විසි එක් වන ප්රාර්ථනය
‘ඒයි නැඟිටපන්....‘ කවුද පයින් ගහනවා දැණුනා... අම්මෝ.... යටි බඩට ගහන පයින් පාර වමනෙට ආවා වගෙ.
‘එයාට ගහන්න එපා...‘ අෂිගෙ කට හඬ....
මොකද මේ වෙන්නෙ. මම ලාවට ඇස් ඇරගෙන ආවා. පොලීසියෙන්... මම බඩත් අල්ලගෙන එක බිම වාඩිවුණා. අපි දෙන්නම හිර කූඩුවක. මම බය වුණා. කොහොමද හිර කූඩුවට ආවේ අපි...? පාටි එක තිබුණනෙ.. අපි කෑවා බීවා. මට සර් එක්ක විශේෂ කෑම වේලක් තිබුණේ. ඉට පස්සෙත් අපි නැටුවනෙ... ඒ ගමන් මම නිදා ගත්තා. මොකද වුණේ... එතනින් පස්සෙ වෙච්ච කිසි දෙයක් මට මතක නැහැනෙ. කොහොමද පොලිසියට ආවේ. ඇත්තටම මොකද වුණේ...?
‘අෂි මොකද වුණේ...‘ මම අෂිට ළං වෙන ගමන් ඇහුවා...
අෂි කතා නැහැ.
‘මෙහාට වරෙන්...‘ පොලිසියේ කෙනෙක් මාව ඇදලා එළියට ගත්තා. ‘ උනේ මොකද කියලා තොට අපි කියල දෙන්නං...‘
‘එයා වරදක් කරෙ නැහැ.‘ අෂි මාව අල්ල ගත්තා. ‘මම පිහියෙන් ඇන්නෙ...?‘
‘පල හුත්තෝ යන්න...‘ පොලිස්කාරයා අෂිට පයින් ගැහුවා. ‘තෝ එනවද අපිට රාජකාරිය උගන්වන්ඩ.. පරයා...‘
පිහියෙන් ඇන්නා...? අෂි...? කාටද ඒ... පොලිස්කාරයා මාව කමිසෙ කොරලයෙන් ඇඳගෙන කාමරේකට එක්ක ආවා. මේසයකුයි පුටු දෙකකුයි තිබුණේ එතන. මේසෙට පාත් කරලා ලයිට් එකක් දාලා. තව පොලිස්කාරයෙක් එක පුටුවක වාඩි වෙලා පැත්තක. මාව ඇඳගෙන ඇවිත් පුටුවක වාඩි කෙරෙව්වා.
‘ඔහොම හිටපිය...‘ පොර එළියට ගියා.
පැත්තක පුටුවෙ වාඩිවෙලා හිටිය පොලිස්කාරයා මම ළඟට ආවා. ඉස්සරා තිබුණ අනිත් පුටුවෙ වාඩිවෙල මාත් එක්ක හිනාවුණා. මමත් හිනා වුණා. පොර හයියෙන් හිනාවුණා. මම බිම බලා ගත්තා. මුට පිස්සුද? පොර මගෙ නිකටින් ඉස්සුවා.
‘මීට කලින් පොලීසියට ඇවිත් තියෙනවද?‘ පොර මගෙන් ඇහුවා.
‘නැහැ සර්...‘ වුණේ මොකද්ද කියල මට තාම හිතා ගන්න බැහැ. මේක නපුරු හීනයක්වද?
‘හරි මෙහෙමයි...‘ පොර අත් වල කරගැට කඩනවා. මගෙ පපුව ගැහෙනව මටම ඇහෙනව. ‘වෙච්ච දේ හරියට කෙලින් කිව්වොත් මයල් ගහකටවත් හානියක් නොකර මේක විසඳගන්න පුළුවන්... බැරි වුණොත්.... ඉතින්...‘
පොර අත් දෙක පිටි පස්සට කරලා එක පාරම කරගැට පනහක් විතර කැඩුවා.
‘තමුසෙගෙ ගම කොහෙද?‘
‘මම අනුරාධපුර සර්...‘ මම වෙව්ලන කටහඬින් කිව්වා.
‘වයස...‘
‘විසි හතරයි සර්...‘
‘මොකද කරන්නෙ...?‘
‘ඒ කිව්වේ... සර්...?‘
‘තොගෙ ජොබ් එක ප...‘
මම ගැස්සුණා.
‘පානදුර කම්පැණි එකක සේල් රෙෆ් කෙනෙක් විදිහට වැඩ කරනවා සර්...‘ මම ගොත ගහ ගහා කිව්වා.
‘කවද ඉදන්ද?‘
‘දැන් මාසයක් වගේ ඇති සර්....‘
‘මොනවද එකෙ කරන්න තියෙන්නෙ...?‘
‘අපිට මොප් තියෙනවා විකුණන්න සර්.‘
‘පඩි කීයද?‘
‘මම පත්තරේ ඇඩ් එකක් දැකලා ආවේ සර්. කොමිෂන් එකක් තමයි තියෙනවා කිව්වෙ. මම තාම එක පඩියක්වත් ගත්තෙ නැහැ සර්....‘
‘ ඊයේ රෑ... මොකද වුණේ..‘
‘ඊයේ රෑ ...?‘
‘මම තොගෙන් ප්රශ්න තෝ මගෙන් ප්රශ්න අහනවද?‘ පොලිස්කාරයා මගෙ කම්මුලට ගැහුවා. මම පුටුවෙන් බිමට වැටුණා. කැරකිල්ල වගෙ. අනේ ඇයි මට මෙහෙම කරන්නෙ... මොන වරදක් කරාටද?
‘නැඟිටිපිය පරයා...‘
මම පුටුව අල්ලගෙන නැඟිට්ටා. ඇඬුවෙ නැතත් ඉකි ගැහෙනවා. පොලිසියේ මෙහෙම දේවල් තියෙනව කියලා ඇහුවට කවදාවත් මට මෙහෙම දෙයක් වෙයි කියලා මම හිතුවෙ නැහැ.
‘කියපිය ඊයේ රෑ මොකද වුණේ...?‘
‘අනේ මම එහෙම දන්නෙ නැහැ සර්... අපිට ඊයේ රෑ පාටියක් තිබුණා. ‘
‘ඒ මොකටද?‘
‘මම ඊයේ මට තිබුණ ටාර්ගට් එක සේරම ඉවර කරා...‘
‘ ඒ මොකද්ද?‘
‘අපිට දවසට මොප් දහයක් දෙනවා විකුණන්න. සාමන්යයෙන් ඒවා සේරම එක දවසෙ විකුණන්න අමාරුයි සර්...‘
‘විකුණන්න අමාරුනම් තෝ කොහොමද වික්කේ...?‘
‘මම ඊයේ රාගම බැසිලිකා පල්ලියට ගියා සර්... එහෙ ෆාදර් ඒවා සේරම ගත්තා...‘
‘තෝ ඇත්ත නේද ඔය කියන්නෙ...?‘
‘ඔව් සර්. මම බොරු කියනවනං ෆාදර්ගෙන් අහලා බලන්න...‘
‘හ්ම්.... හරි ඊට පස්සෙ මොකද වුණේ...?‘
‘මට ෆොන් එකක් ගන්නත් ෆාදර් සල්ලි දුන්නා...‘
‘කීයක්ද?‘
‘අටදාහක්...‘
‘හ්ම් ඉතින්...‘
‘මම බෝඩිමට ඇවිත් කට්ටියට විස්තර කිව්වා. සර් කිව්වා පාටියක් දාමු කියලා. මොප් සේරම එක පාර වික්ක පළවෙනි පාර මේක නිසා. මම ෆෝන් එක ගන්න සල්ලි දුන්නා කියලා කිව්වෙ නැහැ. සැක හිතයි කියලා....‘
‘හ්ම්....‘
‘මම ඒ සල්ලි වෙනම මගෙ කබඩ් එකට දාලා නාලා ආවා... මම නලා එද්දි කට්ටිය කෑම ලෑස්ති කරලා. මටයි සර්ටයි වෙනම කෑම කාමරේ ලෑස්ති කරලා තිබ්බා. විශේෂ අවස්ථාවක සර් එක්ක මෙහෙම කෑම ගන්න හම්බෙනවා. මට මේ ලැබුණ පළවෙනි අවස්ථාව සර්....‘
‘කොහෙද කෑම කන්න දුන්නෙ...‘
‘බෝඩිමේමයි... මමයි සර්යි සර්ගෙ කාමරේ...‘
‘හ්ම් ඊට පස්සේ...‘
‘කෑම කලා අපි සින්දු කිව්වා. නැටුවා...‘
‘කවුද උඹයි සර්යි ද?..‘
‘නැහැ සේරම...‘
‘ඉට පස්සේ...‘
‘මම ටිකක් වෙලා යද්දි නිදිමත හැදුණා. මම නටන ගමන්ම නිදිකිරා වැටුණා.... මට මතක එච්චරයි සර්... මම දැන් නැඟිටිද්දි මම හිටියෙ මෙහෙ.. වෙන මොකවත් මම දන්නෙ නැහැ සර්... ‘ මම ඉකි ගහ ගහා ඇඩුවා. ‘ මම ඇත්තමයි කියන්නෙ සර්... තවම මම දන්නෙ නැහැ මොකද වෙලා
තියෙන්නෙ කියලා... මම බොරු කියනවනං ෆාදර් ගෙන්නලා අහන්න සර්. අෂිගෙන් අහන්න. මම බොරු කියන්නෙ නැහැ සර්..‘ හිතේ, ගතේ තිබුණ දුක් කඳුළු එක්ක යන්න මම ඉකි ගහ ගහා ඇඬුවා. ඒ කාලෙකට පස්සෙ. ඇත්තටම අද දවස උදා වුණේ නැත්තං....
‘පී.සී....‘ පොලිස්කාරයා කාටදෝ කතා කරා.. ‘අනිත් එකාවත් ගෙනෙන්...'
‘ඔකේ සර්...‘ කාමරේ එහා පැත්තෙන් කියනවා ඇහුණා...
මාව ඇඳගෙන ආපු පොලිස්කාරයාම අෂිවත් කාමරේට එක්කගෙන ආවා. පි.සි පැත්තක තිබුණ පුටුව අරන් මෙසෙ පැත්තකින් තිබුණා. අනෙ අෂි මොකද වුණේ... මම අෂිගෙ මුණ දිහා බැලුවා.
