගාවින් වාඩි වුණා. ‘ ආ මේ ටික කන්න. මම තේ එකක් හදාගෙන එන්නම්.‘

මම ඩොක්ටර්ගෙ මූණ දිහා බැලුවා.

‘අපි හිතන්නෙ නැති වෙලාවට නොහිතන දේවල් අහඹු විදිහට වෙනවා මල්ලි. ඒ දේවල් ජීවිතය හිතන්නෙ නැති විදිහට වෙනස් කරනවා. අපි ඒකට අනුගත වෙන්න ඕනි. නැත්තම් ජීවිතය පුදුමයක් නැති වෙනවා. මයෙ ජීවිතෙත් පුදුම විදිහට අභියෝග ආපු කෙනෙක්...
ඩොක්ටර්ටත් කියන්න කතාවක් තියෙනව වගෙ. ඒත් මේ වෙලාවෙ මම ඉන්නෙ කාගෙවත් කතා අහන්න නෙමෙයි. පුදුම අසරණකමකින්. අනෙ මට හිරගෙට යන්න වෙයිද? මයෙම කෙනෙක් නිසා මුළු ජීවිතයට කාලකණ්නි වුණු මම ජීවිතාන්තය දක්වාම හිර ගෙට යාවිද? අනේ පුංචි කාලේ මම දැකපු ඒ ලස්සන හීන වලට මොනවා වෙයිද?

මම නොදැනිම මයෙ ඇස් වලින් කදුළු බිංදු වැටෙන්න පටන් ගත්තා. මම ඔලුව උස්සලා බලද්දි ඩොක්ටර් තේ එකත් තියාගෙන මයෙ ගාව හිටගෙන හිටියා.

‘දන්නවද දෙව්සර...‘ මයෙ ගාවින් ආයෙත් වාඩිවෙන ගමන් ඩොක්ටර් කතා කරා. ‘ කදුළු කියන්නෙ අපිට ඉන්න හොඳම යාලුවෙක්. සතුට වැඩි වුණාමත් එයා අපි ගාව ඉන්නවා. කාත් කවුරුවත් නැතිව අපි අන්ත අසරණ වුණාමත් එයා අපි ගාව ඉන්නවා. හෙවනැල්ල උණත් අපි ගාව ඉන්නෙ අපි එළිය තියෙන තැනක හිටි‍යොත් තමයි. ඒත් කදුළු එහෙම නැහැ. හැම වෙලෙම අපි ගාව ඉන්නවා....‘

ඩොක්ටර් මාව වචන වලින් දිරිමත් කරනවා වගෙ...

----------------------------------------------------------------------------

තෙවන කොටස

එහෙං මෙහෙං කතාව කියන්න හැදුවට මේකෙ අග මුල මොකද්ද කියලා තාමත් මට හිතාගන්න බැහැ. පටන් ගන්නෙ කොහෙන්ද? ඉවර කරන්නෙ කොහෙන්ද? නීතියෙන් වැරදි කාරයෙක් වුණේ නැතිවට මමත් දැන් සැකකාරයෙක්....

එදා දවස මේ ගෙවෙන්නෙ මයේ ජීවිතෙ කාලකණ්ණිම දවස් වෙන්න ඕනි. ඒ කාලකණ්ණි දවස් වල අවසානය කොහොම වෙයිද කියලා මම දන්නෙ නැහැ. හැමදෙයක්ම කාලය විසදයි. වෙන්න තියෙන ලොකුම දේ තමයි මම මැරෙන එක. විදව විදව මැරෙනවට වඩා ඒකත් එක පාරම වෙනවනං ඒකවත මම ලබපු පින කියල හිත හදාගන්නවා.

එ්ත් එක්කම දොරට තට්ටු කරනවා ඇහිලා මයෙ අවධානය බිදුණා.

‘එන්න...‘ මම කිව්වා

‘දෙව්සර උදෙම නැඟිටලා නේද?‘.... ‘ ආගන්තුකයෙක් මයෙ කාමරෙට ආවා. කොහොමද මයෙ නම දන්නෙ මෙයා. සමහර විට ඩොක්ටර් කියන්න ඇති. ‘මම ඩිස්ටර්බ් කරාද දන්නෙ නැහැ....‘

‘නැහැ ඩොක්ටර්...‘ මම කිව්වා.

‘ඔහ් දෙව්සරට කවුද කිව්වේ මම ඩොක්ටර් කෙනෙක් කියලා...‘ මූණ පුරා පිරුණු අමුතුම කරුණාවත්ත හිනාවත් එක්ක ආගන්තුකයා මයෙ ගාවින් වාඩිවුණා.

මමත් හිනාවුණා....

‘මම ඩොක්ටර් කෙනෙක් නෙමෙයි මල්ලි.... මමත් ඔයා වගෙ සාමාන්‍ය කෙනෙක්....‘

‘මම සාමාන්‍ය කෙනෙක් නෙමෙයි...‘ ඩොක්ටර් කෙනෙක් නෙමෙයිනම් මම මොකද්ද කියන්නෙ....‘ මම මිනිමරුවෙක්...‘

මම යටිතොල හපාගෙන පපුව පසරුකරගෙන එන කදුළු එක්ක කිව්වා.

‘මම මයෙ සාරංගව මරලා දැම්මා. මට ජීවිතය දුන්න, මාව පොඩිකාලේ ඉදලම ආදරයෙන් බලාගත්ත සාරංගව මම මරලා දැම්මා....‘

‘තමන්ව අධෛර්යමත් කරගන්න එපා මල්ලි... ඔයා නැගිටලා වොෂ් දාගෙන බෙඩ්ෆස්ට් එක ගන්න. අපි දෙන්නට පොඩි ගමනක් යන්න තියෙනවා....‘

ආගන්තුකයා කිව්වා...

‘ආයෙත් පොලීසියටද?‘ මම ඇහුවා...

‘අපෝ නැහැ... ඇයි එහෙම ඇහුවෙ...‘

‘දැන් මයෙ ජීවිතේ ගෙවෙන්නෙ පොලිසි උසාවි ගානෙ තමයි. අවසානේ එල්ලම් ගහෙන් කෙළවර වුණොත් හොදයි...‘

‘මම හිතන්නෙ නැහැ එහෙම දෙයක් වෙයි කියලා...‘

‘අපි හිතන දේ නෙමෙයි වෙන්නෙ අයියේ...‘ මට එහෙම කියවුණා. ‘ අද වෙනකල් ජීවිතයේ මම කැමති වුණු කිසිම දෙයක් වුණෙ නැහැ. ආදරයක් කියලා සේයාවක් මයෙ ජීවිතයට පායගෙන එද්දිම ඒකත් නැති වෙලා ගියා. මට හැමදේම නැති වුණා...‘

‘ඔයාට තාම ඔයා නැති වුණේ නැහැ.... දැන් කතා කරා ඇති නේද අපි මල්ලි... අපි ගිහින් කතා කරමු. දැන් හොද ළමයා වගෙ වොෂ් එකක් දාගෙන කෑම කන්න...‘

-------------------------------------------------------------------------------------

සිව්වන කොටස

මුස්ලිම් පල්ලියක් උඩ ජාතික කොඩියක් ළෙල දෙමින් තිබුණා. එහාට මෙහාට යන වාහන අතරේ ආපු අෙප් කාර් එක නිස්කලංක පරිසරයක නතර වුණා.

“ෙමාකක්ද අර ෙප්න්ෙන් ………….?”මම ආගන්තුකයන්ෙගන් ඇහැවිවා .

ඒක නගර සභාවෙන්………ජාතික ෙකාඩිය ෙලල ෙදන ෙගාඩනැගිල්ල දිහා බලලා ආගන්තුකයා කිවුවා.”දන්වද අපි ෙකාහාටද අෙව් කියලා…….?”

“නගර සභාවටෙන්..” මම උත්තර දුන්නා.

ආගන්තුකයා ට හිනා.ඉතින් නගර සභාවට ෙනෙම්යිද?ෙමාෙරාටුෙව් හිටියත් මම වැඩිය ෙකාළඹ ඇවිත් නෑ. ඉතින් ෙකාෙහාමද ෙම්වා දන්ෙන්..

“යමු අපි”ආගන්තුකයා ඉස්සර උනා.තැනින් තැන බංකු තබා ඇති ෙකාල පාට තණ බිස්ෙස් එයා ඉස්සරහට ඇවිදෙගන ගියා.

අලුත හම්බ උනු ෙපම්වතුන් ෙපම්වතිය තුරැෙල් සුවය විදිනවා. සමහර තැන් වල පුංචි පවුල ෙසල්ලම් කරනවා.ගම්වලින් චාරිකා ආපු ඉස්ෙකා්ල ළමයි තාෙලට සිංදු කියනවා.ෙහාදින් වටපිටාව ෙපෙනන උද්‍යානෙය් ෙකලවරක බංකුවක ආගන්තුකයා වාඩි වුණා.

“ෙමාෙක් පුදුමෙයන්…….?”ආගන්තුකයා හිනා ෙවලා ඇහැවුවා.

“මම ෙමාකක් කියලද ඔයාට කතා කරන්න ඕනි……?”මම ඇහැවුවා.

“කැමැත්තක්….”

“එෙහම බෑ,අයිෙය් කියන්නද…?”

“මම රන්දුනු……සමහරැ ආදෙර්ට රන් කියලා කියනවා”

ආදෙර් කරන අයත් එෙහනම් ඉන්නවා.මම හිෙතන් මටම කියා ගත්තා. අෙන් ෙදයියෙන් සාරංග……..

“ෙමාකද මූන අමුතු උෙන්….?”රන් මෙගන් ඇහැවුවා. “ෙමතනින් වාඩි ෙවන්න.”

මම බංකුෙව් අනිත් ෙකලවරින් වාඩි උනා.

“ෙදව්සර ,මෙය් මූන දිහා බලන්න.මාව විස්වාස කරන්න.අපි ඔයාව ෙබ්ර ගන්නවා.හැබැයි ඔයා අපිට කතාව කියන්න ඕනි. ඔයාට ෙකෙනක්ව මරන්න තරම් දරැණු හිතක් නෑ. අත් වැරදීමකින් එහෙම ෙදයක් උෙනා්ත එකට නීතිෙයන් සමාව තියනවා. ඔයා වැරදි කාරයා කියන ෙද් අමතක කරන්න. තාම එෙහම ෙදයක් කවුරැත් තීරණය කරලා නැහැ. ඔයා තිරණය කරන්නත් එපා. හැම ෙද්ම ෙහාදින් විසඳන්න අපි ඔයා එක්ක ඉන්නවා. “

රන් අයියෙග් ඇස් වල පුදුම විශ්වාසයක් තිබුණා. මටත් ෙනාදැනි මෙග ඇස්වල කදුලූ බිමට වැෙටන්නට කලින් රන් අයියා පිස දැම්මා.

“ෙම් අඬන ෙවලාව ෙනෙව්. හිනා ෙවන්න පාර හදන ෙවලාව. කදුලු මැදින ජීවිතය ජය අරෙගන ජිවිතයට වටිනාකමක් ෙදන්න මල්ලි.”

“ඇයි මං ෙවනුෙවන් ෙමෙහම කරන්ෙන්….”? ඔයාලට ෙමානවද ලැෙබන්ෙන්….? ඔයාලට ෙමානද මෙගෙන් ඕනි. ෙදන්න තරම් කිසිම ෙදයක් මම ගාව ඉතිරි ෙවලා නැහැ අයිෙය්….’ මම හදවතින්ම ආපු කදුලු කටින් නතර කරෙගන කියාෙගන ගියා.

මම අඬන නිසාද ෙකාෙහද ඒ ළඟින් ගියපු ෙජා්ඩුවක් අමුතු විදිහට බැලුවා. අෙන් ෙදයියෙන් මට උදව් කරන්න අාපු ෙම් මනුස්සයාම මම අපහසුතාවයට පත්කරනවා ෙන්ද…? ඒත් අැයි ෙමයා මට උදව් කරන්ෙන්..? ෙමානවා ගන්නද? ෙදන්න තරම් ෙදයක් මම ගාව නැහැ ෙදයියෙන්…

‘ඔයා වෙගම අපිත් ෙගාඩක් කරදර මැදින් ජීවිතයට මුහුණ ෙදනවා මල්ලි….’ රන් අයියා කිව්වා. ‘තවටත් ඒ කරදර ඉවර නැහැ. ෙම් සමාජය අපි ඔයා හිතන තරම් ෙසාදුරු නැහැ. ඒක ෙවලාකට පුදුම කුහක තැනක්. එතනදී ඔයා වෙගම මමත් ෙගාඩාක් ෙවලාවට අසරණ වුණා. අන්න ඒ අසරණකම මම දන්න නිසයි ඔයාට උදව් කරන්ෙන්…? ඔයාව තවත් අසරණ කරන්න ෙනෙමයි. අසරණ ෙවලා ඉන්න ඔයාව කදුලු මැදින් හිනාගස්වන්නයි අපිට ඕනි…..’

---------------------------------------------------------------------------------------

පස්වන කොටස

‘ බැල්ලී…. තොට පුලුවන්ද මාව හදන්න. තෝ කවුද බොල. මේකෙ වටේ ඉන්න හැත්තටම පුදලා පුදලා මෙතන එනවද පත්තනි අම්මා වෙන්ඩ.... පට්ට වේසී...….’

තාත්තගෙ බීමත් කටහඩ ඇෙහනවත් එක්කම මම පාඩම් පොත උඩින් තියලා ඇදට ආවා. කවද වෙනකල් වචන අහලා ඉවර කරන්නද කියලා හිතාගන්න බැහැ. මම දැනුවත්ව අම්මා නරක කෙනෙක් නෙමෙයි. ඒත් සමහර දවස්වල අම්මා හවසට කාර් වල එන්නෙ කාත් එක්කද කියලා තාම මම දන්නෙ නැහැ. ඒවා මම අහන්න ගියෙත් නැහැ. තව ටිකකින් අයියත් පන්ති ඇරිලා එයි. එක ගෙදරක ඉන්න අපි සේරම ආගන්තුකයෝ වගේ. මූණට මූණ හම්බුණත් කතාවක් නැහැ. ඉදල හිටලා කතා කරන වචනය දෙක උණත් ‘හ්ම්..‘ ගානවා විතරයි.

මෙහෙම කතාව කියාගෙන ගියාට ඔයාට අගක් මුලක් තෙරෙන්නෙ නැහැ කියලා මම දන්නවා. ඇත්තමට මයෙ ජීවිතේට අඟක් මුලක් නැහැ. මේ කතාව ඔයා කැමැත්තෙන් අහයිද කියන්න මම දන්නෙ නැහැ. කොහොම වුණත් දැන් මේ කතාව ඔයාට කියනවා ඇරෙන්න මට වෙන විකල්පයක් නැහැ. මට මරණ දඩුවම නියම වුණොත් ඔයා මට පොරොන්දු වෙන්න මේක කතාවක් විදිහට ලියන්න...

මම නමින් උඩුනුවර කොරළ කාරියවසම්ලාගේ මලිත් දෙව්සර කාරියවසම්. මේ කතාව ඔයාට කියනකොට මයෙ වයස අවුරුදු දහයක් වගෙ ඇති. මට අම්මයි අප්පච්චි අයියයි ඉන්නවා. මයේ තාත්තා විදුහල්පතිවරයෙක්. මයෙ අම්මා නීතිඥවරියක්. අයියා තාම ඉස්කෝලෙ යනවා. එයා ඉන්නෙ දැන් දහය වසරෙ වගෙ. ඒ කියන්නෙ මට වඩා අවුරුදු පහක් වැඩිමල්. අයියාවයි මාවයි ඉස්කෝලෙ ගෙනියන්න ගේන්න වෙනම කෙනෙක් උදේට එනවා. අපිට උයන්න කවන්න පොවන්නත් වෙනම කෙනෙක් ඉන්නවා.

තව මාස හයකින් මම ශිෂ්‍යත්වයට ලියන්න ඕනි. ඒත් මේ වෙනකල් පන්තියේ විස්සෙන් පහළට එන්න මට බැරි වුණා. මම ඉස්කෝලේ යන්නෙ සතියට දවසයි. නැත්තං දෙකයි. අම්මා නීතිඥවරියක් වුණත්, තාත්තා ප‍්‍රින්සිපල් කෙනෙක් වුණත් මම ගොන් බඳිනම කණුවක්. අධ්‍යාපනය අතින් විතරක් නෙමෙයි හැම පැත්තකින්ම මම ගොඩක් දුර්වලයි.

කිසිම දාක මම වෙනම පන්තියකට ගිහින් නැහැ. උදේ නැගිටින්න පරක්කු වුණොත් එහෙම්ම දහය එකොළහ වෙනකල් නිදා ගන්නවා. සෝමලතා ඇවිත් තේ එක පොවලා යනවා. මට බඩගින්න හොදට හුරුයි. දවස් ගාණක් හරි නොකා නොබී ඉන්න පුළුවන්. මම කෑවද බීවද කියලා අහන්න මගෙම කෙනෙක් මට නැහැ. අම්මා අම්මගෙ ලෝකෙ. තාත්තා තාත්තගෙ ලොකේ. අයියා එයාගේ ලෝකෙ. මම....

‘පොඩි මහත්තයා....‘ සෝමලතා කතා කරා. මම ඇදේ එහා පැත්තට හැරුණා. සෝම ලතා දොර ඇරගෙන ඇවිත් මම ගාවින් වාඩිවෙලා මයෙ ඔලුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා.

‘දැන් හතත් පහු වෙලා... යමු අපි කෑම කන්න...‘

‘මට බඩගිනි නැහැ සෝම අම්මේ...‘ මම කෙදිරිගාන ගමන් කිව්වා.

‘අනේ දරුවෝ දවල්ට හරියට කෑවෙත් නැහැ. උදෙත් කිරි එකෙන් ටිකයි. මෙහෙම ගියොත් ලෙඩ වෙයි දරුවෝ.‘

‘ඇයි සෝමා අම්මේ මම කෑවද බීවද කියලවත් අහන්න අම්මා එන්නෙ නැත්තේ....‘

----------------------------------------------------------------------------------

හයවන කොටස

සෝම අම්මා මාව තුරුල් කර ගත්තා. සමහර විට මට අම්මාගෙ තාත්තගෙ කියන දෙන්නගෙම උණුසුම ලැබෙන්නෙ සෝමා අම්මගෙන විතරයි.

මේ විදිහට දින සති මාස ගෙවිලා යනවා. තාත්තා මොනවා වුණත් අරක්කු සිගරට් බිව්වේ නැහැ. අගෝස්තු මාසෙත් ආවා. එදා තමයි මට ශිෂ්‍යත්ව ලියන්න තිබුණු දවස. ලියන්න තරං කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැති වුණත් මම උනන්දුවෙන් නැගිට්ටා. හැමෝම ආඩම්බරෙන් කතාවෙන මේ විභාගෙ මොකද්ද කියලා මට දැනගන්න ඕනි වුණා.

මම වොෂ් රූම් එකට ගිහින් දොරට තට්ටු කරා. මේ උදේ කවුද වොෂ් රූම් ගියේ... තාම පාන්දර පහයි. අපේ වොෂ් රූම් එකට සෝම අම්මා යන්නෙ නැනේ...

‘අයියා ඔයාද ඉන්නේ...‘ මම ඇහුවා.

‘හ්ම්...‘ ඇතුලින් සද්දයක් ඇහුණා.

අහ් ඒක මිසක්... මම ටිකක් මෙහාට ඇවිත් වාඩිවුණා.

ටිකක් වෙලා යද්දි වොෂ් රූම් එ්ක ඇතුළින් කෙඳිරි හඩක් ඇහුණා. හොදටම පරිසරය නිශ්ශබ්ද නිසා මට එක හොදට ඇහුණා. ඒක ගෑණු කෙනෙක්ගෙ හඩක්. මම වොෂ් රූම් එක ළගට ගියා. ආපහු අයියට කතා කරන්නත් බයයි. ඒත් දෙන්නෙක් ඉන්නවද වොෂ් රූම් එකෙ... මම ආයෙත් මෙහාට ඇවිත් දොරට මුවාවෙලා බලාගෙන හිටියා.

ටිකක් වෙලා යද්දි සෝමා අම්මා වොෂ් රූම් එකෙන් එළියට ආවා. ඇඟ පිහාදාගෙන කොණ්ඩෙ හදන ගමන් වට පිට බලලා එයා කුස්සියට ගියා. කවුද ඇතුළේ ඉදලා වොෂ් රූම් එකෙ දොර වැහුවා. ‘හ්ම්‘ කියපු කට හඩනම් අයියගෙ තමයි. මම කෝකටක් දොරට හැංගිලාම හිටියා.

මෙන්න බොලේ අයියා එනවා. මෙයා මොකද කරේ සෝමා අම්මත් එක්ක වොෂ් රූම් එකෙ. අයියා කාමරේට ගියාම මම වොෂ් රූම් එකට ගියා. තැන් තැන් වල දිග කොණ්ඩ ගස්.... අනේ මන්දා මට නං තේරෙන්නෙ නැහැ. මම වොෂ් රූම් එකට ගියපු වැඩෙ කරගෙන කුස්සියට ආවා.

‘අහ් අද මොකද පුංචි මහත්තයා උදේම නැගිටලා‘ සෝම අම්මා මම කුස්සියට එනවා දැකලා ඇහුවා.

‘මම හොල්මනක් දැක්කා සෝම අම්මේ.....‘ මම කිව්වා.

‘මොකක්....‘ සෝම අම්මා පුදුමයෙන් ඇහුවා.

‘ඔව් සෝමාම්මෙ....‘

‘කොහේදී ද?‘

‘වොෂ් රූම් එකෙ....‘

සෝම අම්මා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙනවා වගෙ.

--------------------------------------------------------------------------------------

හත්වන කොටස

‘මෙන්න මේ කෝපි එක බොන්න පුංචි මහත්තයා‘ සෝමාම්මා මට කෝපි කෝප්පය දෙන ගමන් කිව්වා. ‘ ළගදිම මටත් මේ ගෙදරින් යන්න වෙයි වගෙ‘

‘අනේ සෝමම්මා යන තැනකට මාවත් අරගෙන යනවද?‘ මම කෝපි බොන ගමන් ඇහුවා.

‘මට දැන් යන්න තියෙන්නෙ අන්තිම ගමන විතරයි පුංචි මහත්තයෝ... මේ අපායට වැටිලා කවමදාකවත් නොකරපු තරං පව් ගොඩක් මම කරගත්තා.

සෝමම්මා කියන දේ මටනං තෙරෙන්නෙ නැහැ.

‘මමත් ආස දැන් එතනට යන්න තමයි සෝමම්මෙ... ‘ මම කෝපි කොප්පය තියලා කුස්සියෙන් එළියට එන ගමන් කිව්වා.

ශිෂ්‍යත්වය ලියන්න යන්න ලෑස්ති වෙන්නත් එපැයි. මම අල්මාරිය ඇරලා එකෙ තියෙන දේවල් බැලුවා. පුදුම රෙදි ගොඩක්. කවමදාකවත් මම ඇදලා නැති කලිසම් කමිස හිටං ගොඩ ගහලා. සර් කියපු විදිහට ෆයිල් කවරයි, පැන්සල් දෙකයි. පෑන් දෙයයි. කවකටු පෙට්ටියයි. මකනෙයි තමයි ඕනි. ලියන්න කොළ එහෙං දෙනවා කිව්වා. කවකටු පෙට්ටියක් කොහෙන්ද හොයන්නෙ...

අහ් අයියා ගාව ඇති. මම අයියගෙ කාමරේ ගාවට ගිහින් දොරට තට්ටු කරා.

‘අයියේ...‘

‘හ්ම්...‘

‘ඔයා නිදිද?‘

‘නැහැ...‘

‘මම ඇතුළට එන්නද?‘

‘හ්ම්....‘

මම අයියගෙ කාමරේ ඇතුළට ගියා.

‘ඔයා ගාව කවකටු පෙට්ටියක් තියෙනවද?‘ මම දොර ගාව ඉදන් ඇහුවා.

‘හ්ම්...‘

‘මට ඒක අදට දෙන්න පුළුවන්ද?‘

‘හ්ම්...‘

‘අද අපිට ශිෂ්‍යත්ව විභාගෙ අයියේ... 9ට පටන් ගන්නෙ...‘

අයියා මයේ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා. පොඩි වුණාට මොකද මයෙ ලස්සන පෙනුමක් තියෙනවා කියලා සෝමම්මා නිතරම කියනවා. අයියා මට වඩා ලස්සනයි. සුදුයි. ඇස් දෙක නිල්ම නිල් පාටයි.

‘පැටියා ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන්න යන්නද හදන්නෙ. ..‘ අයියා මයෙන් ඇහුවා.

‘ඔව් අයියේ...‘

‘අප්පච්චිට කිව්වද?‘

‘මට මේ ගෙදර කතා කරන්න ඉන්නෙ සෝමම්මා විතරයි අයියේ...‘ මම ඇඩුම් ස්වරයෙන් කිව්වා.

------------------------------------------------------------------------

අටවන කොටස

‘මෙතනින් වාඩිවෙන්න....‘ අයියා මට කතා කරා.

මම අයියගෙ ඇද ගාවින් ගිහින් වාඩිවුණා.

‘මයෙ පුංචි සමනල් පැටියාට දුක හිතුණද?‘ කවදාවත් නැතුව අයියා මට පුදුම ආදරෙකින් කතා කරා.

‘මමත් ආසයි අයියේ අනිත් ළමයි වගෙ ඉන්න. අම්මා තාත්තා අයියා එක්ක සතුටින්. මේ ගෙදර මට හිර ගෙයක් වගෙ....‘ මම අයියට තුරුල් වෙන ගමන් කිව්වා.

අයියා මයෙ ඔලුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා. ජීවිතයේ අමුතුම සහෝදරකමක් ආදරයක් මට අයියා ගැන ඇති වුණා. මම තවත් අයියට තුරුල් වුණා.

‘කමිසෙ ගලවන්න....‘ අයියා කිව්වා.

මමත් කමිසේ ගැලෙව්වා. අයියා හිටියේ කමිසේ නැතිව. බෙඩ්ෂීට් එක පොරවගෙන. අයියා බෙිඩ් ෂීට් එක අයියා කරා. අයියගෙ කලිසමක් ඇදගෙන හිටියෙ නැහැ. වෙලාව හයට විතර ඇති. ඒ වෙලාවටවත් අපේ ගෙදර කවුරුත් නැගිටින්නෙ නැහැ. වෙන වෙනම කාමර තිබුණු නිසා එක කාමරේක වෙන දෙයක් අනිත් කාමරේ කවුරුත් දන්නෙ නැහැ.

‘මේ ඇයි...?‘ මම ඇදේ වාඩිවෙන ගමන් කිව්වා.

‘මට ආසයි මයෙ පැටියව තුරුල් කරගෙන නිදා ගන්න...‘ අයියා මාව එයා ගාවට ඇදලා ගන්න ගමන් කිව්වා.

‘ඉතින් කලිසම ඇද ගන්න...‘ මම ඒක කිව්වෙ ලැජ්ජාවෙන්...

‘මම ඔයාගෙ අයියා.... ඔයා ඉස්සරා මෙහෙම ඉන්න මට ලැජ්ජාවක් නැහැ....‘

අයියා මාව තුරුල් කර ගත්තා. අයියගෙ ඇග රස්නෙයි. ඇත්තටම ඒ රස්නෙට මට ආස හිතුණා. මයෙ පුංචි වයසට මයෙම කෙනෙක්ගෙන් දැනෙන්න උණුසුමක් ලැබුණු පළවෙනි පාර වෙන්න ඕනි. අසම්මතයි ද කියන්න මම දන්නෙ නැහැ. ජීවිතයෙ පිරිමි කෙනෙක් මේ විදිහට අත්දැකීමක් පළවෙනි පාර ලබන්නෙ තමන්ගෙම ලේ ඥාතියෙක්ගෙන තමයි.