‘දැන් මට කියපන් තොපෙ සර්ට පිහියෙන් ඇන්නෙ උඹද?‘ පොලිස් අෂිගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව් සර්...‘ අෂි කිව්වා.
සර්ට පිහියෙන් ඇන්නා... මම අෂි දිහා බැලුවා.
‘හ්ම්... එහෙනං තෝ ලෑස්ති වෙයං උසාවි යන්න‘ පොලිස්කාරයා පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. අෂි ගාවට ආවා. ‘ ඇයි ප... තෝ ඒ මිනිහට පිහියෙන් ඇන්නෙ...‘
අෂිගේ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන උස්සන ගමන් කිව්වා. අනේ අෂි... මට කෑ ගහන්න හිතුණා. මොකද්ද මෙතන වෙලා තියෙන්නෙ... අෂි ඇයි එහෙම කරේ.
‘එයාට ගහන්න එපා...‘ අෂිගෙ කට හඬ....
මොකද මේ වෙන්නෙ. මම ලාවට ඇස් ඇරගෙන ආවා. පොලීසියෙන්... මම බඩත් අල්ලගෙන එක බිම වාඩිවුණා. අපි දෙන්නම හිර කූඩුවක. මම බය වුණා. කොහොමද හිර කූඩුවට ආවේ අපි...? පාටි එක තිබුණනෙ.. අපි කෑවා බීවා. මට සර් එක්ක විශේෂ කෑම වේලක් තිබුණේ. ඉට පස්සෙත් අපි නැටුවනෙ... ඒ ගමන් මම නිදා ගත්තා. මොකද වුණේ... එතනින් පස්සෙ වෙච්ච කිසි දෙයක් මට මතක නැහැනෙ. කොහොමද පොලිසියට ආවේ. ඇත්තටම මොකද වුණේ...?
‘අෂි මොකද වුණේ...‘ මම අෂිට ළං වෙන ගමන් ඇහුවා...
අෂි කතා නැහැ.
‘මෙහාට වරෙන්...‘ පොලිසියේ කෙනෙක් මාව ඇදලා එළියට ගත්තා. ‘ උනේ මොකද කියලා තොට අපි කියල දෙන්නං...‘
‘එයා වරදක් කරෙ නැහැ.‘ අෂි මාව අල්ල ගත්තා. ‘මම පිහියෙන් ඇන්නෙ...?‘
‘පල හුත්තෝ යන්න...‘ පොලිස්කාරයා අෂිට පයින් ගැහුවා. ‘තෝ එනවද අපිට රාජකාරිය උගන්වන්ඩ.. පරයා...‘
පිහියෙන් ඇන්නා...? අෂි...? කාටද ඒ... පොලිස්කාරයා මාව කමිසෙ කොරලයෙන් ඇඳගෙන කාමරේකට එක්ක ආවා. මේසයකුයි පුටු දෙකකුයි තිබුණේ එතන. මේසෙට පාත් කරලා ලයිට් එකක් දාලා. තව පොලිස්කාරයෙක් එක පුටුවක වාඩි වෙලා පැත්තක. මාව ඇඳගෙන ඇවිත් පුටුවක වාඩි කෙරෙව්වා.
‘ඔහොම හිටපිය...‘ පොර එළියට ගියා.
පැත්තක පුටුවෙ වාඩිවෙලා හිටිය පොලිස්කාරයා මම ළඟට ආවා. ඉස්සරා තිබුණ අනිත් පුටුවෙ වාඩිවෙල මාත් එක්ක හිනාවුණා. මමත් හිනා වුණා. පොර හයියෙන් හිනාවුණා. මම බිම බලා ගත්තා. මුට පිස්සුද? පොර මගෙ නිකටින් ඉස්සුවා.
‘මීට කලින් පොලීසියට ඇවිත් තියෙනවද?‘ පොර මගෙන් ඇහුවා.
‘නැහැ සර්...‘ වුණේ මොකද්ද කියල මට තාම හිතා ගන්න බැහැ. මේක නපුරු හීනයක්වද?
‘හරි මෙහෙමයි...‘ පොර අත් වල කරගැට කඩනවා. මගෙ පපුව ගැහෙනව මටම ඇහෙනව. ‘වෙච්ච දේ හරියට කෙලින් කිව්වොත් මයල් ගහකටවත් හානියක් නොකර මේක විසඳගන්න පුළුවන්... බැරි වුණොත්.... ඉතින්...‘
පොර අත් දෙක පිටි පස්සට කරලා එක පාරම කරගැට පනහක් විතර කැඩුවා.
‘තමුසෙගෙ ගම කොහෙද?‘
‘මම අනුරාධපුර සර්...‘ මම වෙව්ලන කටහඬින් කිව්වා.
‘වයස...‘
‘විසි හතරයි සර්...‘
‘මොකද කරන්නෙ...?‘
‘ඒ කිව්වේ... සර්...?‘
‘තොගෙ ජොබ් එක ප...‘
මම ගැස්සුණා.
‘පානදුර කම්පැණි එකක සේල් රෙෆ් කෙනෙක් විදිහට වැඩ කරනවා සර්...‘ මම ගොත ගහ ගහා කිව්වා.
‘කවද ඉදන්ද?‘
‘දැන් මාසයක් වගේ ඇති සර්....‘
‘මොනවද එකෙ කරන්න තියෙන්නෙ...?‘
‘අපිට මොප් තියෙනවා විකුණන්න සර්.‘
‘පඩි කීයද?‘
‘මම පත්තරේ ඇඩ් එකක් දැකලා ආවේ සර්. කොමිෂන් එකක් තමයි තියෙනවා කිව්වෙ. මම තාම එක පඩියක්වත් ගත්තෙ නැහැ සර්....‘
‘ ඊයේ රෑ... මොකද වුණේ..‘
‘ඊයේ රෑ ...?‘
‘මම තොගෙන් ප්රශ්න තෝ මගෙන් ප්රශ්න අහනවද?‘ පොලිස්කාරයා මගෙ කම්මුලට ගැහුවා. මම පුටුවෙන් බිමට වැටුණා. කැරකිල්ල වගෙ. අනේ ඇයි මට මෙහෙම කරන්නෙ... මොන වරදක් කරාටද?
‘නැඟිටිපිය පරයා...‘
මම පුටුව අල්ලගෙන නැඟිට්ටා. ඇඬුවෙ නැතත් ඉකි ගැහෙනවා. පොලිසියේ මෙහෙම දේවල් තියෙනව කියලා ඇහුවට කවදාවත් මට මෙහෙම දෙයක් වෙයි කියලා මම හිතුවෙ නැහැ.
‘කියපිය ඊයේ රෑ මොකද වුණේ...?‘
‘අනේ මම එහෙම දන්නෙ නැහැ සර්... අපිට ඊයේ රෑ පාටියක් තිබුණා. ‘
‘ඒ මොකටද?‘
‘මම ඊයේ මට තිබුණ ටාර්ගට් එක සේරම ඉවර කරා...‘
‘ ඒ මොකද්ද?‘
‘අපිට දවසට මොප් දහයක් දෙනවා විකුණන්න. සාමන්යයෙන් ඒවා සේරම එක දවසෙ විකුණන්න අමාරුයි සර්...‘
‘විකුණන්න අමාරුනම් තෝ කොහොමද වික්කේ...?‘
‘මම ඊයේ රාගම බැසිලිකා පල්ලියට ගියා සර්... එහෙ ෆාදර් ඒවා සේරම ගත්තා...‘
‘තෝ ඇත්ත නේද ඔය කියන්නෙ...?‘
‘ඔව් සර්. මම බොරු කියනවනං ෆාදර්ගෙන් අහලා බලන්න...‘
‘හ්ම්.... හරි ඊට පස්සෙ මොකද වුණේ...?‘
‘මට ෆොන් එකක් ගන්නත් ෆාදර් සල්ලි දුන්නා...‘
‘කීයක්ද?‘
‘අටදාහක්...‘
‘හ්ම් ඉතින්...‘
‘මම බෝඩිමට ඇවිත් කට්ටියට විස්තර කිව්වා. සර් කිව්වා පාටියක් දාමු කියලා. මොප් සේරම එක පාර වික්ක පළවෙනි පාර මේක නිසා. මම ෆෝන් එක ගන්න සල්ලි දුන්නා කියලා කිව්වෙ නැහැ. සැක හිතයි කියලා....‘
‘හ්ම්....‘
‘මම ඒ සල්ලි වෙනම මගෙ කබඩ් එකට දාලා නාලා ආවා... මම නලා එද්දි කට්ටිය කෑම ලෑස්ති කරලා. මටයි සර්ටයි වෙනම කෑම කාමරේ ලෑස්ති කරලා තිබ්බා. විශේෂ අවස්ථාවක සර් එක්ක මෙහෙම කෑම ගන්න හම්බෙනවා. මට මේ ලැබුණ පළවෙනි අවස්ථාව සර්....‘
‘කොහෙද කෑම කන්න දුන්නෙ...‘
‘බෝඩිමේමයි... මමයි සර්යි සර්ගෙ කාමරේ...‘
‘හ්ම් ඊට පස්සේ...‘
‘කෑම කලා අපි සින්දු කිව්වා. නැටුවා...‘
‘කවුද උඹයි සර්යි ද?..‘
‘නැහැ සේරම...‘
‘ඉට පස්සේ...‘
‘මම ටිකක් වෙලා යද්දි නිදිමත හැදුණා. මම නටන ගමන්ම නිදිකිරා වැටුණා.... මට මතක එච්චරයි සර්... මම දැන් නැඟිටිද්දි මම හිටියෙ මෙහෙ.. වෙන මොකවත් මම දන්නෙ නැහැ සර්... ‘ මම ඉකි ගහ ගහා ඇඩුවා. ‘ මම ඇත්තමයි කියන්නෙ සර්... තවම මම දන්නෙ නැහැ මොකද වෙලා
තියෙන්නෙ කියලා... මම බොරු කියනවනං ෆාදර් ගෙන්නලා අහන්න සර්. අෂිගෙන් අහන්න. මම බොරු කියන්නෙ නැහැ සර්..‘ හිතේ, ගතේ තිබුණ දුක් කඳුළු එක්ක යන්න මම ඉකි ගහ ගහා ඇඬුවා. ඒ කාලෙකට පස්සෙ. ඇත්තටම අද දවස උදා වුණේ නැත්තං....