අයියා මාව ඉඹින ගමන් ඇදේ එහාට මෙහාට පෙරලෙන්න ගත්තා. ඒ ගමන් එයා මට ගොඩාක් ආදෙරෙන් කතා කරා. හෙමීට මයෙත් කලිසම ගලවන්න පටන් ගත්තා.

‘අනේ....‘ මම කිව්වා...

‘ඔහොම ඉන්න පැටියෝ....‘ අයියා කිව්වා. ‘හැමදාම ඔයා මම ගාව ඉන්න ඕනි. මෙච්චර දවසක් ඔයාව තනි කරලා තිබ්බට මට සමාවෙන්න. මයෙ රත්තරංට මම ගොඩක් ආදරෙයි. අද මයෙත් එක්ක යමු විභාගෙ ලියන්න. මම ඔයාව එක්කගෙන යන්නම්...‘

අයියගෙ ඒ වචන අහද්දි මට ගොඩක් ආඩම්බර හිතුණා. මයෙ අයියා කොච්චර හොඳද දෙයියනෙ....

------------------------------------------------------------------------------

නව වන කොටස

පාන්දරම ඇහැරුණ නිසාද කොහෙද අයියගෙ උණුසුමට තුරුල් වෙලා මට ආයෙත් නින්ද ගිහින්. ඇහැරෙද්දි 11ට විතර ඇති. අයියා මයෙ වටේටම කොට්ට තියලා බෙඩ් ෂීට් එකත් පොරවලා තමයි ගිහින් තියෙන්නෙ. එක අතකට මොන ශිෂ්‍යත්වද මෙහෙම අයියගෙ තුරුලෙ ඉන්න තියෙනවනං.... ඒත් කොයි දැන් අයියා....?

‘දිනෙත්....‘ අප්පච්චිගෙ කටහඩ‍

අයියගෙ කාමරෙට අප්පච්චි දොර ඇරගෙන ආවා. මළ කෙලියයි. මම ඇදුම් නැතිව හිටියේ. අයියත් නැහැ.

‘මලිත් මොකද මේ කාමරේ කරන්නෙ...‘ අප්පච්චි කාමරෙට එද්දිම මම ඇදේ වාඩිවුණා. බෙඩ් ෂීට් එක වටේටම පොරවගත්තා.

‘මම ඊයේ බයවෙන හීනයක් දැක්කා අප්පච්චි....‘ මම කිව්වා.

‘ඉතින්....‘ අප්පච්චි අයියගෙ මේසේ උඩ තිබිලා ෆොන් එක අතට ගත්තා. මාත් එක්ක කතා කරන ගමන්ම ඒක බලන්න පටන් ගත්තා.

‘ මම අයියා ගාවට ඇවිත් නිදා ගත්තා. අද අපිට ශිෂ්‍යත්ව විභාගෙ අප්පච්චි. මම ආසාවෙන් හිටියේ ඒක ලියන්න යන්න.‘

‘තමුසේ ඉස්සෙල්ලා ඉස්කොලෙ වාර විභාගෙ පාස් වෙලා ඉන්නවා. තමුසේ හින්දා කොච්චර නොන්ඩි වෙනවද ? මහලොකු ප්‍රින්සිපල්ගෙ පොඩි පුතා... මේ බලපන් අයියා කරන වැඩ...‘

අප්පච්චි අයියගෙ ෆොන් එක යන විඩියෝ එකක් මට පෙන්නුවා. ගැහැණු කෙනෙකුයි පිරිමි කෙනෙකුයි සිප ගන්න දෙයක් එකෙ තිබුණේ. මම ඇස් දෙක වහ ගත්තා. ඇයි මට මේවා පෙන්වන්නෙ....

‘දිනෙත්....‘ අප්පච්චි අයියට තවත් හයියෙන් කතා කරා.... ‘ මෙවුන්ට මේවා අරන් දීලත් බැ. නොදිත් බැ.‘

අප්පච්චි ෆොන් එක බලන අතරේ මම හිමීට කලිසම ඇද ගත්තා.

ඒ එක්කම අයියා කාමරෙට ආවා. අප්පච්චි කාමරේ හිටිය නිසා එයා ටිකක් බයවෙලා වගෙ. ඊටත් වඩා ෆොන් එක අප්පච්චිගෙ අතේ.

‘මොනවද ඕයි මෙකෙ තියෙන්නෙ....‘ අප්පච්චි අයියගෙ පැත්තට ෆොන් එක හැරෙව්වා. යාන්තමට කෙදිරි ගාන සද්දයක් ෆොන් එකෙන් ඇහුණා. හරියට උදේ බාත්රූම් එකෙන් ඇහුණා වගෙ.

අයියා බිම බලාගෙන.

----------------------------------------------------------

දහවන කොටස

‘තොට මම ෆොන් එකක් අරන් දුන්නේ මෙවා බලන්න යකෝ. මෙච්චරද දැන් තොට අඩු....‘ අප්පච්චි අයියගෙන් ඇහුවා. ‘ මෙච්චර තොට අමාරුවක් තියෙනවනං කසාදයක් බැද ගනින්.... බල්ලා...‘

‘කසාදයක් බැඳගෙන වදන එවුන්ට මේ වගෙ සලකන්න මට ඕන නැහැ.‘ අයියා අප්ච්චිට කිව්වා.

‘මොකද්ද උඹ කිව්වේ...‘

‘කිව්ව දේ දන්නවා ඇතිනේ...‘

‘තෝ කාටද බල්ලෝ එකට එක කතා කරන්නෙ...‘

‘මෙච්චර කල් කට පියාගෙන හිටපු එක තමයි වරද? මොනවා වුණත් මාව වදපු අම්මා තාත්තනෙ කියලා කට පියාගෙන හිටියා. ඒත් මෙහෙම් විඳවන්න අපිව වැදුවට වඩා හොදයි ඒ බඩු ටික සරමෙ පිහදා ගත්තනං....‘ අයියා ඒක කියලා ඉවර වෙනවත් එක්කම අප්පච්චි අයියගෙ කම්බුලට ගැහුවා. අයියා විසිවෙලා ගිහින් දොර ගාව වැටුණා.

‘තොපි දෙන්නා හදපු එක තමයි යකෝ මම කරපු වරද....? කොහෙද යන පට්ට වේසීයක් කසාද බැදගෙන පර බල්ලෝ දෙන්නෙක් වදලා මම අද විඳවනවා...‘

‘මොකටද යකෝ පර බල්ලෝ වැදුවේ.... ඉස්කෝලේ ඉන්න අන්ත:පුරෙත් එක්ක ඉන්න තිබ්බනෙ...‘

‘මොකද්ද බොල තෝ කිව්වේ...‘ අප්පච්චි අයියා පයින් ගහන්න පටන් ගත්තා. අයියා ගුටි කාගෙන කතා කරා.

‘මෙච්චර කලා නොකියා හිටියේ මොනා කරත් අප්පච්චිනෙ කියලා. අඩුම ගානෙ තමන්ගෙ ලෙයින් වැදුවා කියවත් කවදාවත් ආදරෙන් කතා කරලා තියෙනවාද? ඇති කරන්න ගෙනාපු සත්තුන්ට මීට වඩා සලකනවා...‘

‘අප්පච්චි...‘ මම අප්පච්චිගෙ අතේ එල්ලුණා. ‘ අයියට ගහන්න එපා අප්පච්චි..‘

‘අයියයි මල්ලියි බුදියගෙනද යකෝ මට ගහන්න එන්නෙ...‘ අප්පච්චි මාව අතින් තල්ලු කරා.

‘තොපි දෙන්නව හිතලා හැදුවෙ නැහැ යකුනෙ. හැදුණා. තොපෙ අම්මා... අම්මෙක් නෙමෙයි ඒකි වේසීයක්... පට්ට වේසීයක්... මං ලව්වා තොපි හදා ගත්තා... ඇත්තටම තොපි කාගෙද කියලා මම දන්නෙත් නැහැ. තොපි මගෙ වෙන්න බැහැ.. ඒකී පාරවල් ගානෙ බුදියන එකෙක්ගෙ වෙන්න ඇති...‘

----------------------------------------------------------------------

එකොළොස් වන කොටස

‘ කවුද මිනිහෝ එක එකා එක්ක බුදිය ගත්තේ...‘ අම්මා ඒක අහගෙන කාමරේට ආවා....

‘අහ් උඹ විතරයි අඩු වෙලා හිටියේ....‘ අප්පච්චි අම්මගෙ පැත්ත හැරිලා කිව්වා. මම අයියා ගාවට ගියා. ‘ තොපි ඔක්කොම මාව කෑවා...‘

‘ තමුසේ මොනවද මිනිහෝ කියන්නේ.... උදේ පාන්දර මේ ළමයි දෙන්නා කන්න හදන්නෙ තමුසේට පිස්සුද?‘

‘ ළමයි....? මගෙනං ළමයි නෙමෙයි... තොගෙ ළමයි වෙන්න ඇති. මයෙ ළමයි කරන වැඩ නෙමෙයි මුන් කරන්නෙ...‘

‘ඇයි මොකද වෙලා තියෙන්නෙ....‘

‘උඹේ ලොකු පුතා දැන්ම නිල් චිත්‍රපටි බලනවා...‘ අප්පචිච් වියරු හිනාවක් දාගෙන කිව්වා.

‘ඒක මහලොකු දෙයක්ද? ඒයා දැන් ඒවා ඉගෙන ගන්න ඕන කාලේ... අනික තමුසෙගෙන් හරි මයෙන් හරි අහලා දැනගන්නද කියන්නේ... සතුටු වෙනවා.. එයා ඒවා බලනවා විතරයි. තමුසේ වගෙ ඇත්තට කරන්නෙ නැහැ...‘ අම්මත් හිනා වෙලා කිව්වා.

‘ මොකද්ද බැල්ලියේ තෝ කිව්වේ...‘ අප්පච්චි අම්මට ගහන්න අත ඉස්සුවා. අම්මා ඒ අල්ලගෙන පැත්තකට දැම්මා.

‘ පොන්නයෙක්ගෙන් ගුටි කන්න තරම් මේ කුමාරිහාමි ලෑස්ති නෑ කියන එක මතක තියා ගනින්...‘

‘ මම පොන්නයෙක්නං මෙවුන් හැදුවේ තොගෙ හොර මිනිහද යකෝ...‘ අප්පච්චි අයෙත් ඇහුවා...

‘අනේ නවත්තපියව්....‘ අයියා යටි ගිරියෙන් කෑ ගැහුවා.

‘තොපි දෙන්නම එකතු වෙලා අපි දෙන්නව මරලා දාපියව්... අනේ දෙයියනේ ඇයි අපි මෙහෙම අපායකට එව්වෙ.. මේ අම්මලා තාත්තලාද? ගෙදර බුදුන් කියලා අපි අත් මුදුනෙ තියලා වදින්න කියපු දෙමව්පියෝද මේ... කවමදාකවත් දරුවෙක්ට සැනසීමක් නැති. සත්තුන්ට වගෙ කතා කරන, කෑවද බීවද කියලා හොයන්නෙ නැති. කිසිම අධ්‍යාපනයක් දෙන්නෙ නැති. යන්නං වාලේ යන්න දෙන්න ඇයි අපිව වැදුවේ අම්මේ...‘ අයියා අඬනගමන් අම්මගෙන් ඇහුවා.

‘මල්ලිට අද ශිෂ්‍යත්වෙ. කොච්චර ආසාවෙන්ද පොඩි එකා ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන්න යන්න හිටියේ. මට මයෙ වැඩ කරගන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ අහිංසකයා මයෙන් අහනවා ඇයි අම්මා තාත්තා එයාව තුරුලු කර ගන්නෙ නැත්තෙ කියලා. මොනවද මම දෙන උත්තර අප්පච්චි. ඔයා ප්‍රින්සිපල් කෙනෙක්. අම්මා ලෝයර් කෙනෙක්. ඔය දෙන්නම සමාජෙ පිළිගත්ත ජොබ් කරනවා. සමාජෙට ඔය දෙන්නම වැදගත් අය. ඇයි ඒ වැදගත්කම අපිට දෙන්නෙ නැත්තේ. අනිත් ළමයි වගෙ අපිත් ආසයි අම්මා තාත්තා එක්ක සතුටින් ඉන්න...‘

‘දිනෙත් උඹේ කට වහගනින්....‘ අම්මා කිව්වා. ‘ මේ මිනිහත් එක්කද උඹ මට සතුටින් ඉන්න කියන්නෙ... මෙහෙ ආපු දවසෙ ඉදලා අම්මයි පුතයි මාව නොමරා මැරුවා. දැන් මට මයෙ පාඩුවේ දීපල්ලා.

‘පාඩුවේ ඉන්න පුළුවන් තැනකට පලයන් එහෙනං...‘ අප්පච්චි කාමරෙන් එළියට යන ගමන් කිව්වා.

මොකද්ද දෙයියනේ මේ වෙන්නෙ.. මම අයියට තුරුල් වෙලා ඇඩුවා.

-----------------------------------------------------------------------------------

දොළොස්වන කොටස

‘අහ් තමුසේ මටද යන්න කිව්වේ...‘ අම්මා ඒක අහගෙන අප්පච්චි පස්සෙන් ගියා..

‘තොපි ඔක්කෝටම... ‘ ඒක යාන්තං ඇහුණා.

‘මොකද්ද අයියේ මේ වෙන්නෙ...‘ මම අයියගෙ කදුළු පිහදාන ගමන් ඇහුවා. ‘ කොච්චර සතුටින්ද මම අද උදේ නැගිට්ටෙ... මට දැන් මෙහෙම ඉදලා එපා වෙලා අයියේ..‘

‘මටත් පොඩ්ඩෝ...‘ අයියා මයේ අත ඉඹින ගමන් කිව්වා. ‘ මම මයෙ පොඩ්ඩව තනි කරන්නෙ නැහැ. අපි ගිය ආත්මේ ලොකු පවක් කරන්න ඇති පොඩ්ඩෝ. ඒකයි අපිට මේ වගේ දෙමව්පියෝ ලැබුණේ...‘

‘දිනෙත්..‘ අම්මා ආයෙත් අයියගෙ කාමරේට ආවා. ‘ලෑස්ති වෙයන්. තවත් මේ ගුබ්බෑයමේ ඉන්න ඕනි නැහැ. අපි යමු..‘

‘ අම්මේ මල්ලි...?‘ අයියා ඇහුවා.

‘සේරම පව් වලට මට කර ගහන්නද උඹත් කියන්නෙ.‘ අම්මා දොර ගාවට ගිහින් ඇහුවා. ‘ ඒකා ඉපදුණු දවසේ ඉදලා තමයි මේ සේරම නස්පැත්ති...‘ අම්මා එළියට යන ගමන් කිව්වා. ඒ කිව්වෙ මම ගැනද අම්මේ...

‘අනේ අයියේ...‘ මම අයියව බදා ගත්තා. ‘ඔයත් මාව දාල යනවද? අනේ මාව තනි කරන්න එපා අයියේ. මට අම්මත් නැහැ. අප්පච්චිත් නැහැ. මට දැන් ඉන්නෙ ඔයා විතරයි. ඔයාවත් මයෙන් අරගෙන යන්න හදනවා....‘

‘මේ අහන්න පැටියෝ....‘ අයියා මයේ ඔලුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා. ‘ මම දැන් අම්මා එක්ක යන්නං. එයා යන තැන බලාගෙන එයාට තේරුම් කරලා දීලා ඔයාවත් ගන්නං. එහෙම බැරි වුණොත් මම ආයෙත් මෙහෙ එනවා. අපි දෙන්නා කොහොට හරි වෙලා ඉමු...‘

‘අනේ අයියේ...‘

‘මයෙ පැටියා ගොඩක් නිර්භීතයි නේද? මෙහෙම අඩලා හිත දුර්වල කරගන්න එපා. අපි තව ටික දවසක් මේ දුක විදිමු.‘ අයියා නැගිටින ගමන් කිව්වා.

අල්මාරියෙන් ලොකු බෑගයක් අරගෙන එයාට ඕන කරන දේවල් ඒකට දාන්න ගත්තා.

‘සේරම දාන්න ඕනි නැහැ පොඩ්ඩෝ...‘ මමත් අයියගෙ රෙදි නමලා දෙන්න හදද්දි අයියා කිව්වා. ‘ මම ආයෙත් ඉක්මනින් එනවා.‘

අයියගෙ බෑග් එක හදලා දීලා මම මයෙ කාමරේට ආවා. තුන් හිතකින්වත් මම නොහිතපු දෙයක් දෙයියනේ මේ වුණේ. මොකද්ද මම කරන්නෙ. ඇයි මට මෙහෙම වෙන්නෙ. හා හා පුරා කියලා අයියගෙ ආදරේ සෙනෙහෙස දැනෙන්න ගත්තා විතරයි. ඒත් එකත් දැන් ඉවරයි. මම ඇදට වෙලා කොට්ටෙ තුරුල් කරගත්තා.

කවුද මයෙ ඔලුව අත ගාන්න පටන් ගත්තා. ඒක සෝමම්මගෙ අත.

‘අම්මයි අයියයි ගියාද සෝමම්මෙ...‘ මම ඔලුව තියාගෙනම ඇහුවා.

‘ඔව් පොඩි මහත්තයෝ...‘ සෝමම්මා ඇඩුම් ස්වරයෙන් කිව්වා.

‘ මම ඒ තරං අවාසනාවන්ත දරුවෙක්ද සෝමම්මේ...‘

‘අනේ මයෙන් ඔය වගෙ දේවල් අහන්න එපා දරුවෝ...‘

‘මම තනිවුණා සෝමම්මෙ... මම තනිවුණා....‘

--------------------------------------------------------------------------

දහතුන් වන කොටස

කම්බුලින් බේරි ගිය කදුළු එක්ක මට එහෙම්ම නින්ද ගියා. සීතල කදුලු බින්දු මාව ලස්සන හීන ලෝකෙක තනි කරා. දැන් මේ ගෙදර මයෙයි කියන්න කවුරුත් නැහැ. දස මාසයක් කුසේ ති‍යාගෙන මාව මේ ලෝකෙට බිහි කරපු අම්මට මාව කාලකණ්ණියෙක් වුණා. මාව ජාතක කරපු අප්පච්චිට මාව අවජාතකයෙක් වුණා. හා හා පුරා කියලා මයෙම අයියගෙ උණුසුම මට දැනෙන්න ගත්තා විතරයි එයත් මයෙන් වෙන් වුණා. ‍

එක අතකින් මේ තාප්පෙන් වට වෙච්ච මහා ලොකු ගෙදරට වඩා පාරේ, බෝකකු යට පාලං යට ඉන්න ළමයිගෙ ලෝකෙ කොච්චර සුන්දර ඇත්ද? එදාට හම්බෙන මොනවා හරි කාලා අම්මා අප්පච්චි එක්ක සින්දු කියලා විහිලු කරලා ඇවිදලා කරලා ඉන්න ඒ ජීවිතේ සුර ලෝකයක් නෙමෙයිද? කිසිම භෞතික බැදීමක් නැහැ. එකිනෙකා අතර තියෙන්නෙ ආදරයේ රැකවරණයේ බැදිම විතරයි.

මට ආයෙත් ඇහැරෙද්දි දවල් දෙකට විතර ඇති. උදේ ඉදලා කිසිම කෑමක් හරියට නැති නිසාද කොහෙද මයෙ ඇගට එච්චර පණක් තිබ්බේ නැහැ. දෙපැත්තට වැනි වැනි මම කුස්සිය පැත්තට ගියේ තියෙන මොනවා හරි කන්න බලාගෙන. සෝමම්මට පින් සිද්ද වෙන්න රසට රතු කැකුළු බතුයි, වැව් මාලුයි, ඇට ලොකු පරිප්පුයි, පපඩම් බැදලයි තිබ්බා. ඒ වෙලාවේ මට මම තනි වුණු ළමයෙක් කියලා හිතුණේ නැහැ. මමත් මයෙ බඩේ අහිංසක පණුවොයි ගැන හිතලා මම කන්න පටන් ගත්තා.

කටවල් තුන හතරක් කද්දි සෝමම්මා කුස්සියට ආවා.‍‍

'මයේ අප්පච්චියේ...' සෝමම්මා හිනාවෙලා කම්බුලේ අත තියාගත්තා. ' මොකදෑ මේ.....'

'මට හරි බඩගිනි සෝමම්මේ....' මම බත් කට පුරා කන ගමන් කිව්වා.

'ඇයි දෙයියෝ කතා කරානං මම ඇවිත් බෙදලා දෙනවනෙ....' සෝමම්මා මට වතුර එකක් තියන ගමන් කිව්වා.

'මෙහෙම කද්දි පුදුම රසයි සෝමම්මේ...' මම සෝමම්මා තිබ්බ වතුර උගුරක් බිව්වා... ඒත් එක්කම මට පිට උගුර ගියා වගේ. ටිකක් කැස්ස ආවා.

'හෙමින් හෙමින් පොඩි මහත්තයෝ...'

'කෝ සෝමම්මේ අප්පච්චි...'

'අනේ මම දන්නෙ නැහැ පොඩි මහත්තයෝ...'

'හවස අප්පච්චි එයි සෝමම්මේ... අනේ ආයෙත් අම්මයි, අයියයි එයි නේද සෝමම්මේ....'

--------------------------------------------------------------------------------------

දා හතර වන කොටස

හා හා පුරා කියලා මම ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන්න හිටිය දවස මයේ ජීවිතෙ කවදාවත් අමතක නොවෙන දවසක් වුණා. අම්මයි අයියයි මයෙන් වෙන් වෙලා ගියා. දවල් කෑවට පස්සේ ආයෙත් නිදා ගන්නවද නැද්ද කියලා කල්පනා කරගෙන මම කාමරේට ආවා. අප්පච්චි ඇයි අයියගෙ ෆොන් එක පොලේ ගැහුවේ. මොකද්ද එකෙ තිබුණ කෙදිරි ගාන සද්දේ? සෝමම්මා බාත්රූම් ‍එකෙ කෙදිරි ගානවා අයියා රේකෝඩ් කරලවද්ද? කවුද දන්නෙ ඒ දෙන්නා ටෙලිඩ්‍රාමා එකක් ඇක්ට් කරාද කියලා.

මම ආයෙත් අයියගෙ කාමරේට ගියා. පොත් මේසෙ පොත් ටිකක් තිබුණා. අල්මාරියේ අයියා නිතර අදින ඇදුම් ටික නැහැ. ඇදත් හදලා. සපත්තු දෙකත් නැහැ. ටික දවසකටනං ගියේ මේච්චර බඩු අරන් යන්න ඔනි නැනේ. ඒත් එක්කම ගෙදර ෆොන් එක රින් වුණා. මට කවුරු කතා කරන්නද මම අයියගෙ ඇදේ ඇල වුණා. අනේ මේ සුවද ආයෙත් මට විදින්න ඇත්නං....

'පොඩි මහත්තයා... මෙන්න අයියා කතා කරනවා. ' සෝමම්මා කෑ ගහනවා. දෙයියනේ මේක හාස්කමක් වගෙ මතක් කරා විතරයි. අයියා කතා කරනවා.

මම පිම්මනේ දෙකන් අයියා ගාවට ගියා. නැ නැ ෆොන් එක ගාවට ගියා.

'අයියෙ මම මලිත්...' මම රිසිවර් එක ගන්න ගමන් කිව්වා.

'පැටියා කෑවද?' අයියා ඇහුවා.

'ඔව්.. අද මට හොදටම බඩගිනි හැදුණා. බඩ පැලෙන්න කෑවා. බො‍රුනං සෝමම්මා‍ගෙන් අහන්නකො..' මම හිනාවෙලා කිව්වා. සෝමම්මත් කට වහගෙන හිනාවෙනවා.

'හොද පැටියා...'

'අයියා දැන් එනවද මාව එක්කරගෙන යන්න....' මම ආයෙත් අයියගෙන් ඇහුවා. ඒකට උත්තර නැහැ. ' හෙලෝ... හෙලෝ... අයියේ... අනෙ කතා කරන්නකෝ... මට මෙහෙ තනියෙන් ඉන්න බැහැ අයියේ...'

'මේ අහන්න හා පැටියෝ... අම්මා හෙට මාවත් එක්කරගෙන ඉතාලි යන්න හදන්නෙ..'

'මොකක්...'

'ඔව් හා පැටියෝ... මම ඊට කලින් මෙතනින් පැන ගන්න ලැබුණොත් මම පැටියා ගාවට එනවා. ඒත් අම්මා මාව හිරකරලා පැටියො...'

'ඉතාලි‍‍‍‍....'

'අනේ පැටියෝ...'

'ඔයත් බොරු කියන්නෙ... ඔයත් මාව දාලා යනවා. පොඩි කාලෙම අම්මා අප්පච්චි මාව දාලා ගියා. දැන් අයියත් මාව දාලා යනවා. සෝමම්මා විතරයි මට ඉතුරු වෙන්නේ... අම්මා කිව්වා හරි. මම කාලකණ්ණියෙක් තමයි. මේ පවුලට අවාසනාව ගෙ‍නාවේ මම. කමක් නැ අයියේ ඔයා යන්න. කමක් නැහැ...' මම රිසිව‍රය තයලා ආයෙත් මයෙ කාමරේට දුවගෙන ගියා.

-----------------------------------------------------------------------------------------

පහළොස්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ...)

ජීවිතේ අපි හිතන දේවල් වෙන්නෙ කොච්චර කලාතුරකින්ද?

මේ විදිහට කාලය ටික ටික ගත වුණා. දින සති මාස අවුරුදු ගලාගෙන ගියා. උදා වෙන හැම දවසක්ම මයෙ ජීවිතයේ කාලකණ්ණි මුස්පෙන්තු දවසක් තමයි. තාප්පෙන් වට චේචච මේ හිර ගෙදරට වෙලා සෝමම්මා ‍තම්බලා දෙන හැම දේම කකා මේ කාමරේට වෙලා මම නිදා ගන්නවා. මාසෙට දවස් දෙක තුනක් හිතුණාම ඉස්කොලේ යනවා.

අප්පච්චි ගෙනත් තිබුණු ගේම් විඩියෝ, ඉංග්‍රිස් ෆිල්ම් තව එක එක විකාර ෆිල්ම් බැලුවා. අප්පච්චිගේ යාලුවෙක් ඉදලා හිටලා අවොත් කතා කරනවා. අම්මා නැති එක අප්පච්චිට ඉබ්බා දියට දැම්මා වගෙ. වෙනදා හොරෙන් බීපු එයා දැන් ගෙනත් බොනවා. සමහර දවස් වල සෝමම්මා අප්ප්චිගේ කාමරේ ඉදලා යන එනවා මම දකිනවා. පොඩි දවස් වල අයියා එක්ක එයා බාත් රූම් එකෙ කරේ මොනවද කියන්න මට දැන් තේරෙනවා. ඒක එදා අප්පච්චි පෙන්නපු දේවල් තමා.

එදා අයියට කෑ ගහපු ගෙදරින් පන්නපු අප්පචිචිම අද සෝමම්මා එක්ක ඒ දේවල් කරන එක මට පිළිකුල්. සමහර දවස් වල උදේ නැගිටිද්දි සෝමම්මා මම ගාව නිදාගෙන හිටියා. අවුරුද්දක් දෙකක් යද්දි මම ඇතුළින් කාමරේ ලොක් කර ගත්තේ මම නිරුවතින් නැගිටින නිසාමයි.