‘පී.සී....‘ පොලිස්කාරයා කාටදෝ කතා කරා.. ‘අනිත් එකාවත් ගෙනෙන්...'
‘ඔකේ සර්...‘ කාමරේ එහා පැත්තෙන් කියනවා ඇහුණා...
මාව ඇඳගෙන ආපු පොලිස්කාරයාම අෂිවත් කාමරේට එක්කගෙන ආවා. පි.සි පැත්තක තිබුණ පුටුව අරන් මෙසෙ පැත්තකින් තිබුණා. අනෙ අෂි මොකද වුණේ... මම අෂිගෙ මුණ දිහා බැලුවා.
‘දැන් මට කියපන් තොපෙ සර්ට පිහියෙන් ඇන්නෙ උඹද?‘ පොලිස් අෂිගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව් සර්...‘ අෂි කිව්වා.
සර්ට පිහියෙන් ඇන්නා... මම අෂි දිහා බැලුවා.
‘හ්ම්... එහෙනං තෝ ලෑස්ති වෙයං උසාවි යන්න‘ පොලිස්කාරයා පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. අෂි ගාවට ආවා. ‘ ඇයි ප... තෝ ඒ මිනිහට පිහියෙන් ඇන්නෙ...‘
අෂිගේ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන උස්සන ගමන් කිව්වා. අනේ අෂි... මට කෑ ගහන්න හිතුණා. මොකද්ද මෙතන වෙලා තියෙන්නෙ... අෂි ඇයි එහෙම කරේ.
------------------------------------
විසි දෙවන ප්රාර්ථනය
‘කියපිය....‘ අෂිගෙ බෙල්ල හිරකරන ගමන් පොලිස්කාරයා කිව්වා.
මට පොලිස්කාරයා පෙරළගෙන ගහන්න තරං තරහක් ආවෙ. ඒත් කබලෙන් ලිපට වැටෙන්න බැනෙ.
‘මම කියන්නං සර්...‘ අෂි කිව්වාට පස්සෙ බෙල්ල අතඇරියා. අෂිට කැස්ස. ඒත් අෂි අඬන්නෙ නැහැ. අෂි මම දිහා බැලුවා. අනේ මේ මොකද වෙන්නෙ කියලා මට කියන්න අෂි... මට තාම මොකවත් තෙරෙන්නෙ නැහැ.
‘සර් අපිව එයාගෙ ඕන එපාකම් වලට ගන්නවා සර්...‘ අෂි කිව්වා.
ඕනෑඑපාකම්...? ඒ මොනවද?
‘ඒ මොනවද?‘ පොලිස්කාරයා ඇහුවෙ මගෙ හිතේ තිබුණ ප්රශ්නෙමයි.
අෂි බිම බලාගෙන. මට තෙරෙන්නෙත් නැහැ.
‘උඹට හොඳින් කිව්වාම කියන්න බැරිද?‘ පොලිස්කාරයා අනතුරු ඇඟෙව්වා වගෙ. අනේ කියන්න අෂි... මොනවද සර් කරන්නෙ..
‘සර් මාව එයාගෙ වයිෆ් විදිහට පාවිච්චි කරනවා සර්...‘ අෂි පොලිස්කාරයාගෙ මූණ දිහා කෙලින් බලාගෙන කිව්වා. මගෙ ඇඟේ හිරිගඬු පිපුණා. මොනවද මේ අෂි කියන්නෙ...?
‘හ්ම් දැන් කොච්චර කාලයක් පොර මෙහෙම කරනවද?‘
‘මම දැන් මෙතන වැඩට ඇවිත් අවුරුද්දක් වගෙ වෙනව සර්. දැන් මාස අටක වගෙ ඉදලා සර් මාව ඒ විදිහට පාවිච්චි කරනවා....‘
‘ඉතින් ඇයි තමුසේ මේ ගැන පොලීසියට කිව්වෙ නැත්තේ...‘
‘මම බදුල්ලෙ ගමක දුප්පත් කොල්ලෙක් සර්... මට තාත්තා නැහැ. ගෙදර ඉන්න අම්මයි මල්ලිලයි, නංගියි ජීවත්වෙන්නෙ මම කරන ජොබ් එකෙන්... සර් මට ගෙදර වියදමටත් එක්ක සල්ලි දෙනවා. මම හින්දා ජීවත් වෙන ඒ මිනිස්සු අනාථ කරන්න මට බැහැ සර්...‘
‘තමුසෙට තිබුණනෙ වෙන ජොබ් එකක් කරන්ඩ...‘
‘අවුරුදු ගාණක් ඉස්කොලෙ ගිහින්... ඒ එක්කම කුලි වැඩ කරලා ඉගන ගත්තත් මට කැම්පස් යන්න ආවත් මම කැම්පස් ගියෙ නැහැ සර්. මට වියදං කරන්න කෙනෙක් නැහැ. අපි වගෙ දුප්පත් කොල්ලෝ ගොඩකගෙ ඉරණම මේක තමයි සර්...‘
අෂි එහෙම කියද්දිනං පොලිස්කාරයා ටිකක් අමුතු වුණා. අනේ මයෙ රත්තරං අෂි...
‘සර්ටත් පුතාලා ඇතිනෙ සර්. මම තාත්තගෙ උණුසුම දන්නෙ නැහැ සර්. මෙහෙ වැඩට ආවාමයි පිරිමියෙක් මාව තුරුල් කර ගත්තෙ. ඒක තාත්තගෙන් පුතෙක්ට ලැබෙන ආදරේ, උණුසුම කියලා මම හිතාගත්තා සර්. සර් මට කොච්චර රිදෙව්වත් මම ඒ හැමදේම ඇඳේ බුදිය ගද්දි අමතක කරා සර්... ඒ මගෙ ගෙදර ගැන හිතලා...‘
අෂි දිගටම කියාගෙන ගියා.
‘ මිලාන් වැඩට ආව දවසෙ ඉදලා සර්ට මිලාන්ව ඕන වුණා. සර් මිලාන්ව අල්ල ගන්න හදන හැම වෙලාවකම මම ඒක මඟ ඇරියා. මිලාන් හරි අහිංසකයි සර්. එයා මේ මොකවත් දන්නෙ නැහැ. එයා එදා උදේ මොප් විකුණන්න ගියෙත් තනියම. ඊට කලින් දවසෙ රෑ සර්ට මිලාන්ව ඕන වුණා. ඒත් මම ඒකට කැමති වුණේ නැති හින්දා මාත් එක්ක හොදටම රණ්ඩු වුණා. පහුවදා අපිට වෙන වෙනම යන්න කිව්වෙත් ඒකමයි. මිලාන් අපි හිතපු නැති විදිහට මොප් සේරම විකුණලා ආව නිසා සර් පාටියක් දාන්න ඕන කිව්වා. මම හිතුවෙ සර් ඇත්තටම ඒක සමරන්නෙ සතුටින් කියලා. ඒත් සර්ට වෙන ප්ලෑන් එක්ක තිබිලා. සර් මිලාන් එක්ක වෙනම කෑම ගත්තා. මිලාන්ව මත් වෙන මොනවා හරි සර් කෑම වලට දාලා....‘
මගෙ ඇස් උඩ ගියා. දෙයියනෙ... මොනවද මේ වෙලා තියෙන්නෙ...
‘අපි නටන අතරේ මිලාන් නිදිකිරා වැටෙනවා මම දැක්කා. සර් මිලාන්ව අපිට පෙන්නෙ නැති විදිහට කාමරේට එක්ක ගෙන. එයාව කාමරේ තියලා සර් ආයෙත් සැකයක් හිතෙන්නෙ නැති විදිහට කට්ටිය එක්ක නැටුවා. පැය බාගෙට විතර පස්සෙ සර් කිව්වා සේරටම නිදා ගමු කියලා. මම රෑම් එකට ගිහින් බලද්දි මිලාන් හිටියෙ නැහැ. අනිත් අයට ඒක එච්චර ගාණන් නැහැ. මම සර්ගෙ කාමරෙ ගාවට ගිහින් දොරෙන් බැලුවා. දොර රෙද්ද වහල හින්දා ඒක පෙණුනෙ නැහැ. මම ඉට පස්සෙ එළියෙන් ගිහින් ජනෙලෙ අස්සෙ පොඩි තැනකින් බැලුවා. සර් මිලාන්ව ඇඳේ නිදිකරවල තිබුණා. සර් ඇපල් කෑලි කකා අරක්කු බොනවා...‘
මොනවා... මම සර්ගෙ ඇඳේ. මට හුස්ම වැටෙනවද මන්දා...
‘සර් මට කාමරේ යතුරක් දීලා තිබූණා. මම ඒකෙන් හිමීට දොර ඇරියා. සර් මිලාන් දිහා බල බල තාම ඇපල් කන ගමන් අරක්කු බොනවා. සර් මිලාන්ගෙ නහයටත් මොනවද තිබ්බා. මම හිතන්නෙ ක්ලෝරෆ්ම්. සර් මටත් මුලින්ම කරේ එහෙම තමයි. සර්ගෙ ලැප් එකෙන් බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් දාලා සර් එකත් ඇඳට ගත්තා. මිලාන්ගෙ කමිසේ බොත්තං ගලවන්න ලෑස්ති වෙද්දි මම කාමරේ ඇතුළට ගියා.‘
‘ඒ මොකද එක පාරම ඇතුළට ගියේ... මොකද වෙන්නෙ කියලා බලං ඉන්න තිබ්බනෙ...‘
‘සර් හැදුවේ මිලාන්ව කිස් කරන්න... එතනින් නතර වෙන්නෙ නැහැ සර්....‘
‘හ්ම්... ඉතින්...‘
‘මාව දැක්ක සර් එක පාරම නැඟිට්ටා... මගෙ කට වහගෙන මාව ඇඳේ පෙරළගත්තා. මිලාන් මත් වෙලා හිටිය හින්දා එයාට මොකවත් ගාණක් නැහැ. මට කෑ ගැහුවොත් මාව මරලා දානව කිව්වා. මම සර්ගෙ අත හැපුවා. එහෙම්ම සර්ට පයින් ගැහුවා. සර් විසිවෙලා වැටුණා. මම මෙසේ උඩ තිබ්බ පිහිය අරන් සර්ට ඇනගෙන ගියා....‘
මටනං මොකවත් හිතාගන්න බැහැ. මම අෂිගෙ මූණ දිහා බලාගෙන තාමත්. අෂි මාව බේරගන්නද මේ දේවල් කරේ... මම පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. අෂිව තුරුල් කර ගත්තා. අෂිව බදාගෙන කෑ ගහලා අඩන්න හිතෙනවා.