චිත්‍රපටි වල තියෙන සමහර දේවල් නිසා මට සමාජය තේරුම් ගත්තේ ඒ විදිහටයි. සුදු කළු චරිත මැද මම හිරවෙලා. ගමේ මට කියලා යාලුවෙක් නැහැ. ඉස්කොලෙත් මම විහිලු චරිතයක්. මේ හිර ගෙදරින් ලෝකය දකින්න මම ආසයි. ඒ හින්දම මයෙ අයියා හොයාගෙන ඉතාලියට යන්න හිතුවා.

එදාත් එක්තරා දවසක්. දවස කවදද කියලා මයෙන් අහන්න එපා. අවුරුදු මාස දවස් මම දන්නෙ නැහැ. එතකොට මම හත වසර වගේ ඇති. අප්පච්චිට හොරෙන් මම උදේම නැගිට්ටා. එකතු කරලා තිබ්බ සල්ලි ටිකයි, බෑග් එකයි අරගෙන ගෙයින් එළියට ආවා. ඇයි මේ දේවල් මේ තරං ඉක්මනින් වෙන්නෙ කියලත් අහන්න එපා. මොකද හැමදේකම සීමාවක් තියෙන්න ඔිනි.

ගේට්ටුව ඇරගෙන මම පාරට ආවා. අපේ ගේ ඉස්සරා කදු පන්තියක්. ඈතට ලස්සනට දිලිසෙනවා. තාම ඉර නිදිද කොහොද? කදු පන්ති අතර දිලිසෙන එකම එක ලස්සන තරුවයි තිබුණේ. ඒ මම වෙන්න ඇති. තරුවක් එක්ක කතා කර කර මම පා‍ර දිගේ ඇවිදගෙන යන්න පටන් ගත්තා. මම ගමේ අයව ඇදුරුවේ නැතිවට ඒ අය මාව දන්නවා ඇති. ඒක නිසා කවුරුවක් දකින්න කලින් ටවුමට යා ගන්න ඕනි. එතනින් කොච්චියේ කොළඹට ගිහින් එයාර් ෆොට් එකට යනවා. ඉතාලියට යන්න මම ගාව තියෙන සල්ලි මදි වෙයිද? එහෙම උණොත් ළග කාගෙන් හරි ඉල්ල ගන්නවා. ගියපු ගමන් දෙන්නම් කියලා. එයාලා මට සල්ලි දේවි. මොකද මම බොරු කාරයෙක් නොවෙන නිසා.

--------------------------------------------------------------------------------

දහසය වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ...)

ටවුන් එකට ඇවිත් මම බස් එකෙන් බැස්සා. දෙයියනේ මෙහෙම ආවට කොහොමද දන්නෙ ඉතාලියට යන විදිහ. මම බෑග් එකත් අරගෙන ඉස්සරාට ඇවිදගෙන ගියා.

එක පාරමට අප්පච්චිගෙ කාර් එක ඇවිත් මම ඉස්සරා නතර කරා. මම එක තැනම ගුලි ගැහුණා. ආයෙත් දුවන්නත් බැනේ...

'කොහෙද බුරුවෝ යන්නෙ....' අප්පච්චි මාව කාර් එක ගාවට අදින ගමන් සැරෙන් ඇහුවා. ' තොට පිස්සු හැදිලද...? මාව හිරෙ යවන්නද හදන්නෙ'

මම බිම බලාගෙන හිටියා.

'නැගපන් කාර් එකට...' අප්පච්චි දොර පිටිපස්සෙ දොර අරින ගමන් කිව්වා.

'මට.....' මම කෙදිරිගාන්න පටන් ගත්තා. 'මට.... ගෙද....ර ... ගෙ.....දර...'

'ම‍ොකක්.... මොනවද කුටු කුටු ගාන්නෙ...' අප්පච්චි මාව ඇදලා කාර් එක ඇතුළට දැම්මා. අයියෝ දෙයියනේ මම කබලෙන් ලිපට වැටුණා වගෙ. දැන් මම මොනවද කරන්නෙ. ගෙදර ගියාම හොදවයින් බෙල්ට් පාරවල් කන්න වෙනවා දැන්.. ඇයි දෙයියනෙ මාව මෙහෙම අපායකට දැම්මේ..

මම කාර් එකෙ ඉදලා අඬන්න පටන් ගත්තා. අප්පචිචට ගාණක්වත් නැහැ. එයා කාටදෝ කෝලේ එකක් ගත්තා.

' අහ් කොල්ලා.... උඹ අද හවස එනවා නේද...? ඔව් ඔව් බය වෙන්න එපා. ඔයා ටවුමට ඇවිත් මට කොල් එකක් දෙන්න. මම එන්නං එක්කං යන්න... හරි පැටියෝ... මම දවස් වෙලා ඔයාට කොල් එකක් ගන්නං... හරි හරි... බායි....'

පැටියෝ.... කවුද අප්පච්චිට ඉන්න පැටි‍යා... මෙච්චර කල් එයාට හිටියෙ අයියයි මායි විතරයිනෙ. අයියා ගියාට පස්සෙ මම විතරයි. ඒත් කවදාවත් එයා මට පැටියෝ කියලා කතා කරල නැහැ. මොකාටද අද ගෙදරට එන්න කිව්වෙ. මොකා වුණත් කමක් නැහැ. කවුරු හරි මිනිස් පුලුටක් මේ හොල්මන් ගෙදරට එනවානං.

ගේට්ටුව ගාවට ආපු කාර් එක නතර වුණා. ඉංග්‍රිසි චිත්‍රපටි වල තියෙන විදිහෙ මහා නපුරු භයානක ගුහාවක් මම ඉදිරියේ මැවිලා තියෙනවා. බලෙන් අපායට ඇදලා දානවා වගෙ මාව ආයෙත් මේ ගුහාවට ඇදගෙන යනවා. මයෙම අප්පච්චි මයෙ යමපල්ලා වෙලා.

'අදින් පස්සේ මේ ගෙදර ඉන්නෙ උඹයි මායි විතරයි....' අප්පචිචි සාලේ කාර් එක නතර කරන ගමන් කිව්වා.

'සෝ....සෝ...සෝ..ම...ම.... ම... ම්...'

'ඒ වේසී නැහැ. ආයෙත් ‍එකීවත් මොකියක්වත් මේ ගෙදරට එන්නෙ නැහැ. තෝ ඉස්කෝලෙ යන්න ඕන නැ. කන්න පුළුවන් විදිහට උයාපිය. මට නැතත් තොට කන්න පුළුවන් විදිහට. ඕන කරන දේවල් මම ගෙනත් දාලා ඇති. කාලා බීලා තියෙන දෙයක් බලාගෙන මේ ගෙදරට වෙලා හිටපන්. ආයෙත් මේ ගෙයින් එළියට ගිහින් තිබුණ‍ොත් තෝ මරලා පුච්චලා දානවා මොකෙක්ටවත් හොයාගන්න බැරි විදිහට. දන්නවනෙ මගෙ හැටි. ආයෙත් මට මේක කියන්න තියන්න එපා. අදට තෝ බෙරුණා. දැන් පල කාමරේට....'

මයෙ ඔලුවට ගහන ගමන් අප්පච්චි කිව්වා.

කවදාවත් තාත්තා‍ කෙනෙක්ගෙ කටින් අහන්න හිතපු දෙයක්ද දෙයි‍යනෙ මේ දැන් මම අහන්නෙ. ඇයි මේ දේවල් මෙහෙම වෙන්නෙ. දැන් ඉදලා මම නිවාස අඩස්සියේ. අම්මා තාත්තා නැතිව තනියම උයාගෙන කාලා මේ හිර ගෙදරට වෙලා ඉන්න මම කරපු පව් මොනාද?

----------------------------------------------------------------------

දා හත්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ...)

උදේටත් මොකවක් කැවේ නැති හින්දා ආයෙත් මට කලන්තෙ වගෙ. සෝමම්මා මොනවා හරි උයලා තියලද දන්නෙ නැහැ ගියෙ. ඇත්තටම සෝමම්මා කොහෙ ගියාද? එයාට යන්න තැනක් එහෙමට කියල තිබ්බෙ නැනෙ. අප්පච්චි කිව විදිහටනං ආයෙත් කවදාවත් එන ගමනක්නං නෙමෙයි ගිහිං තියෙන්නෙ. සෝමම්ම.ගෙ ගම මාතර පැ‍ත්තෙ දුෂ්කර ගමක් කිව්ව මට මතකයි. සෝමම්මත් කසාද බැඳල නැති හින්දනෙ අපි එක්ක හිටියෙ.

මම කුස්සියට ඇවිත් බැලුවා. කුස්සිය තනි කරම අපායක් දැන්. බත් පිළුණු වෙච්ච තැන් වල එහෙම්මයි. මම ‍ෆ්රි ජ් එක ඇරලා එකෙ තිබුණු බිස්කට් වගයක් කෑවා. ඒ ගමන් කිරි තේ එකක් හදාගෙන බිලා කුස්සිය පැත්තක ඉදලා අස් කරන්න පටන් ගත්තා. දැන් මේ වැඩ හැමදාම මට කරන්න වෙනවා. ඇයි මම අප්ච්චිත් එක්ක එකට එක නොකියා ගියේ...? ඇයි මම එයාට බයෙන් මේ ගෙදර හිරකාරයෙක් වගෙ ඉන්නෙ...? මට කියලා ලෝකයක් වෙනම නැද්ද දෙයියනේ...? ඇස් වලින් එක උණු කදුළු බොන ගමන් මම කුස්සිය අස් කරා. ඒකට පැය දෙක තුනක් යන්න ඇති. දවල්ට කන්න ඒ ගමන් රයිස් කුකර් එකට හාල් තිබ්බා. මට මතකයි සෝමම්මා කිව්වා මැද ඇගිල්ලේ දෙවෙනි පුරුක ගාවට එනකල් වතුර දාන්න ඕන කියලා. හාල් හුණ්ඩුවක් දෙන්නෙක්ට ඇතිලුනෙ. අප්පච්චිත් එච්චර කන්නෙ නැති වෙයි. කෝක වුණත් මම හාල් හුණ්ඩුවක් තමයි තිබ්බෙ. එනවයි කියපු එකාට අප්පච්චි කෑම අරන් දෙනවා කිව්වනෙ....

ටික ටික මුළු ගේම අස්කරලා මම දවල්ට බත් කෑවා. බත් විතරද කැවේ කියන එක ප්රාශ්නයක් නේද? ඔව් බත් වලට සීනි දාගෙන කෑවා. මොකද මම තාම එළවලු උයන්න දන්නෙ නැති නිසා. ඇගට අමුතු මහන්සියක් දැණුනා. ඒත් සතුටුයි. මොකද මම දැන් මුළු හිතින් ගතින්ම තනි වෙලා. මේ පුංචි හිතට වගකීමක් තියෙනවා. මම දැන් තනියම උයාගෙන කන්න ඕනි. මේ ගෙදර පිළිවළකට තියාගන්න ඕනි. නැත්තං අප්පච්චිගෙන් ගුටි කන්න වෙනවා. ඉස්කොලේ ගියත් ඇත්තටම වැඩක් නැනේ. මොකද මම හැමදාමත් පන්තියේ අන්තිමයා. එතන ගිහින් බොරුවට කාලෙ කනවට වඩා හොඳයි මෙහෙම ගෙදර දොරේ වැඩක් ඉගෙන ගන්න එක...

ආයෙත් කාමරේට ඇවිත් මම නිදා ගන්න ඇදට වැටුණා. ආයෙත් මුළු ජීවිතෙම ඒකාකාරි වෙයි වගෙ. මේ ඇස් වලට ආයෙත් මම කදුළු දෙන්නෙ නැහැ. ‍මේ පුංචි හිත දැන් ඇඩුවා ඇති. තැලුණා ඇති. මේ ගෙදර තියෙන වැඩක් කරගෙන මම ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා. අප්පච්චි නැති වුණු දවසක මහණ වෙනවා. ඒ හොදටම ඇති මට. හීනෙන් මයෙ අයියා මට කතා කරත් මම අහක බලාගෙන හිටියා. එයත් අම්මා එක්ක මාව දාලා ඈතටම ගියා. අම්මට මාව මේ තරම්ම එපා වුණේ ඇයි කියලා මම දන්නෙ නැහැ. සමහර විට මාව සීසර් කරලා ගත්ත නිසාවත්ද? ඒත් සෝමම්මා කිව්වෙ අම්මට මම නිසා කිරිවත් එරුණේ නැහැයි කියලා... ඒ තරම්ම මම පව්කාරයි....

කම්මුලින් ගලාගෙන ගියපු කදුළු කවුරු හරි අතින් පිහදානවා මට දැණුනා. ඒක හීනයක්ද? මම අතින් මයෙ කම්මුල අත ගෑවා. අතට තව අතක් අහු වුණා. ඒක සෝමම්මාගෙ අත නෙමෙයි... කවුද මේ මම ළඟ ඉන්නේ...?

-----------------------------------------------------------------------------------

දහඅට වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ල‍ෝ)

මම එක පාරම ඇදේ පැත්තට හැරිලා නැගිට්ටා. ලස්සන සුදු පාට අයියා කෙනෙක් මම ගාව වාඩිවෙලා හිටියා. කවුද මේ... මම පුදුමෙන් එයා දිහා බැලුවා.

'බය වුණාද පැටියෝ...' ඒ අයියා ඇහුවා. 'ඇයි මේ නින්දෙන් අඩන්නේ...?'

'කවුද ඔයා...' මම ඇහුවා.

'මම ඔයාගේ යාලුවෙක්...'

'යාලුවෙක්...' මට කොහෙද යාලුවෝ... අම්මා අප්පා නැති මට යාලුවෝ...? මොන විහිලුවක්ද ඒක...?

'මට යාලුවෝ නැහැ.... ' මම ඇදෙන් නැගිටින ගමන් කිව්වා.

'දැන් ඉන්නවා කියලා හිතා ගන්න...'

මොකටද දැන් මම යාලුවෙක් ඉන්නවා කියල හිතා ගන්නෙ... මම කාමරෙන් එළියට ඇවිත් කුස්සියට යන්න හැරුණා. මෙන්න මෙකා මයෙ පස්සෙන්ම එනවා. මම තේ එකක් බොන්න හීටරෙ ගැහුවා. කුස්සියේ බංකුව උඩින් වාඩිවෙලා මම එළිය දිහා බලාගෙන හිටියා. අර පොර මම ගාවින් වාඩිවුණා.

'මාත් එක්ක තරහා වෙලාද?'

මම ඒ අයියගෙ මූණ දිහා බැලුවා. කවුද මේ...? මොකටද මාත් එක්ක කතා කරන්නේ... දන්නෙ අදුන්නෙ නැති මෙයා එක්ක මම යාලුවෙලා නැත්තං කොහොමද දෙයියනෙ තරහ වෙන්නෙ. මොන විකාරයක්ද මේක?

'ඇයි ඔය විදිහට මයෙ දිහා බලාගෙන ඉන්නෙ මල්ලි...? මම ඔයාට කරදරයක්ද? එහෙනං මම යන්නං....'

එයා නැගිටලා ගේ ඇතුළට ගියා. මම එයා දිහා බලාගෙන හිටියා. ගියාට මට මොකද? එයාමයි ආවේ. එයාමයි ගියේ. මම බලාගෙන ඉන්නවා විතරයි. ඇත්තටම මේ යකා කවුද? ඔහ් මෙන්න වතුර එක උතුරනවා.

මම පිටි හැදි හතර පහක් දාලා පට්ට කිරි කහට එකක් හදාගෙන බිස්කට් එක්ක කාලා බීව්වා. දැන්නං බඩ හොදට පිරිලා.

යාන්තමට රෑ අදුර වැටීගෙන එන වෙලාව. මට හිතුණා එළියට යන්න. ඈතින් මෑතින් එක එක තරු අහසේ දිලිසෙන්න පටන් අරගෙන. ඈතම ඈතම තිබුණු පුංචි තරුවක් මම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා වගෙ මට දැණුනා. ඒ මයෙ අයියද? අනේ සුදු අයියේ දැන් ඔයා කොහෙද? ඔයාට නිකමටවත් මාව මතක් වෙනවද අයිය‍ේ...? මේ පුංචි මල්ලිව තනි කරලා ගොඩාක් දුර ගියා නේද අයියේ...?

අප්පචිචිගෙ කාර් එක ගෙදරට ආවා වගෙ. මම එළියෙ ඉන්නවා දැක්කොත් මට බනිවී. දැන් ආයෙත් මුකුත් කන්න බැහැ. මෙහෙම්ම නිදා ගන්නවා. කලින් නිදාගෙන කලින් ඇහැරෙනවා. හෙට උදේ මට උයන්නත් තියෙනවනෙ. ඇත්තටම මම මොනවද හෙට උයන්නෙ... ඔය මොනවා හරි...

මම කාමරේට යන්න නැගිට්ටා.

'කෑවද ඔයා පැටියෝ....' අප්පච්චිගෙ කට හඩ? ' මම අපි දෙන්නට ටවුන් එකෙන් කෑම ගෙනාවා..'

'අර තව ළමයෙක් ඉන්නෙ...' අර පොරගෙ කට හඩ...

'එකා එක්ක කතා කරාද?' අප්පච්චි සැරෙන් ඇහුවා.

'නැහැ...' පොර බය වෙලා වගෙ. ' එයා කතා කරන්නෙ නැහැ. මම කාමරේට වෙලා හිටියා...'

'එකාට පිස්සු...'

'අපි එයාවත් ගෙන්න ගමුද?'

'මොකක්...'

--------------------------------------------------------------------------------------

දහනව වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

ඇදේ එහාට මෙහාට පෙරළි පෙරළි ඉන්නවා මිසක් මට නිදි මත ආවේ නැහැ. අප්පචිගේ කාමරේ මොනවා වෙනවා ඇද්ද? මම ඇදෙන් නැගිට්ටා. මම විතරක් නෙමෙයි ඔයාලත් ඒ වෙන දේවල් මොනවද කියලා දැන ගන්න අසාවෙන් ඉන්නවා කියලා මම දන්නවා. ඉතින් තවත් මොකට බලාගෙන ඉන්නවද මම හෙමින් හෙමින් අප්පච්චිගෙ කාමරේ පැත්තට ගියා.

මුළු ගේම කලුවරයි. ලයිට් දාන්නත් බැහැ. එහෙම වුණොත් අප්පච්චි දැන ගන්නවා. මේක හොර වැඩක් වෙන්න ඕනි. තමන් වැදුව දරුවට වඩා ඒ වයසේ වගේ තවත් කෙනෙක් ගෙනත් මෙයා මොනවා කරනවද?

අප්පච්චිගෙ කාමරේ ගාවට ගියාට මොකද මම වෙව්ලනවා. ඇත්තටම මම මේ කරන්නේ කරන්න ඕනි වැඩක් නෙමෙයි වෙන්න ඇති. මේ පාලු ගෙදර මම වෙනවා කරන්න ද? මෙහෙම වෙලාවකට ඔයාලා හැමෝම කරන දේ තමයි මමත් මේ කරන්නෙ...

ඒ කාමරේ ලයිට් දාලා තිබුනේ නැහැ. මම යතුරු හිලෙන් ඇහැක් තියලා බැලුවා. ලාවට හෙවණැලි එහා මෙහා වෙනවා විතරයි මම දැක්කේ.... ඉද හිට කෙදිරි හඩක් ඇහෙනවා...

‘ තව ටිකක් තද කරන්නද පැටියෝ....‘ ඒ අප්පච්චිගේ කට හඩ

‘එපා අනේ... ඔය ඇති...‘ ඒ ආපු අනිත් එකා වෙන්න ඕනි...

මොනවද දෙයියනේ මේ රෑ මෙයාලා තද කරන්නේ.... එක්කේ ලයිට් දාන්නයි... අප්පුඩි ගහනවා වගේ සද්ද? කිසි දෙයක් තෙරෙන්නේ නැහැ. මම අනිත් ඇහැත් දොරට තියලා බැලුවා. වැඩක් නැහැ. ඒක ලයිට් ගියපු හෝල් එකක තිරයේ ඉන්න අය හෙවණැලි මවනවා වගේ.

මම ආයෙත් කාමරේට ආවා. මෙච්චර කල් අප්පච්චි මෙහෙම කට්ටිය ගෙදරට ගෙනල්ලා නැනේ. සමහර විට ගෙනත් තියෙනවද දන්නෙ නැහැ. රෑ වුණාම මේ ගෙදර වෙන කිසිම දෙයක් මම දන්නෙ නැහැනෙ. ආයෙත් කුස්සියට ගිහින් මම තේ එකක් හදා ගන්න වතුර එකක් හීටරේට ගහලා වාඩි වෙලා හිටියා. එක පාරට අප්පච්චිගෙ කාමරෙන් දොර අරින සද්දෙ ඇහුණා.

අප්පච්චි වොෂ් රූම් එකට ගියා වගෙ. එයා නාන සද්දෙ ඇහුණා.

‘මොකද මේ රෑ කරන්නෙ...‘ මම ගැස්සුණා. අනිත් පොර මම ගාව. මේකා හොල්මනක්ද දෙයියනේ... මයෙ කටට ඇගිල්ල තියෙන ගමන් මට කෑ ගහන්න එපා කිවා.

මම අත අරන් අහක් කරා.

‘මට ඔයා එක්ක කතා කරන්න ඕනි මල්ලි. මම රෑට ඔයාගෙ කාමරේට එන්නම්. දොර ලොක් කරන්න එපා. ප්ලීස්.... මම කියන දේ අහන්න...‘ ඒක කියන ගමන් වොෂ් රූම් එකෙන් සද්දයක් ඇහුණා. අප්පච්චි නාලා ඉවරයි වගේ. එයා ටක් ගාලා ඉස්තෝප්පුවට ගියා.

මොනාද කටු කුටු ගානවා ඇහුණා. මොනවා වෙනවද මන්දා...

මේ මහා රෑ නාන්න දෙන්නා එක්ක මී හරක් මස් කෑවද කාමරේට වෙලා....

මොකටද පොර මට රෑට කාමරේ දොර වහන්න එපා කිවේ. මොනවද එයාට මාත් එක්ක කතා කරන්න තියෙන්නෙ.... පිස්සු පිස්සු ..... මම නිදා ගන්නවා..

තේ එක හදාගෙන බීලා මම කාමරේට ගියා. එහෙම්ම ඇදට වැටිලා මම කල්පනා කරන්න ගත්තා. මොකද්ද මේ වෙන්නේ දෙයියනේ....

-----------------------------------------------------------------------------------

විසිවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

මනෝ ලෝකයේ තනි වුණු මම ඇදේ එහාටත් මෙහාටත් පෙරළි පෙරළි නිදි කිරුවා. ටිකෙන් ටික තත්පර කටු, විනාඩි කටු, පැය කටු ගෙවි යන්න පටන් අරන්. ඒත් සමහර වෙලාවට විනාඩියක් කොච්චර දුරද කියලා මට හිතුණා. අදෙන් නැගිටලා ගිහින් ජනෙල් අරින්න මට හිතුණා.

පුංචි හුළගකටත් මේ ‍ජනෙල් රෙදි දගලන දැගලිල්ල. අතරින් පතර අඹ ගහේ කොළ අස්සෙන් තරු කැට එක එක පේන්න තියෙනවා. පුංචි කාලේ වගේ මේ ඇදුම් සේරම ගලවදා දාන්න මට හිතෙනවා. පපුවේ ඉදගෙන පිරිමැදන් ආපු අත් දෙක කමිසය ගලවදා දැම්මා. සීතල හුළං ඇවිත් පපුව උඩින් දගලද්දි හිරිගඩු පිපෙනවා. ඒකට ඇත්තටම මම ගොඩාක් ආසයි‍. මේ විදිහටම ගිහින් මට එළියේ දුවන්න ඇත්නම්....

ටික ටික අත් දෙක ඉණ ගාවට ගියේ එතන තියෙන බාධකයත් ඉවත් කරන්නයි. පොරවගෙන හිටිය බෙඩ් ෂීට් එකත් අයින් කරාම මම උපන් ඇදුමින් ඇද උඩ එහාටත් මෙහාටත් පෙරළුණා. සීතල හුළගත් එක්ක අත් දෙක පපුවට තුරුළු කරගෙන මම ඇස් දෙක පියා ගත්තා.

කකුල් දෙකෙ ඉදලා යාන්තම් රස්නයක් දැනෙන බව මට තේරුණා. ඒක මීට අවුරුදු ගාණකට කලින් මට මයෙ අයියගෙන් දැණුනා වගේ සුන්දර උණුසුමක්. මම ඇස් දෙක ඇරිය‍ේ නැහැ. මොකද මම දන්නවා මම මේ දකින්නෙ සුන්දර හීනයක් කියලා. ඒ හීනේ ඉවර වෙනකල් මට දකින්න මට ඕනි වුණා. මම ඒක නිසා ඇස් දෙක පියාගෙනම හිටියා.

කකුලින් පටන් ගත්ත උණුසුම දණහිස, කලවා, යටි බඩත් එක්කම යාන්තමට සිපගෙන ගියා. කකුලින් අනිත් කකුලට යනකල් පහලට ගියපු ඒ සියුම් ධාරාව බෙල්ල, ලැම වෙලා ගන්න පටන් ගත්තා. මම මෙහෙම මේ දෙය විස්තර කරන පළවෙනි හා අවසාන අවස්ථාව මේක වෙන්න පුළුවන්. මොකද මට ඔයාගේ හැගීම් අවුස්සලා මේ කතාවට බැදලා තියාගෙන්න කිසිම වුවමණාවක් නැහැ. නමුත් වෙච්ච දේ ඔයා ‍දැන ගන්න ඕනි. ඒක කොයි වගේ හැගීමක්ද කියන එක ඔයාට තේරෙන්න ඕනි.

බෙල්ල, කන් දෙක පිරි මැදපු ඒ ඉමිහිරි අත්දැකීම් නහය ගාවට ඇවිත් නතර වුණා. මයේ හුස්මට අමතරව තවත් කෙනෙක් මම ගාව හුස්ම ගන්න බව මට දැණුනා. මේකත් හීනයක්ද? ඔයාලා කියන්නෙ මම ඇස් ඇරලා බලන්න කියලද? ඔව් එහෙම තමයි.. .

මට සමාවෙන්න මට ඒක කරන්න බැහැ. මේ පියවි ලෝකයට මම වෛර කරනවා. අම්මා අප්පච්චිගේ උණූසුම ලබන්න මම පින් කරලා නැහැ. මයෙ අයියගෙ උණුසුම ලබන්න මම පින් කරලා නැහැ. ඒක නිසා මේ හීනෙම ජීවත් වෙන්න මට ඉඩ දෙන්න පුළුවන්ද?

-----------------------------------------------------------------

විසි එක්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

මිහිරි මතකයත් එක්ක මම නිදා ගත්තා. නැත්නම් සමහර විට මට නින්ද ගියා. විටින් විට ඇගට දැනෙන ඒ අපූරු උණුසුම මාව ජීවත් කලා. මට අමුතු ශක්තියක් අරන් දුන්නා. එක පාරටම බඩ උඩට වැටුණු සීතල දෙයක් මාව අවදි කරා.

‘ෂ්....‘ කෑ ගහන්න එපා පැටියෝ....‘ කවුද මයෙ කටට ඇගිල්ල තියෙන ගමන් කිව්වා.

මම ඇස් දෙක ලොකු කරලා බැලුවා. මේ කවුද? මම වට පිට බැලුවා. ඔහ් දෙයියනේ... මේ හවස ගෙදරට ආපු කෙනා නේද? මම ඇදේ ඉද ගත්තා.

‘ඔයා මොනවද මෙතන කරන්නේ.... ‘ මම ඇහුවා.

‘මම ඔයාට ආදරෙයි මල්ලියා.... ඒක ඇති වුණේ ඔයා දැකපු ගමන්...‘ එයා මාව බදා ගත්තා. හීනෙන් මට දැණුනේ මේ උණුසුමද දෙයියනේ... ඒක ඇත්තටම මයෙ හදවතට දැණුනා.