‘දැන් උඹ දන්නවද කොල්ලෝ උඹ කරපු වැඩේ බරපතලකම...?‘ පොලිස් සර්ගෙ කටහඩ දැන් බාල වෙලා. සර් ඒක ඇහුවෙ බැරෑරුම් විදිහට... ‘බැරි වෙලාවත් ඒ මිනිහා මැරුණොත් උඹ මිනිමරුවෙක් වෙනවා. කලින් උඹ මේක පොලිසියට කිව්වනං උට විරුද්දව නඩු දාලා වන්දි ගන්න තිබ්බා. ඒත් උබ කියන විදිහට එහෙම උණොත් උබට බඩේ පාර වදිනවා. උබ ඒ වෙලාවෙ මෙහෙම දෙයක් කරේ නැත්තං මෙකටත් උබට වෙච්ච දේම වෙනවා...‘
‘අනෙ සර්...‘ මම පොලිස් සර්ට වැඳගෙන කතා කරා. ‘අෂි මේ දෙවල් කරල තියෙන්නෙ මාව බේර ගන්න. දැන් මෙවා දැන ගන්නකල් මම කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැහැ සර්... අනේ අෂිව බේරලා දෙන්න සර්... එයා හිතලා වරදක් කරලා නැහැ...‘
‘මට උබලා තේරෙනවා කොල්ලනේ...‘ පොලිස් සර් හැඟිම්බරව කිව්වා.
‘නිතිය අපක්ෂපාතියි කියන්න ඇස් වැහුවට. නිතිය අන්ධයි බං... මේක මාධ්යයට ගියෝත් උබලා දෙන්න පතුරු ගහවි. මොනව වුණත් සර්කාරයා තාම ජීවත් වෙනව. උබලා දෙන්න බේරන්න කරන්න පුළුවන් හැමදෙයක්ම මම කරන්නං... මට අර උඹ කිව්ව ෆාදර්ව ගෙන්න ගන්න බැරි වෙයිද?...‘
‘පුළුවන් සර්...‘
‘ඒ කොහොමද?‘
‘මයෙ ගාව ෆාදර්ගෙ නම්බර් එක තියෙනවා... හැබැයි ඒක බෝඩිමේ...‘
‘හරි දැන් එළිවෙන්න ළඟයිනෙ.. එළිවුණාම මම වාහනයක් දෙන්නං ගිහිං අරන් වරෙල්ලා...‘
‘පි.සි. ‘ සර් ආයෙත් කතා කරා.
‘මුං දෙන්නට තේ දෙකක් හදලා දෙන්න. කූඩුව ළඟින් මදුරු කොයිල් එකකුත් තියන්න... මෙන්න සල්ලි...‘ සර් පි.සි. ට සල්ලි දෙන ගමන් කිව්වා. ‘දැනට තව ටික වෙලාවක් කූඩුවට වෙලා හිටපල්ල දරුවනෙ... තව පැය තුන හතරකින් එළිය වැටෙයි. ඉට පස්සෙ ගෙදර ගිහිං අර නම්බර් එක අරගෙන වරෙල්ලා. මම අයි.පී සර්ට කියලා මේක විසඳ ගන්න බලන්නං...‘
ඇත්තටම මිනිස්සු කොයි තරම්නං වෙනස් ද? මේ කොළඹ ආපු මාසෙට මම කොයි තරං දේවල් ඉගන ගත්තද? මම මෙහෙම පොලිසියෙ ඉන්නවා කියල ගෙදරින් දැන ගත්තොත් තාත්තා පපුව පැළිලා මැරෙයි. අනේ දෙයියනෙ මගෙ හිතුවක්කාරකම නිසා මම ඒ අහිංසකයෝ දෙන්නට දෙන ගින්දරක්.
අෂි මාව හැමදාමත් ආරක්ෂා කරා. එදත් එහෙමයි. මට ලොකු කරදරයක් වෙන්න ගියපු අදත් එහෙමයි. සර් මට ඒ වගෙ දෙයක් කරන්න හිතුවෙ ඇයි. අෂි සර් එක්ක ඒ දෙවල් කරලා තියෙනවද ඒ කියන්නෙ... අනේ මන්දා කොහොමද එහෙම දේවල් කරන්නෙ. ඇත්තටම අෂි එහෙම දෙයක් නොකරනං සර් මට මොනවා කරයිද මන්දා.
අපි දෙන්නම ආයෙත් හිර කූඩුවට ආවා. ජීවිතේ මේ වගෙ අත්දැකීමක් කවදාවත් මම විඳලා නැහැ. විඳින්න තුන් හිතකවත් තිබුණෙත් නැහැ.
මට පොලිස්කාරයා පෙරළගෙන ගහන්න තරං තරහක් ආවෙ. ඒත් කබලෙන් ලිපට වැටෙන්න බැනෙ.
‘මම කියන්නං සර්...‘ අෂි කිව්වාට පස්සෙ බෙල්ල අතඇරියා. අෂිට කැස්ස. ඒත් අෂි අඬන්නෙ නැහැ. අෂි මම දිහා බැලුවා. අනේ මේ මොකද වෙන්නෙ කියලා මට කියන්න අෂි... මට තාම මොකවත් තෙරෙන්නෙ නැහැ.
‘සර් අපිව එයාගෙ ඕන එපාකම් වලට ගන්නවා සර්...‘ අෂි කිව්වා.
ඕනෑඑපාකම්...? ඒ මොනවද?
‘ඒ මොනවද?‘ පොලිස්කාරයා ඇහුවෙ මගෙ හිතේ තිබුණ ප්රශ්නෙමයි.
අෂි බිම බලාගෙන. මට තෙරෙන්නෙත් නැහැ.
‘උඹට හොඳින් කිව්වාම කියන්න බැරිද?‘ පොලිස්කාරයා අනතුරු ඇඟෙව්වා වගෙ. අනේ කියන්න අෂි... මොනවද සර් කරන්නෙ..
‘සර් මාව එයාගෙ වයිෆ් විදිහට පාවිච්චි කරනවා සර්...‘ අෂි පොලිස්කාරයාගෙ මූණ දිහා කෙලින් බලාගෙන කිව්වා. මගෙ ඇඟේ හිරිගඬු පිපුණා. මොනවද මේ අෂි කියන්නෙ...?
‘හ්ම් දැන් කොච්චර කාලයක් පොර මෙහෙම කරනවද?‘
‘මම දැන් මෙතන වැඩට ඇවිත් අවුරුද්දක් වගෙ වෙනව සර්. දැන් මාස අටක වගෙ ඉදලා සර් මාව ඒ විදිහට පාවිච්චි කරනවා....‘
‘ඉතින් ඇයි තමුසේ මේ ගැන පොලීසියට කිව්වෙ නැත්තේ...‘
‘මම බදුල්ලෙ ගමක දුප්පත් කොල්ලෙක් සර්... මට තාත්තා නැහැ. ගෙදර ඉන්න අම්මයි මල්ලිලයි, නංගියි ජීවත්වෙන්නෙ මම කරන ජොබ් එකෙන්... සර් මට ගෙදර වියදමටත් එක්ක සල්ලි දෙනවා. මම හින්දා ජීවත් වෙන ඒ මිනිස්සු අනාථ කරන්න මට බැහැ සර්...‘
‘තමුසෙට තිබුණනෙ වෙන ජොබ් එකක් කරන්ඩ...‘
‘අවුරුදු ගාණක් ඉස්කොලෙ ගිහින්... ඒ එක්කම කුලි වැඩ කරලා ඉගන ගත්තත් මට කැම්පස් යන්න ආවත් මම කැම්පස් ගියෙ නැහැ සර්. මට වියදං කරන්න කෙනෙක් නැහැ. අපි වගෙ දුප්පත් කොල්ලෝ ගොඩකගෙ ඉරණම මේක තමයි සර්...‘
අෂි එහෙම කියද්දිනං පොලිස්කාරයා ටිකක් අමුතු වුණා. අනේ මයෙ රත්තරං අෂි...
‘සර්ටත් පුතාලා ඇතිනෙ සර්. මම තාත්තගෙ උණුසුම දන්නෙ නැහැ සර්. මෙහෙ වැඩට ආවාමයි පිරිමියෙක් මාව තුරුල් කර ගත්තෙ. ඒක තාත්තගෙන් පුතෙක්ට ලැබෙන ආදරේ, උණුසුම කියලා මම හිතාගත්තා සර්. සර් මට කොච්චර රිදෙව්වත් මම ඒ හැමදේම ඇඳේ බුදිය ගද්දි අමතක කරා සර්... ඒ මගෙ ගෙදර ගැන හිතලා...‘
අෂි දිගටම කියාගෙන ගියා.
‘ මිලාන් වැඩට ආව දවසෙ ඉදලා සර්ට මිලාන්ව ඕන වුණා. සර් මිලාන්ව අල්ල ගන්න හදන හැම වෙලාවකම මම ඒක මඟ ඇරියා. මිලාන් හරි අහිංසකයි සර්. එයා මේ මොකවත් දන්නෙ නැහැ. එයා එදා උදේ මොප් විකුණන්න ගියෙත් තනියම. ඊට කලින් දවසෙ රෑ සර්ට මිලාන්ව ඕන වුණා. ඒත් මම ඒකට කැමති වුණේ නැති හින්දා මාත් එක්ක හොදටම රණ්ඩු වුණා. පහුවදා අපිට වෙන වෙනම යන්න කිව්වෙත් ඒකමයි. මිලාන් අපි හිතපු නැති විදිහට මොප් සේරම විකුණලා ආව නිසා සර් පාටියක් දාන්න ඕන කිව්වා. මම හිතුවෙ සර් ඇත්තටම ඒක සමරන්නෙ සතුටින් කියලා. ඒත් සර්ට වෙන ප්ලෑන් එක්ක තිබිලා. සර් මිලාන් එක්ක වෙනම කෑම ගත්තා. මිලාන්ව මත් වෙන මොනවා හරි සර් කෑම වලට දාලා....‘
මගෙ ඇස් උඩ ගියා. දෙයියනෙ... මොනවද මේ වෙලා තියෙන්නෙ...
‘අපි නටන අතරේ මිලාන් නිදිකිරා වැටෙනවා මම දැක්කා. සර් මිලාන්ව අපිට පෙන්නෙ නැති විදිහට කාමරේට එක්ක ගෙන. එයාව කාමරේ තියලා සර් ආයෙත් සැකයක් හිතෙන්නෙ නැති විදිහට කට්ටිය එක්ක නැටුවා. පැය බාගෙට විතර පස්සෙ සර් කිව්වා සේරටම නිදා ගමු කියලා. මම රෑම් එකට ගිහින් බලද්දි මිලාන් හිටියෙ නැහැ. අනිත් අයට ඒක එච්චර ගාණන් නැහැ. මම සර්ගෙ කාමරෙ ගාවට ගිහින් දොරෙන් බැලුවා. දොර රෙද්ද වහල හින්දා ඒක පෙණුනෙ නැහැ. මම ඉට පස්සෙ එළියෙන් ගිහින් ජනෙලෙ අස්සෙ පොඩි තැනකින් බැලුවා. සර් මිලාන්ව ඇඳේ නිදිකරවල තිබුණා. සර් ඇපල් කෑලි කකා අරක්කු බොනවා...‘
මොනවා... මම සර්ගෙ ඇඳේ. මට හුස්ම වැටෙනවද මන්දා...
‘සර් මට කාමරේ යතුරක් දීලා තිබූණා. මම ඒකෙන් හිමීට දොර ඇරියා. සර් මිලාන් දිහා බල බල තාම ඇපල් කන ගමන් අරක්කු බොනවා. සර් මිලාන්ගෙ නහයටත් මොනවද තිබ්බා. මම හිතන්නෙ ක්ලෝරෆ්ම්. සර් මටත් මුලින්ම කරේ එහෙම තමයි. සර්ගෙ ලැප් එකෙන් බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් දාලා සර් එකත් ඇඳට ගත්තා. මිලාන්ගෙ කමිසේ බොත්තං ගලවන්න ලෑස්ති වෙද්දි මම කාමරේ ඇතුළට ගියා.‘
‘ඒ මොකද එක පාරම ඇතුළට ගියේ... මොකද වෙන්නෙ කියලා බලං ඉන්න තිබ්බනෙ...‘
‘සර් හැදුවේ මිලාන්ව කිස් කරන්න... එතනින් නතර වෙන්නෙ නැහැ සර්....‘
‘හ්ම්... ඉතින්...‘
‘මාව දැක්ක සර් එක පාරම නැඟිට්ටා... මගෙ කට වහගෙන මාව ඇඳේ පෙරළගත්තා. මිලාන් මත් වෙලා හිටිය හින්දා එයාට මොකවත් ගාණක් නැහැ. මට කෑ ගැහුවොත් මාව මරලා දානව කිව්වා. මම සර්ගෙ අත හැපුවා. එහෙම්ම සර්ට පයින් ගැහුවා. සර් විසිවෙලා වැටුණා. මම මෙසේ උඩ තිබ්බ පිහිය අරන් සර්ට ඇනගෙන ගියා....‘
මටනං මොකවත් හිතාගන්න බැහැ. මම අෂිගෙ මූණ දිහා බලාගෙන තාමත්. අෂි මාව බේරගන්නද මේ දේවල් කරේ... මම පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. අෂිව තුරුල් කර ගත්තා. අෂිව බදාගෙන කෑ ගහලා අඩන්න හිතෙනවා.
‘දැන් උඹ දන්නවද කොල්ලෝ උඹ කරපු වැඩේ බරපතලකම...?‘ පොලිස් සර්ගෙ කටහඩ දැන් බාල වෙලා. සර් ඒක ඇහුවෙ බැරෑරුම් විදිහට... ‘බැරි වෙලාවත් ඒ මිනිහා මැරුණොත් උඹ මිනිමරුවෙක් වෙනවා. කලින් උඹ මේක පොලිසියට කිව්වනං උට විරුද්දව නඩු දාලා වන්දි ගන්න තිබ්බා. ඒත් උබ කියන විදිහට එහෙම උණොත් උබට බඩේ පාර වදිනවා. උබ ඒ වෙලාවෙ මෙහෙම දෙයක් කරේ නැත්තං මෙකටත් උබට වෙච්ච දේම වෙනවා...‘
‘අනෙ සර්...‘ මම පොලිස් සර්ට වැඳගෙන කතා කරා. ‘අෂි මේ දෙවල් කරල තියෙන්නෙ මාව බේර ගන්න. දැන් මෙවා දැන ගන්නකල් මම කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැහැ සර්... අනේ අෂිව බේරලා දෙන්න සර්... එයා හිතලා වරදක් කරලා නැහැ...‘
‘මට උබලා තේරෙනවා කොල්ලනේ...‘ පොලිස් සර් හැඟිම්බරව කිව්වා.
‘නිතිය අපක්ෂපාතියි කියන්න ඇස් වැහුවට. නිතිය අන්ධයි බං... මේක මාධ්යයට ගියෝත් උබලා දෙන්න පතුරු ගහවි. මොනව වුණත් සර්කාරයා තාම ජීවත් වෙනව. උබලා දෙන්න බේරන්න කරන්න පුළුවන් හැමදෙයක්ම මම කරන්නං... මට අර උඹ කිව්ව ෆාදර්ව ගෙන්න ගන්න බැරි වෙයිද?...‘
‘පුළුවන් සර්...‘
‘ඒ කොහොමද?‘
‘මයෙ ගාව ෆාදර්ගෙ නම්බර් එක තියෙනවා... හැබැයි ඒක බෝඩිමේ...‘
‘හරි දැන් එළිවෙන්න ළඟයිනෙ.. එළිවුණාම මම වාහනයක් දෙන්නං ගිහිං අරන් වරෙල්ලා...‘
‘පි.සි. ‘ සර් ආයෙත් කතා කරා.
‘මුං දෙන්නට තේ දෙකක් හදලා දෙන්න. කූඩුව ළඟින් මදුරු කොයිල් එකකුත් තියන්න... මෙන්න සල්ලි...‘ සර් පි.සි. ට සල්ලි දෙන ගමන් කිව්වා. ‘දැනට තව ටික වෙලාවක් කූඩුවට වෙලා හිටපල්ල දරුවනෙ... තව පැය තුන හතරකින් එළිය වැටෙයි. ඉට පස්සෙ ගෙදර ගිහිං අර නම්බර් එක අරගෙන වරෙල්ලා. මම අයි.පී සර්ට කියලා මේක විසඳ ගන්න බලන්නං...‘
ඇත්තටම මිනිස්සු කොයි තරම්නං වෙනස් ද? මේ කොළඹ ආපු මාසෙට මම කොයි තරං දේවල් ඉගන ගත්තද? මම මෙහෙම පොලිසියෙ ඉන්නවා කියල ගෙදරින් දැන ගත්තොත් තාත්තා පපුව පැළිලා මැරෙයි. අනේ දෙයියනෙ මගෙ හිතුවක්කාරකම නිසා මම ඒ අහිංසකයෝ දෙන්නට දෙන ගින්දරක්.
අෂි මාව හැමදාමත් ආරක්ෂා කරා. එදත් එහෙමයි. මට ලොකු කරදරයක් වෙන්න ගියපු අදත් එහෙමයි. සර් මට ඒ වගෙ දෙයක් කරන්න හිතුවෙ ඇයි. අෂි සර් එක්ක ඒ දෙවල් කරලා තියෙනවද ඒ කියන්නෙ... අනේ මන්දා කොහොමද එහෙම දේවල් කරන්නෙ. ඇත්තටම අෂි එහෙම දෙයක් නොකරනං සර් මට මොනවා කරයිද මන්දා.
අපි දෙන්නම ආයෙත් හිර කූඩුවට ආවා. ජීවිතේ මේ වගෙ අත්දැකීමක් කවදාවත් මම විඳලා නැහැ. විඳින්න තුන් හිතකවත් තිබුණෙත් නැහැ.
--------------------------------------------------------
විසි තුන්වන ප්රාර්ථනය
අෂියි මමයි ආයෙත් හිරකූඩුවට ආවා. මම අෂිව මගෙ උරහිසට හේත්තු කර ගත්තා. අනේ අෂි මගෙම සහෝදරයෙක් වුණ එක කොච්චර හොඳද?
‘අෂි... ‘ මම අෂිගෙ ඔලුව අතගාන ගමන් කතා කරා.
‘හ්ම්...‘
‘ඇයි ඔයා මං වෙනුවෙන් එහෙම කරේ අෂි...?‘
‘මම වෙන මොනව කරන්නද මිලාන්...?‘
‘ඔයා එහෙම කරේ නැත්තං සර් මාත් එක්ක එහෙම ඉන්නව නේද?
‘හ්ම්...‘
‘මිනිස්සු මෙච්චර පහත්ද අෂි..‘
‘හැඟීම් වලට වහල් වුණාම මිනිස්සු එහෙම වෙනවා මිලාන්....‘
පි.සි. මහත්තයා අපි දෙන්නට තේ අරන් ඇවිත්. කූඩුව ඇරලා කතා කරා...
‘සර් ගානෙ තේ... ‘ දැන් පොර හිනාවෙලා කතා කරනවා. ‘ මම ගානේ ආප්ප... කියලාමයි හදානෙ ආවේ...‘
උණු උණු දුන් දාන ආප්ප. මයෙ යටි බඩ තාම දනවා. තොලත් ලාවට පැලිලා වගෙ. මම බඩ අල්ලගෙන පුටුවෙ වාඩිවුණා. පි.සි මහත්තයා බිම බලාගෙන.