‘මොකද්ද අයියේ මේ කරන්නෙ... ‘ මම එයාව අයින් කරන්න හදන ගමන් කිව්වත් ඇත්තටම එයා මට තුරුලු වෙලා ඉන්නවට මම කැමති වුණා. ‘ මට අම්මා අප්පච්චි නැහැ. මට මයෙ අයියා නැහැ. මම පිස්සෙක්. මම තනි වුණු කෙනෙක්....‘ ඇස් වලිනි මෙච්චර කල් හිරකරගෙන හිටිය කදුළු කඩාගෙන බිමට වැටුණා.

‘අඩන්න එපා රත්තරං... මම ඔයාව බලා ගන්නවා. ඒක හැමදාම කරනවා. මමත් ඔයා වගේම අසරණ වුණු කෙනෙක් මල්ලියා. මට අවස්ථාවක් දෙන්න ඔයාට ආදරේ කරන්න....‘

මේ පුංචි වයසට දැනෙන අාදරේ මොකද්ද දෙයියනෙ... ඒක අකුරු හතරක් විතරයි නේද? අහ්.... දැනුයි මතක් වුණේ. මට ඇදුම් ඇදන් හිටියේ නැහැ නේද? මම බෙඩ් ෂීට් එක හෙව්වා. මොකක් මම විතරක් නෙමෙයි මෙයත් ඇදුම් නැතිවයි ඉන්නේ....

‘මොනවද මේ මයෙ බඩ උඩ තියෙන්නෙ... ‘ මම ඇහුවා.

‘ඇයි දන්නෙ නැද්ද....‘

‘නැහැ...‘

‘ඒ මයේ ළමයි....‘

‘මොකක්...‘

‘හාහාහා.... ‘

හිනාවෙන කැත විතරක්... ‘ කෝ මයෙ බෙඩ් ෂීට් එක....‘ මම ඇහුවා.

‘ඇයි ලැජ්ජා හිතුනාද? ‘

‘අපෝ නැහැ... මම ඕනිතරං හෙලිවැල්ලෙන් ඉදලා තියෙනවා....‘ මම කිව්වා.

‘අහ් එහෙමද....‘

‘මොනවද අයියේ මේ තියෙන්නෙ... ඒවා ගම් වගේ. සතෙක් ජරා කරාද? ‘ මම ඒවා නහය ගාවට ළං කරන ගමන් ඇහුවා. ඒ තරං ගදක්නං ආවේ නැහැ. ඒත් අමුතු කුයිලක් තියෙනවා.

‘ඔයාටත් දවසක ඕවා ඒවි... ඕනිනං දැන්ම අරන් දෙන්නං....‘

‘ඒ කොහොමද?‘

‘ඔයා ඔහොම නිදා ගන්කෝ...‘

‘දැන් වෙලාව කීයද? අප්පච්චි උදේම නැගිටිනවා. එයා ආවොත් අපි දෙන්නම ඉවරයි....‘

‘බයවෙන්න එපා. එහෙම වෙන්නෙ නැහැ.‘

----------------------------------------------------------------

විසි දෙවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

නන්නාදුනන කෙනෙක් එක්ක මේ විදිහට පුංචි වයසෙදි මම නිරුවතින් මේ කරන දේ මොකද්ද කියලා ඔයාලට ගැටලුවක් ඇති. ඇත්ත... සමහර විට මටත් ඒක දැන් හිතෙනවා. අලුත් දෙයක් ඒ වයසෙදි අත්හදා බලන්න මම කැමති වුණා කිවොත් මම වැරදි නැහැ නේද? නිරුවත කියන්නේ අපි මේ ඉන්න විදිහෙන් ඇදුම් විතරක් ගලවලා අයින් කරන එකද?

ඇත්තටම අපිට මේ විදිහට අපේ පෞද්ගලික අ වයව විතරක් වහගෙන ඉන්න පුරුදු කළේ කවුද? පුංචි ළමයි, ‍රෝගීන් නිරුවතින් ඉද්දි අපි එයාලට කිසිම දෙයක් කියන්නෙ නැහැ. නොදැනුවත්කම, නොහැකියාව නිසා එහෙම කරනවා. දැන දැනම අපි මේ විදිහට නිරුවත් වෙන්නෙ කායික මානසික සතුටක් ලබාගන්න නේද?

පුංචි වයසට ගැලපෙන විදිහට ප්‍රමාණවත් වෙලා තිබුණු මයෙ පුරුෂ අවයවය එක දිගට පුංචි වහු පැටියෙක් කිරි බොනවා වගේ දගල දගල උරුන්න පටන් ගත්තා. මුලින් ඒක කිචි කවන දෙයක් වුණත් පස්සෙ මට අමුතුම හැගීමක් එකතු කරන්න වැඩි වෙලා ගියෙ නැහැ. පැය භාගයකට වැඩි කාලයක් එහෙම කරාම එක පාරම මයෙ මුළු ඇගම හිරි වැටීගෙන බඩ කොරවෙන ගතියක් මට දැනුණා. රහස් අවයව උඩට කවුද එක පාරම ඉදි කටුවකින් අනිනවා වගේ දැණුන නිසා මම....

'අා..................යි...' කියලා කෑ ගැහුවා. ඒ ටිකක් සද්දෙට
ඇහුණ නිසාද කොහොද අයියා එක පාරම කලිසමත් අරගෙන කාමරෙන් එළියට දිව්වා. මොකද්ද මේ උනේ....

කවුද කාමරේ පැත්තට එන අඩි සද්දේ මට ඇහුණා. අහ්..... අප්පච්චිද කොහොද? මම බෙඩ් ෂීට් එක පොරව ගත්තා.

'මලිත්....' අප්පච්චි කතා කරා...

මම ඒ විදිහටම හිටියා.

'මලිත් මම උඹට කතා කරන්නෙ...' අප්පච්චි සැරෙන් කිව්වා. ' උඹ නිදි නෑ කියලා මම දන්නවා. මොකද උඹ කෑ ගැහුවේ...'

ඒත් මුකුත් නොකියා මම ඒ විදිහටම හිටියා. ඇත්තමට මම මොනවා කියන්නද? ‍
එක පාරම අප්පච්චි මයෙ උරහිසෙන් ඇදලා මාව ඇදෙන් බිමට දැම්මා. බෙඩ් ෂීට් එක ගන්න බැරිවුණු මම නිරුවතින්ම බිමට වැටුණා. මම අප්පච්චිගෙ මූණ දිහා බලන්නෙ නැතිව බිම බලාගෙනම හිටියා.

'අහ්... උඹ දැන් ඉලන්දාරියා වෙලා නේද? ' අප්පච්චි ‍මයෙ නිකටින් ඔලුව උස්සන ගමන් ඇහුවා. ' කෝ යකෝ තොගෙ ඇදුම්.... දැන් තෝ මෙහෙමද බුදියන්නෙ. නැත්තං කවුද තෝ එක්ක බුදිය ගන්න ආවේ....'

මොනවාද මේ අප්පච්චි අහන්නේ... මට කිසි දෙයක් තේරුණේ නැහැ. මම ආයෙත් බිම බලාගත්තා.

'කතා කරපිය... කෝ තොගෙ ඇදුම්....'

'රස්.... රස්.....නෙ..... හින්....... දා...... ම........ම‍‍‍‍‍‍‍.....' මම ගොත ගහගෙන මයෙ නිදහසට කරුණු කියන්න ගත්තා. ඒත් මට එහෙම කතා කරන්න බැරි වුණා. අප්පච්චි එක පාරටම මට පයින් පාරක් ගැහුවා. 'අහ්....... අම්මෝ....................' කියාගෙන මම යටි බඩ අල්ල ගත්තා.

'තෝ.... හිතුවද තොග අම්මයි, අයියයි වගෙ තොටත් මාව අන්දන්න පුළුවක් කියල ප‍රයෝ... ගනින් තොගෙ ඇදුම්.... ගනින්....'

අප්පච්චි මයෙ කනින් අල්ලලා මාව නැගිට්ටුවා. අත් දෙකෙන් විලි වහගන්න උත්තහා කරපු මට ආයෙත් අප්පච්චිගෙන් ඇගිලි පාර හිටින්න කම්බුල් පාරවල් වැදුණා. විලි වහා ගැනිල්ල පැත්තකින් තියලා අප්පච්චිගෙ ගුටි වලින් බේරෙන්න මම දැගලුවා. අතින් ගහලා ඉවර වුණා කියලා දැණුනට පස්සේ මම ආයෙත් විලි වහගත්තා. ඇස් වලින් එක කදුලක්වත් බිමට වැටුණේ නැහැ. අප්පච්චි එක්ක තරහින් පුපුර පුපුර මම ඇදේ තිබුණු කලිසම අරගෙන ඇද ගත්තා.

අප්පච්චි කාමරෙන් ගිහිල්ලා. ආයෙත් මට ගහන්න ආවොතින්නම් අහුවෙන එකෙන් ගහලා දානවා. අම්මාපල්ලා.....

-----------------------------------------------------------------------

විසි තුන්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

ඇදට වෙලා මම තනියම ගුටි කාපු තැන් අත ගාන්න පටන් ගත්තා. එකෙත් අමුතු ගතියක් තියෙනවා වගෙ. ඇත්තටම ඇයි මට ඇඩුණේ නැතේතෙ... ඊයේ ඉදලා එක දිගට තේ බීපු නිසාද කොහොද ලොකු සුළුදිය බරක් තිබුණා. අප්පච්චගෙ පයින් පාරත් එක්ක ඒක වැඩි වුණාද කොහෙද... මම ඇදෙන් නැගිටලා වොෂ් රූම් එක පැත්තට ගියා. මෙන්න බොලේ ආයෙත් අත්පුඩි සද්දෙ ඇහෙනවා.

මම ටක් ගාලා වොෂ් රූම් එකෙ මයෙ වැඩෙ කරගෙන අප්පච්චිගෙ කාමරේ පැත්තට ගියා. දැන්නම් එළිය හොදට වැටිලා. මම අප්පච්චිගෙ දොරෙ යතුරු සිදුරෙන් ඇහැ තිබ්බා. දෙයියනේ...... මයෙ ඇස් උඩ ගියා.

අප්පච්චි නිරුවතින්... මයෙත් එක්ක හිටපු අයියාව පෙරළගෙන... මොකද මේ කරන්නෙ.. එයාගේ බෙල්ල පපුව සිප ගන්න ගමන් රහස් අවයවය අල්ලනවා. එයත් එහෙමයි. මෙකා මට ආදරෙයි කිව්වෙ බ‍ොරුවටනෙ. මොනවද මේ අප්පච්චි එක්ක කර‍න්නෙ... ජීවිතයේ කිසිම දාක පු‍තෙක් බලන්න හිතන දෙයක්ද දෙයියනේ මේ වෙන්නෙ.

ජාතක කරපු තාත්තා තමන්ගෙ වයසෙ වගේ කොල්ලෙක් එක්ක මෙහෙම දේවල් කරනවද? මිනිස්සු කියන්නෙ මේ විදිහට මනස උසස් කරගත්ත නිසාද? දෙන්නම කෙදිරි ගාන ගමන් මාරුවට රහස් අවයව සිප ගන්නවා. මට විතරද උපන් ඇදුමින් නිදියන්න තහනම්. අප්පච්චිට වෙන කෙනෙක් එක්ක මේ දේවල් කරන්න හොදනං ඇයි මට තහනම්.... මමත් අප්පච්චිගෙ පුතානේ... නැ නැ මම මේ අප්පච්චිගෙ නෙමෙයි. වෙන කාගෙ හරි වෙන්න ඇති. මොකක්... වෙන කාගෙවත් වෙන්න බැහැ... අනේ මන්දා මට තේරෙන්නෙ නැහැ මේ මොනවා වෙනවද කියලා....

එක පාරටම අප්පච්චි මොනවද අර අයියගේ කට ඇතුළට දැම්මා. කිරි ජාතියක්... රහස් අවයවයෙන් ඒවා කොහොමද එන්නේ... අර අයියත් ඒ වගෙ දෙයක් තමයි උදේ මයෙ ඇග උඩට දැම්මේ...

'ආ...........ව්....' එක පාරටම දොර ඇරපු නිසා මයෙ ඔලුව දොරේ වැදුණා. අයියෝ.... මම ඉවරයි.... අයියා කටේ තිබුණු කිරි සේරම මයේ ඇග පුරාම දැම්මා. මම කෑ ගහපු සද්දෙට අප්පච්චි ඇදෙන් නැගිට්ටා.

'මලිත්...' අප්පච්චි ඇදේ තිබ්බ බෙඩ් ෂීට් එක පොරවගෙන දොර ගාවට ආවා.

'පරබල්ලා.... ' අප්පච්චි මට හයියෙන් කම්බුල් පාරක් ගැහුවා. ' මොනවද හු..... තෝ මෙතන හු.....නේ...? ' කම්බුල් පාරට මම විසිවෙලා වැටුණා.

'සාරංග අයියේ....' ආගන්තුක අයියා අප්පච්චිව අල්ල ගත්තා. එයාව තල්ලු කරලා දාපු අප්පච්චි ආයෙත් මයෙ පැත්තට ආවා. මම මූණ වහ ගත්තා. කොහෙන් කොහොම වදිනවද කියන්න දන්නෙ නැතිව මම කෑ ගැහුවා. අප්පච්චිගේ පයින් පාරවල් මයේ මුළු ඇග පුරාව වදින්න පටන් ගත්තා. මූණට ගහපු පාරකට මයේ තොල් පොරවල් පැලුණා. බඩට, යටි බඩට, කොන්දට, රහස් ප්‍රදේශයට වදින පාරවල් වලින් බේරෙන්න මම අත් දෙකෙන් ඒ තැන් අල්ල ගත්තා. ඒත් එක පිට එක වදින පාරවල් වලින් ඒක කර ගන්න බැරි වුණා. මම අප්පච්චගෙ කකුල් දෙක අල්ල ගත්තා.