‘ආප්ප නිමෙන්න කලින් කන්න...‘ ආප්ප දෙකක් අනිත් සර්ට අරගෙන යන ගමන් පි.සි. මහත්තයා කිව්වා.
මම එක ආප්පෙකට ලුණු මිරිස් ටිකක් දාලා අෂිට දුන්නා.
‘ඔයා කන්න... ‘ අෂි කිව්වා
‘මම එකක් ගන්නං ඔයා මේක කන්නකො...‘
අෂිට ඒක දීලා මමත් එකක් අරගෙන කෑවා. රස්නෙට තිබුණ නිසා ඒක කන්න පුළුවන්. ඊයේ රෑ තිබුණ මහන්සිය දෙගුණ වුණා ගුටි කෑවට පස්සේ.. ආප්ප දෙක කාලා තේ බීලා අපි ආයෙත් කූඩුවට ආවා. පහටත් කිට්ටුයි දැන්...
දෙන්නට දෙන්නා ඇළ වෙලා හිටිය හින්දා නොදැනිම ඇස් පියවුණා. මම අෂිගෙ ඔඩොක්කුවේ නින්දට වැටුණා. අෂි බිත්තියට හේත්තු වෙලා.
දැන් කුඹුරු වැඩ කරන කාලේ. පව්... තාත්තා තනියම වතුර හරවනා ඇති. වැපුරුවද දන්නෙ නැහැ. වී බදු වලට කුඹුරු කරනවා මිසන් අපිටම කියලා කුඹුරක් නැහැ. තාත්තගෙ තාත්තාගෙ කාලේ ඉදන් මේ කුඹුර අපි කරා. වී බදු දිදි. අවුලක් නැහැ. ඒ අය හිතවත් නිසා තාත්තටත් කරගෙන යන්න කිව්වා. තාත්තත් එක්ක හරි හරියට වැඩ කරලා කුඹුර කර ගත්තම අවුරුද්ද යන්තං පිරිමහ ගන්න පුළුවන්. අම්මත් කඩේ කරගෙන හේන් කුඹුරු ටික කරගෙන යන්න පුදුම විදිහට මහන්සි වෙන්නෙ. එක අතකින් හරියට කුඹුරයි හේනයි කර ගත්තාම ජීවත් වෙන්න ඇති. අහසේ තරු අල්ලන්න ඇවිත් මම මුලා වුණා. සඳ එළියේ සැනසුනා නම් අදටත් මට පාඩුවේ ඉන්න තිබුණා. අද මම නිසා අෂිත් කරදරෙක වැටිලා. මේ කරදරේ ඉවර වුණු ගමන් මම ගෙදර යන්න ඕන. මට මේ ගෙන්දගම් පොළව හරියන්නෙ නැහැ. එකට එකක් කිසිම තේරුමක් නැති හීන ගොඩක් එක්ක නින්දත් නොනින්දත් අතර මම හිටියා. මම හිතන්නෙ අෂිත් එහෙමයි...
‘නැඟිටිමුද ළමයි...‘ පොලිස් සර් කතා කරා.
මම අෂිගෙ ඔඩොක්කුවෙන් ඔලුව ඉස්සුවා. අෂිගෙ කම්මුල් දිගේ කඳුළු. අනේ දෙයියනේ අෂි අඬලා. මම මොනවද කියන්න ඕන. මම නැඟිට්ටා. අෂිත් අත් දෙකෙන් කම්මුල් වල තිබුණු කඳුළු පිහදැම්මා. අපි දෙන්නම එස්.එස්.පී. සර් ගාවට ගියා.
සර් අපි දෙන්නම හොදට බැලුවා. සාජන් සර් මොනවද එස්.එස්.පී සර්ට කිව්වා.
‘හරි අපි ඔයාලා දෙන්නගෙ කට උත්තර ලියලා තියෙන්නෙ.‘ එස්.එස්.පී සර් විනිතව කතා කරා. ‘අපිට සිද්ද වෙනවා ඔය දෙන්නව වෛද්ය පරීක්ෂණේකට තියන්න. ඊට කලින් දෙන්නත් එක්ක බොඩිමට ගිහින් අර ෆාදර්ගෙ විස්තර අරගෙන එන්න. නාන්න, ඇඳුම් මාරු කරන්න එපා....‘
මමයි අෂියි ඔලුව හෙල්ලුවා.
‘පි.සි. කැබ් එකෙ ගිහින් එන්න...‘
‘ඔ.කෙ. සර්...‘ පි.සි. සර් සැලියුට් එකක් ගහන ගමන් කිව්වා.
‘යමු...‘ පි.සි. සර් අපි දෙන්නට කිව්වා. අපි දෙන්නම පි.සි. පිටි පස්සෙන් ගියා. එළියෙ නතර කරල තිබුණ පොලිස් කැබ් එකට නැඟ්ගා.
මමවත් අෂිවත් කතා කරේ නැහැ. පි.සි. සර් ඩ්රයිවර් එක්ක මොන මොනවද කතා කර කර ගියා. විනාඩි පහළොවකින් විතර අපි බෝඩිමට ආවා. එතන පොලිස් දෙන්නෙක් හිටියා. වාහනෙ එද්දි ඇතුළේ හිටිය අයියල එළියට ආවා. කොහොමද මෙයාලට මූණ දෙන්නෙ. පි.සි. සර් කැබ් එකෙන් බැහැලා දොර ඇරියා.
‘හරි... බහින්න...‘
අෂි බැස්සා. එයාට ගාණක්වත් නැහැ වගෙ. නැත්තං එයා මේකට මූණ දෙනවා වෙන්න ඕන. මමත් අෂිගෙ පිටිපස්සෙන් බැස්සා.
‘අපිට වැඩි වෙලා නැහැ....‘ පි.සි. සර් කිව්වා. මම තාම බිම බලාගෙන.
‘ඉක්මනට අර නම්බර් එක අරගෙන එන්න...‘
‘මිලාන් ඔයා ගාව නේද ඒක...‘ අෂි මගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව්... මම කබඩ් එකට දැම්මා..‘ මම කිව්වා.
අෂි ඉස්සර වුණා. අෂි අයියලත් එක්ක සුපුරුදු විදිහට හිනා වුණා. එයාලනං බය වෙලා වගෙ හිටියෙ. පි.සි. සර් අපි පස්සෙන් ආවා. කාමරේට ආවට පස්සෙ මම කබඩ් එක ඇරලා ෆාදර්ගෙ කාඩ් එක ගත්තා.
‘හරි මේ තියෙන්නෙ ඒක...‘ මම පි.සි. සර්ට කාඩ් එක දෙන ගමන් කිව්වා. ‘ සර් අපි අයෙත් මෙහෙට එනවද?‘
‘ඒ මොකද?‘ පි.සි සර් ඇහුවා.
‘නැහැ. මගෙ බෑග් එක අරගෙන යන්න...‘ මම හිමිට කිව්වා.
අෂිට හිනා... පිස්සුද අෂිට. අපි මේ වැටිලා ඉන්න ප්රශ්නෙ එයාට තෙරෙන්නෙ නැතිවද? අනේ මන්දා...
‘ඉස්සෙල්ලා අපි මේ වැඩෙ ඉවර කරලා ඉමු ළමයි..‘ පි.සි සර් කිව්වා.
‘සර් මට සර්ගෙ කාමරේ බලන්න පුළුවන්ද?‘ මම අයෙත් කිව්වා.
‘ඒ පාර මොකටද?‘ පි.සි සර්ටත් හිනා. මෙයාලා සේරටම විහිලු වගෙ. මම විතරද බය වෙලා ඉන්නෙ.
‘මට හිතාගන්න බැහැ මම රෑ කොහොමද ඒ කාමරේ හිටියෙ කියලා...‘
‘හරි යමුකො බලන්න එහෙනං..‘ පිසි සර් කිව්වා. අෂි එළියට වෙලා හිටියා. මමයි පිසි සර්යි සර්ගෙ කාමරේට ගියා.
කාමරේ ඇඳ උඩ ලේ තිබුණා. ලාච්චුව ඇරලා දාලා බිම වැටිලා. පළතුරු හැමතැනම විසි වෙලා. දාහේ කොළ වගයකුත් එක්ක. ඒවා මට පල්ලියෙන් දුන්න එවා. මම නමලා තිබ්බ විදිහටමට තියෙන්නෙ... කොහොමද ඒවා සර්ගෙ කාමරේට ආවේ... මම වට පිට බැලුවා. ඇඳ අවුල් වෙලා. ජනේලියෙන් අෂි බලන්න ඇත්තේ මේ ඉර එළිය වැටෙන තැනින් වෙන්න ඕන... අනේ දෙයියනේ අෂි එහෙම නොකරනං මොනව වෙන්න තිබුණද?
කාඩ් එකත් අරගෙන අපි ආයෙත් පොලීසියට ආවා. අෂිනං අයියලා එක්ක කතා කරා. මම හිනාවුණා විතරයි. ඇත්තමට මේක හීනයක්ද කියල මට හිතාගන්න බැහැ තාමත්.
‘හරි එහෙනං දැන් උදේට කාලා අපි හොස්පිට්ල් එකට ගිහිං එමු...‘ පොලිස් සර් කිව්වා.
කියන සේරටම ඔලුව වනනවා මිසක් වෙන කරන්න දෙයක් නැනෙ අපිට. නේද අෂි...?
උදේ කෑම කැවට පස්සේ මමත් අෂිවත් පොලිස් කැබ් එකෙන්ම මොරටුව හොස්පිටල් එකට එක්කගෙන ගියා. ගොඩක් විස්තර කරන්න මට තේරෙන්න නැහැ. මොකද තාමත් මම හිතන්නෙ මම මේ දකින්නෙ නරක හීනයක් කියලයි. කොහොමත් හොස්පිටල් එකට යද්දි නමයට විතර ඇති. තාමත් මූණ කටවත් හරියට හෝදලා නැහැ අපි. පොලිස් කැබ් එකෙන් ආව නිසාද කොහොද මිනිස්සු අපි දිහත් අමුතු විදිහට බැලුවේ. එකම කරුණකදි මිනිස්සු කොයි තරං දේවල්නං හිතවද නේද? දේශපාලඥයෙක් එක්ක පොලිසිය යද්දි ගරු කරනවා. බයට ඉන්නවා. අපි වගේ දුප්පත් මිනිස්සු දැක්කාම පිළිකුල් කරනවා.
කැබ් එකෙන් බැහැලා අපි ඇතුළට ගියා. ‘මහජන සෞඛ්ය පරීක්ෂක‘ කාමරය ගාව අපි නතර වුණා. අපි දෙන්නට එළියෙ ඉන්න කියලා පි.සි. සර් ඇතුළට ගියා. විනාඩි පහළොවකට විතර පස්සෙ අෂිට ඇතුළට එන්න කිව්වා. මම එළියෙ තිබුණ බංකුවෙන් වාඩිවෙලා හිටියා. කොහොමත් පැය භාගයක් විතර යන්න ඇති. අෂි පි.සි සර්ත් එක්ක එළියට ආවා. ඊළඟට මමලු. මොනවා වෙලාද අෂිට මේ .... බෙහෙත් විදලද? අතේ පුළුන් කෑල්ලක් තියාගෙන ඉන්නෙ. අෂිගෙ මූනේ දුක් බැල්ලමක් දැන්නං...
මමත් පි.සි සර්ත් එක්ක ඇතුළට ගියා. පි.එච්.අයි. මහත්තයා පොලිසිය වගේම මගෙන් ප්රශ්න ඇහුවා. හැබැයි බොහොම කරුණාවෙන්. ආදරයෙන්.... ඊට පස්සේ ෆොම් එකක් පුරවලා මාව ඩොක්ටර් ගාවට දැම්මා. ඩොක්ටර් මොනවද ලිය ලියා හිටියේ. මම එහෙම්ම ෆයිල් එක දුන්නා.
‘ඩොක්ටර් මේ අනිත් ළමයා...‘ පි.සි. මහත්තයා කිව්වා.
ඩොක්ටර් මයෙ දිහා බැලුවේ ෆයිල් එක ගන්න ගමන්මයි.. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටියා. ඒක අමුතු බැල්ලමක්. ඩොක්ටර් පනස් පහක් හැටක් විතර ඇති මයෙ හිතේ...
‘කොහෙද පුතා ඔයා...‘ ඩොක්ටර් කරුණාවෙන් ඇහුවා.
‘මම අනුරාධපුර සර්...‘ මම කිව්වා.
‘මොකද්ද නම...?‘
‘මිලාන්...‘
‘එතකොට එස්.ආර්. මිලාන් කියන්නෙ..‘
‘සතිෂ් රන්දුනු මිලාන්...‘
ඩොක්ටර්ගෙ ඇස් උඩ ගියා.
‘සතිෂ්...‘ඩොක්ටර් මගෙ නමේ මුල් කොටස ආයෙත් කිව්වා...
--------------------------------------------------------------------
‘අෂි... ‘ මම අෂිගෙ ඔලුව අතගාන ගමන් කතා කරා.
‘හ්ම්...‘
‘ඇයි ඔයා මං වෙනුවෙන් එහෙම කරේ අෂි...?‘
‘මම වෙන මොනව කරන්නද මිලාන්...?‘
‘ඔයා එහෙම කරේ නැත්තං සර් මාත් එක්ක එහෙම ඉන්නව නේද?
‘හ්ම්...‘
‘මිනිස්සු මෙච්චර පහත්ද අෂි..‘
‘හැඟීම් වලට වහල් වුණාම මිනිස්සු එහෙම වෙනවා මිලාන්....‘
පි.සි. මහත්තයා අපි දෙන්නට තේ අරන් ඇවිත්. කූඩුව ඇරලා කතා කරා...
‘සර් ගානෙ තේ... ‘ දැන් පොර හිනාවෙලා කතා කරනවා. ‘ මම ගානේ ආප්ප... කියලාමයි හදානෙ ආවේ...‘
උණු උණු දුන් දාන ආප්ප. මයෙ යටි බඩ තාම දනවා. තොලත් ලාවට පැලිලා වගෙ. මම බඩ අල්ලගෙන පුටුවෙ වාඩිවුණා. පි.සි මහත්තයා බිම බලාගෙන.
‘ආප්ප නිමෙන්න කලින් කන්න...‘ ආප්ප දෙකක් අනිත් සර්ට අරගෙන යන ගමන් පි.සි. මහත්තයා කිව්වා.
මම එක ආප්පෙකට ලුණු මිරිස් ටිකක් දාලා අෂිට දුන්නා.
‘ඔයා කන්න... ‘ අෂි කිව්වා
‘මම එකක් ගන්නං ඔයා මේක කන්නකො...‘
අෂිට ඒක දීලා මමත් එකක් අරගෙන කෑවා. රස්නෙට තිබුණ නිසා ඒක කන්න පුළුවන්. ඊයේ රෑ තිබුණ මහන්සිය දෙගුණ වුණා ගුටි කෑවට පස්සේ.. ආප්ප දෙක කාලා තේ බීලා අපි ආයෙත් කූඩුවට ආවා. පහටත් කිට්ටුයි දැන්...
දෙන්නට දෙන්නා ඇළ වෙලා හිටිය හින්දා නොදැනිම ඇස් පියවුණා. මම අෂිගෙ ඔඩොක්කුවේ නින්දට වැටුණා. අෂි බිත්තියට හේත්තු වෙලා.
දැන් කුඹුරු වැඩ කරන කාලේ. පව්... තාත්තා තනියම වතුර හරවනා ඇති. වැපුරුවද දන්නෙ නැහැ. වී බදු වලට කුඹුරු කරනවා මිසන් අපිටම කියලා කුඹුරක් නැහැ. තාත්තගෙ තාත්තාගෙ කාලේ ඉදන් මේ කුඹුර අපි කරා. වී බදු දිදි. අවුලක් නැහැ. ඒ අය හිතවත් නිසා තාත්තටත් කරගෙන යන්න කිව්වා. තාත්තත් එක්ක හරි හරියට වැඩ කරලා කුඹුර කර ගත්තම අවුරුද්ද යන්තං පිරිමහ ගන්න පුළුවන්. අම්මත් කඩේ කරගෙන හේන් කුඹුරු ටික කරගෙන යන්න පුදුම විදිහට මහන්සි වෙන්නෙ. එක අතකින් හරියට කුඹුරයි හේනයි කර ගත්තාම ජීවත් වෙන්න ඇති. අහසේ තරු අල්ලන්න ඇවිත් මම මුලා වුණා. සඳ එළියේ සැනසුනා නම් අදටත් මට පාඩුවේ ඉන්න තිබුණා. අද මම නිසා අෂිත් කරදරෙක වැටිලා. මේ කරදරේ ඉවර වුණු ගමන් මම ගෙදර යන්න ඕන. මට මේ ගෙන්දගම් පොළව හරියන්නෙ නැහැ. එකට එකක් කිසිම තේරුමක් නැති හීන ගොඩක් එක්ක නින්දත් නොනින්දත් අතර මම හිටියා. මම හිතන්නෙ අෂිත් එහෙමයි...
‘නැඟිටිමුද ළමයි...‘ පොලිස් සර් කතා කරා.
මම අෂිගෙ ඔඩොක්කුවෙන් ඔලුව ඉස්සුවා. අෂිගෙ කම්මුල් දිගේ කඳුළු. අනේ දෙයියනේ අෂි අඬලා. මම මොනවද කියන්න ඕන. මම නැඟිට්ටා. අෂිත් අත් දෙකෙන් කම්මුල් වල තිබුණු කඳුළු පිහදැම්මා. අපි දෙන්නම එස්.එස්.පී. සර් ගාවට ගියා.
සර් අපි දෙන්නම හොදට බැලුවා. සාජන් සර් මොනවද එස්.එස්.පී සර්ට කිව්වා.
‘හරි අපි ඔයාලා දෙන්නගෙ කට උත්තර ලියලා තියෙන්නෙ.‘ එස්.එස්.පී සර් විනිතව කතා කරා. ‘අපිට සිද්ද වෙනවා ඔය දෙන්නව වෛද්ය පරීක්ෂණේකට තියන්න. ඊට කලින් දෙන්නත් එක්ක බොඩිමට ගිහින් අර ෆාදර්ගෙ විස්තර අරගෙන එන්න. නාන්න, ඇඳුම් මාරු කරන්න එපා....‘
මමයි අෂියි ඔලුව හෙල්ලුවා.
‘පි.සි. කැබ් එකෙ ගිහින් එන්න...‘
‘ඔ.කෙ. සර්...‘ පි.සි. සර් සැලියුට් එකක් ගහන ගමන් කිව්වා.
‘යමු...‘ පි.සි. සර් අපි දෙන්නට කිව්වා. අපි දෙන්නම පි.සි. පිටි පස්සෙන් ගියා. එළියෙ නතර කරල තිබුණ පොලිස් කැබ් එකට නැඟ්ගා.
මමවත් අෂිවත් කතා කරේ නැහැ. පි.සි. සර් ඩ්රයිවර් එක්ක මොන මොනවද කතා කර කර ගියා. විනාඩි පහළොවකින් විතර අපි බෝඩිමට ආවා. එතන පොලිස් දෙන්නෙක් හිටියා. වාහනෙ එද්දි ඇතුළේ හිටිය අයියල එළියට ආවා. කොහොමද මෙයාලට මූණ දෙන්නෙ. පි.සි. සර් කැබ් එකෙන් බැහැලා දොර ඇරියා.
‘හරි... බහින්න...‘
අෂි බැස්සා. එයාට ගාණක්වත් නැහැ වගෙ. නැත්තං එයා මේකට මූණ දෙනවා වෙන්න ඕන. මමත් අෂිගෙ පිටිපස්සෙන් බැස්සා.
‘අපිට වැඩි වෙලා නැහැ....‘ පි.සි. සර් කිව්වා. මම තාම බිම බලාගෙන.
‘ඉක්මනට අර නම්බර් එක අරගෙන එන්න...‘
‘මිලාන් ඔයා ගාව නේද ඒක...‘ අෂි මගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව්... මම කබඩ් එකට දැම්මා..‘ මම කිව්වා.
අෂි ඉස්සර වුණා. අෂි අයියලත් එක්ක සුපුරුදු විදිහට හිනා වුණා. එයාලනං බය වෙලා වගෙ හිටියෙ. පි.සි. සර් අපි පස්සෙන් ආවා. කාමරේට ආවට පස්සෙ මම කබඩ් එක ඇරලා ෆාදර්ගෙ කාඩ් එක ගත්තා.