'අනේ... මයෙ රත්තරං අප්පච්චි මට ගහන්න එපා'.... මම ඇඩුවා. කදුළු නාවත් මම ඇහුවා. තොල් පටින් ගලාගෙන ආපු ලේ කදුළු වල අඩුපාඩුව පිරෙව්වා. මාව එක පාර මරලා දාන්න මයෙ අප්පච්චි. මාව මරලා දාන්න. තවත් මට මේ අපායේ ජීවත් වෙන්න ඕනි නැහැ. මයෙ අම්මට මම එයාගෙ දරුවෙන් නෙමෙයි. මයේ අප්පච්චිට මම එයාගේ දරුවෙක් නෙමෙයි. මයේ අයියට මම එයාගෙ සහෝදරයෙක් නෙමෙයි. මම කාගෙද දෙයියනේ... මම කාගෙද? ඇයි මට මෙහෙම ජීවිතයක් දුන්නේ.... ඇයි......' මම කෑ ගහලා ඇඩුවා.

ආගන්තුකයා මේවා දිහා බලාගෙන හිටියා. එයා මම ගාවට ආවා. මයෙ තොල්පටින් ගලාගෙන ආපු ලේ පිහදැම්මා. අප්පච්චි ආයෙත් කාමරේට ගිහින් දොරවහ ගත්තා. ආගත්තුකයා මාව මයෙ කාමරේට අරගෙන ගිහින් ඇදෙන් තිබ්වා. කිසිම දෙයක් නොතේරෙන ගානට මට අවසිහි ගතිය දැණුනා. මුළු ඇග පුරාම ඉදිකටු අනින්නා වගේ රිදුම් දෙන්න පටන් ගත්තා. ජනේලියෙන් ආපු සීතල සුළග මාව අවසන් ගමන් ගෙනියන්න ආරාධනාවක් කරා. ජනේලිය දිහා බලාගෙන ඉද්දි සුදුම සුදු පාට ඇද ගත්ත ලස්සන අශ්වයෙක්ගෙ පිටේ නැගලා ආව ලස්සන අයියා කෙනෙක් මට අත දික් කරා....' මලිත්'.... එයා කතා කරා... ඇස් වලින් ගලාගෙන ආපු කදුළු මටත් හොරාම ඇදට වැටුණා. මට මතක එච්චරයි.....

-------------------------------------------------------------

විසි හතර වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

එහාට මෙහාට පෙරලෙද්දි එක පාරම කට ගාව කවුද ඉදිකට්ටකින් අනිනවා වගෙ දැණුනා.

'ආව්....' මම ඇස් දෙක අැරියා. එහාට මෙහාට බොද වෙවී තිබුණු කාමරේ රූප පේන්න මට විනාඩියක් දෙකක් ගියාද කොහොද? යාන්තම් කළුවර වැටිලා තිබුණු කාමරේ හතර වටේම මම ඔලුව කරකවලා බැලුවා. ඒත් සමහර පැති වලට කරකවන්න බැරි වුණේ ඇයි... අහ් උදේ වෙච්ච දේවල් මට එකින්එක මතක් වුණේ එතකොට. අැත්තටම මම ඒ දැක්කේ හීනයක්ද? ඇදේ වාඩිවෙන්න යද්දි කවුද හයියෙන් බඩ පාගන තරමට රිදෙන්න ගත්තා. අමාරුවෙන් ඇදේ වාඩිවුණාමයි මම දැක්කේ කොට්ටෙ ගාව ලියුමක් තියෙනවා.

මොකද් මේ....

මම එහෙම්ම ඇදේ ඉදගෙන ලියුම කියවන්න ගත්තා.‍‍

'මයේ පුංචි සමනල් පැටියා....,

ඔයාව මෙහෙම දාලා ගියාට සමාවෙන්න. තුන් හිතකින්වත් හිතපු නැති දෙයක් අද උදේ වුණේ. ඇත්තමට මම ඊයේ ඔයාව දැකපු වෙලේ ඉදලා පුදුම සතුටකින් හිටියේ. ඒත් මයේ අවසානවට ඊයෙ රෑත් අද උදෙත් මම ආපු දේ මට කරන්න වු‍ණා. මෙච්චර කාලයක් මෙහෙම දෙයක් කෙරුවට කළකිරීමක් ඇතිවුණේ නැහැ. ඒත් අද උදේ ඉදලා මට මයෙ ජීවිතේ එපා වෙලා වගේ.

සුදු හා පැටියෝ... අද ‍උදේ ඔයාට ගුටි කන්න වුණේ මම නිසයි. මම හිතුවේ නැහැ ඔයාගේ අප්පච්චි මේ තරං නපුරු කෙනෙක් කියලා. ඔයාව බඩගින්නේ තියලා මට කන්න දෙන්න තරං තාත්තා කෙනෙක්ට පුළුවන්ද? පුංචි කාලේ ඉදලා මයේ තිබුණු දඩබ්බරකමට මම පාර වරද්ද ගත්තා. ඒක මොන වගේ පාරක්ද කියලා අද උදේ ඔයාට තේරෙන්න ඇති.

තාත්තයි පුතයි දෙන්නත් එක්කම නිදිය ගන්න තරං මම කාලකණ්නියෙක් වු‍ණා. සල්ලාලයෙක් වු‍ණා. මයේ හිත එක තැන නැවතුණා සමනල් පැටියෝ. ඔයා මාව පුදුම කරා. ඔයා මට අරමුණක් දුන්නා. ඔයා කැමති වුණත් නැතත් මම ඔයාව බලාගන්නවා. ඔයා ඉන්න අපායෙන් මම ඔයාව බේරගන්නවා. ඔයා මට අවස්ථාවක් දෙනවා නේද ඒකට...

අපිට ගොඩක් දුක් විදින්න වෙයි. ඒත් ඒ කිසිම දුකක් ඔයාට නොදී තනියම මම විදින්නම් සමනල් පැටියෝ. මේ පුංචි වයසට ඔයා කොයි තරං දුක් විදිනවද කියලා මම දැන ගත්තා. අනේ දෙයියනේ මට ඔයාව කලින් හම්බුණානං මෙහෙම කිසිම දෙයක් වෙන්නෙ නැහැ. කමක් නැහැ දැන් මට ඔයාව හම්බුණානේ. මම ඔයාව බලා ගන්නවා.

අප්පච්චි එක්ක මට අයෙත් ඔයාව බලන්න එන්න බැරි වෙයි රත්තරං. ඒත් එයාට හොරෙන් මම ඔයාව බලන්න එනවා. පුළුවන් වුණොතින් මට කොල් එකක් දෙන්න. 075-70‍‍‍............. මයේ නම්බර් එක...

මම ඔයාට සුප් එකක් හදලා ඇති ඒක බොන්න. අද නාන්න එපා. මම එනකල් පරිස්සමෙන් ඉන්න පැටියෝ....

-ගිහංස-'

ගිහංස.... එහෙනම් අර අයියාගෙ නම ගිහංස.. එයා මට ආදරේයි... ඔහ් දෙයියනේ..... මේ ඇත්තද ගිහංස අයියා මට ආදරේයි...................... හුරේ........... මම හයියෙන් කෑ ගහන්නද? හාහාහ කදුළුත් එක්ක අමුතුම හිනාවක් එක්ක මම අදෙන් බහින්න හැදුවා. කකුල උලුක් වෙලාද කොහොද මම එහෙම්ම බිමට වැටුණා. ආයෙත් කදුළුත් එක්ක හිනාවෙවී මම නැගිට්ටා. කොර ගහා ගහා කුස්සියට ගිහින් බැලුවා. ලයිට් එක දැම්මා.

වුවාව්........... කුස්සිය ලස්සනට අස් කරලා. සුප් එක වහාලා තිබුණා. මේක දවල් හදන්න ඇත්තේ... උණුවතුර භාජනයකට දාලා තිබුණු නිසා තාමත් යාන්තමට රස්සෙ තිබුණා. ඒ කියන්නෙ පැය දෙක තුනකට කලින් ගිහංස අයියා යන්න ඇත්තේ. මොකද කියන්නේ මම ගිහංස අයියට කෝල් එකක් දෙන්නද?

අයියා.... චච්.... මයේ අයියට මොකද වෙන්නෙ එ‍තකොට.. නැහැ මම මයෙ අයියා එනකල් ඉන්න ඕනි. මොනවා වුණත් මට ඉස්ඉස්සෙල්ලාම උණුසුම දුන්නේ මයෙ අයියා. එයා එනකල් මට ඉන්න කිවානේ. ඉතින් මම ඉන්න ඕනි...

එතකොට ගිහංස අයියා මාව දාලා යයිද? අනේ මම මොකද කරන්නේ......

-----------------------------------------------------------------

විසි පස්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

දවසින් දවස සතියෙන් සතිය කාලය ගත වෙනවා. කාලය නතර කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් නැහැනෙ. හැමදාම හැමදේම වෙනස් වෙනවා. අපි ඒ වෙනසට වෛර කරනවා. අන්තිමට අපිම පරාජය වෙලා අපි දුක් විදිනවා. මේ හැමදාමත් වෙනවා. බොරුව ඇත්ත අතර මැද තනිවෙලා අපි අපිවම රවට ගන්නවා. පුංචි මයෙ හිතට මෙහෙම දාර්ශනික අදහස් කොහොම එනවද කියන්න මම දන්නෙ නැහැ.

මයෙ අයියා එනකල් හැමදාම මම බලාගෙන හිටියා. අවුරුදු දෙක තුන හතර ගෙවිලා ගියත් අයියා කවදාවත් ආවේ නැහැ. ඉස්කෝල අධ්‍යාපනයෙන් නතර වුණ මම ගෙදරටම කොටු වෙලා මෝඩයෙක් වුණා. ටි.වි එකෙ යන කතාවක් චිත්‍රපටියක් බලනවා නිදා ගන්නවා කනවා බොනවා නානවා අනිත් වැඩ කරනවා හැර මට මේ ගෙදර කිසිම වැඩක් තිබුණේ නැහැ. ඉදලා හිටලා වත්ත වටේ හයියෙන් දුවනවා. තාත්පෙන් වට වෙච්ච මේ වත්තෙන් එපිට ලෝකය කොයි වගේද කියන්න මම තාම දන්නෙ නැහැ. ඔයාලා පුදුම වේවි මෙහෙම ඉන්න පුළුවන්ද කියලා. මම කැමත්තෙන් ඉන්නවා නෙමෙයි. මට ඉන්න වෙලා තියෙනවා.

අවුරුදු දා හතරක පහළොවක වෙච්ච මට මේ තාප්පෙන් පැනලා නිදහස් ලෝකෙට යන්න බැරි ඇයි කියලා නේද ඔයා අහන්නේ...? මට කියන්න ඒ නිදහස් ලොකෙ ගැන ‍කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැතිව මම මොකද කරන්නේ. නොදන්න අපායට වඩා දැන් මට හුරු මේ අපායේ මම ඉන්න කැමතියි. අවුරුදු තුන හතරක් යනකල් ගිහංස ආවෙත් නැහැ. මම තනියම මයෙ වැඩ කරගෙන පාඩුවේ හිටියා.

එදා ගිහංස කියලා දුන්න රහස් අවයව ක්‍රිඩාව මම ඉදලා හිටලා කරා. ටික වෙලාවක් කරද්දි ඇග හිරි වැටීගෙන එන අමුතුම හැගීමට මම ගොඩක් ආස කරා. ඒ වගෙම එදා අප්පච්චියි ගිහංසයි කරපු විදිහට ඇදේ කොට්ට දාලා මම සෙල්ලම් කරා. කිසිම හැගීමක් දැනීමත් නැති වුණත් ඇදත් කොට්ටත් මට මේ තිබුණු මානසික පීඩනෙන් මිදෙන්න උදව් කරා. නොදැනිම එක එක දේවල් පාවිච්චි කරගෙන මම සතුටු වුණා.

අප්පප්චි රෑට රෑ වෙලා ගෙදර එනවා. එදායින් පස්සේ කවමදාකවත් මම එයාගේ කාමරේ පැත්තට ගියේ නැහැ. කවුරු එක්කන් එනවද? මොනවා කරනවද කියලා මට දැනගන්න ඕන වුණේ නැහැ. එදා බඩට වැදුණු පයින් පාර තාමත් මතක් වෙනවා. අර දෙමළ කියමනක් තියෙනවලු හොද හරකට එක කෝටු පාර ඇති කියාලා. හාහා කොහොමත් මම හරකනෙ....

හිතන විදිහට මට දැන් වයස අවුරුදු කියක් විතර ඇතිද? ඔයා කොහොම හිතන්නද? මොකද උප්පැන්න සහතිකේ මම ගාව නැහැ. ඒක අප්පච්චිගෙ කාමරේ අල්මාරියේ. මම හිතන විදිහට දැන් මම ඉන්න ඕනි එක‍ොළහ වසර. ඔයත් එහෙම හිතන්න.... ඒත් මම ඉස්කෝලෙ යන්නෙ නැහැ. පුරුදු විදිහට මම කාමරෙන් එළියට බැහැලා වත්තට යන්න හැදුවා.

ඉස්සරා තාප්පයෙන් කවුද වත්තට පනිනවා මම දැක්කා. මම කුස්සියේ දො‍රට මුවා වෙලා බලාගෙන හිටියා. බෑග් එකකුත් කරේ දාගෙන කවුද වට පිට බල බල ගෙදර පැත්තට ආවා. පොර කෙලින්ම ගියේ මයෙ කාමරේ ජනේලිය ගාවට. මෙන්න එයා ජනේලියට තට්ටු කරනවා.

'මල්ලි..... මල්ලි.....' වට පිට බල බල මට කතා කරනවා වගෙ. මල්ලි.... කවුද මේ... මට මල්ලි කියලා කතා කරන්නේ...?

එක පාර යන්නත් බයයි. කවුද කියලා මට මූණ හුරු මදි. රැවුලත් වවලනෙ. ඇත්තමට කවුද මේ...?

--------------------------------------------------------------------------

26වන කොටසෙහි සිට කියවන්න...
http://kkandulu.blogspot.com/p/25.html