‘හරි මේ තියෙන්නෙ ඒක...‘ මම පි.සි. සර්ට කාඩ් එක දෙන ගමන් කිව්වා. ‘ සර් අපි අයෙත් මෙහෙට එනවද?‘
‘ඒ මොකද?‘ පි.සි සර් ඇහුවා.
‘නැහැ. මගෙ බෑග් එක අරගෙන යන්න...‘ මම හිමිට කිව්වා.
අෂිට හිනා... පිස්සුද අෂිට. අපි මේ වැටිලා ඉන්න ප්රශ්නෙ එයාට තෙරෙන්නෙ නැතිවද? අනේ මන්දා...
‘ඉස්සෙල්ලා අපි මේ වැඩෙ ඉවර කරලා ඉමු ළමයි..‘ පි.සි සර් කිව්වා.
‘සර් මට සර්ගෙ කාමරේ බලන්න පුළුවන්ද?‘ මම අයෙත් කිව්වා.
‘ඒ පාර මොකටද?‘ පි.සි සර්ටත් හිනා. මෙයාලා සේරටම විහිලු වගෙ. මම විතරද බය වෙලා ඉන්නෙ.
‘මට හිතාගන්න බැහැ මම රෑ කොහොමද ඒ කාමරේ හිටියෙ කියලා...‘
‘හරි යමුකො බලන්න එහෙනං..‘ පිසි සර් කිව්වා. අෂි එළියට වෙලා හිටියා. මමයි පිසි සර්යි සර්ගෙ කාමරේට ගියා.
කාමරේ ඇඳ උඩ ලේ තිබුණා. ලාච්චුව ඇරලා දාලා බිම වැටිලා. පළතුරු හැමතැනම විසි වෙලා. දාහේ කොළ වගයකුත් එක්ක. ඒවා මට පල්ලියෙන් දුන්න එවා. මම නමලා තිබ්බ විදිහටමට තියෙන්නෙ... කොහොමද ඒවා සර්ගෙ කාමරේට ආවේ... මම වට පිට බැලුවා. ඇඳ අවුල් වෙලා. ජනේලියෙන් අෂි බලන්න ඇත්තේ මේ ඉර එළිය වැටෙන තැනින් වෙන්න ඕන... අනේ දෙයියනේ අෂි එහෙම නොකරනං මොනව වෙන්න තිබුණද?
කාඩ් එකත් අරගෙන අපි ආයෙත් පොලීසියට ආවා. අෂිනං අයියලා එක්ක කතා කරා. මම හිනාවුණා විතරයි. ඇත්තමට මේක හීනයක්ද කියල මට හිතාගන්න බැහැ තාමත්.
‘හරි එහෙනං දැන් උදේට කාලා අපි හොස්පිට්ල් එකට ගිහිං එමු...‘ පොලිස් සර් කිව්වා.
කියන සේරටම ඔලුව වනනවා මිසක් වෙන කරන්න දෙයක් නැනෙ අපිට. නේද අෂි...?
උදේ කෑම කැවට පස්සේ මමත් අෂිවත් පොලිස් කැබ් එකෙන්ම මොරටුව හොස්පිටල් එකට එක්කගෙන ගියා. ගොඩක් විස්තර කරන්න මට තේරෙන්න නැහැ. මොකද තාමත් මම හිතන්නෙ මම මේ දකින්නෙ නරක හීනයක් කියලයි. කොහොමත් හොස්පිටල් එකට යද්දි නමයට විතර ඇති. තාමත් මූණ කටවත් හරියට හෝදලා නැහැ අපි. පොලිස් කැබ් එකෙන් ආව නිසාද කොහොද මිනිස්සු අපි දිහත් අමුතු විදිහට බැලුවේ. එකම කරුණකදි මිනිස්සු කොයි තරං දේවල්නං හිතවද නේද? දේශපාලඥයෙක් එක්ක පොලිසිය යද්දි ගරු කරනවා. බයට ඉන්නවා. අපි වගේ දුප්පත් මිනිස්සු දැක්කාම පිළිකුල් කරනවා.
කැබ් එකෙන් බැහැලා අපි ඇතුළට ගියා. ‘මහජන සෞඛ්ය පරීක්ෂක‘ කාමරය ගාව අපි නතර වුණා. අපි දෙන්නට එළියෙ ඉන්න කියලා පි.සි. සර් ඇතුළට ගියා. විනාඩි පහළොවකට විතර පස්සෙ අෂිට ඇතුළට එන්න කිව්වා. මම එළියෙ තිබුණ බංකුවෙන් වාඩිවෙලා හිටියා. කොහොමත් පැය භාගයක් විතර යන්න ඇති. අෂි පි.සි සර්ත් එක්ක එළියට ආවා. ඊළඟට මමලු. මොනවා වෙලාද අෂිට මේ .... බෙහෙත් විදලද? අතේ පුළුන් කෑල්ලක් තියාගෙන ඉන්නෙ. අෂිගෙ මූනේ දුක් බැල්ලමක් දැන්නං...
මමත් පි.සි සර්ත් එක්ක ඇතුළට ගියා. පි.එච්.අයි. මහත්තයා පොලිසිය වගේම මගෙන් ප්රශ්න ඇහුවා. හැබැයි බොහොම කරුණාවෙන්. ආදරයෙන්.... ඊට පස්සේ ෆොම් එකක් පුරවලා මාව ඩොක්ටර් ගාවට දැම්මා. ඩොක්ටර් මොනවද ලිය ලියා හිටියේ. මම එහෙම්ම ෆයිල් එක දුන්නා.
‘ඩොක්ටර් මේ අනිත් ළමයා...‘ පි.සි. මහත්තයා කිව්වා.
ඩොක්ටර් මයෙ දිහා බැලුවේ ෆයිල් එක ගන්න ගමන්මයි.. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටියා. ඒක අමුතු බැල්ලමක්. ඩොක්ටර් පනස් පහක් හැටක් විතර ඇති මයෙ හිතේ...
‘කොහෙද පුතා ඔයා...‘ ඩොක්ටර් කරුණාවෙන් ඇහුවා.
‘මම අනුරාධපුර සර්...‘ මම කිව්වා.
‘මොකද්ද නම...?‘
‘මිලාන්...‘
‘එතකොට එස්.ආර්. මිලාන් කියන්නෙ..‘
‘සතිෂ් රන්දුනු මිලාන්...‘
ඩොක්ටර්ගෙ ඇස් උඩ ගියා.
‘සතිෂ්...‘ඩොක්ටර් මගෙ නමේ මුල් කොටස ආයෙත් කිව්වා...
විසි හතර වන ප්රාර්ථනය
‘ඔව්...‘ මම ආයෙත් කිව්වා.
ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ටිකක් බලාගෙන හිටියා. ආයෙත් පි.එච්.අයි මහත්තයා දුන්න කොලේ බලන්න ගත්තා.
‘පුතාට හොඳටම විශ්වාසද පි.එච්.අයි මහත්තයාට කියපු දේවල් ඇත්ත කියල....‘ ඩොක්ටර් මගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව් සර්... මට ඒ වෙලාවෙ වෙච්ච කිසිම දෙයක් මතක නැහැ. අෂි කියද්දි තමයි මමත් ඒ දේවල් දන්නෙ..‘
‘පුතා මීට කලින් මෙහෙම සම්බන්ධයක් වෙලා නැහැ නේද?‘
‘කොහොමද ඩොක්ටර්...‘
‘අනාරක්ෂිත ලිංගික සම්බන්ධයක්...?‘
මට නං මෙවා අහද්දිත් මොකද්ද වගෙ. ඉස්කොලෙ ඉගැන්නුවා තමා. බජාජ් එකෙ, තිවංකයා එක්ක එක එක කුණුහරප කතා කරා තමා. ඒත් මම කවදාවත් කිසිම කෙල්ලක් දිහා ඇහැක් ඇරලා බලලා නැහැනෙ. පන්තියෙ කෙල්ලෝ කිව්වෙ මම හරිම ආඩම්බරයි කියලනෙ. ඔය ජොක් එකට කොල්ලන්ගෙ මල්ලි ඉදලා හිටලා ඇල්ලුවට සීරියස් එහෙම කිසිම දෙයක් කරලා නැහැ තාමත් මම.
‘නැහැ සර්...‘ මම බිම බලාගෙන කිව්වා.
‘පුතේ...‘ ඩොක්ටර්ගෙ වචන හරි සංවේදියි... ‘අපි කෝකටත් ලේ එකක් චෙක් කරමු නේද?‘
මම ඔලුව වැනුවා.
‘බය වෙන්න එපා. ඔයා කියන විදිහටයි, ඔයාගෙ යාලුවා කියන විදිහටයි ඔයාට කරදරයක් නැහැ කියලා අපිත් විශ්වාස කරනවා. මේක කරන්නෙ ඒ විශ්වාසෙ තහවුරු කර ගන්න ...‘
මම ආයෙත් ඔලුව වැනුවා.
‘නර්ස්...‘ ඩොක්ටර් කතා කරා. ‘මෙයාගෙත් බ්ලඩ් එක්ක අරන් ටෙස්ට් එකට දෙන්න...‘
‘හොඳයි ඩොක්ටර්....‘ නර්ස් කිව්වා.
‘අතන පුටුවට යන්න පුතා...‘ ඩොක්ටර් එහා පැත්තෙන් තිබුණු පුටුවක් පෙන්නලා මට කිව්වා. මම එතනින් ගිහින් වාඩි වුණා.
මම හිතන්නෙ ඉස්කොලෙන් රුබෙල්ලා විද්දට පස්සෙ මෙ බෙහෙත් විදිනවමද කොහෙද? හදිසියට තුවාලයක් වෙලාවත් මට බෙහෙත් විදලා නැහැ.
කොහොම හරි ඉස්සෙල්ලා ලේ කුප්පි දෙකක් අරගෙන මට බෙහෙත් විදින්න ලෑස්ති වුණා. පි.සී සර් පොඩි ෆාදර් එක්ක මම ඉන්න තැනට ආවා. මම බිම බලා ගත්තා. අනේ මම හිතලා වරදක් කරේ නැහැ. මම නොහිතා වරදක් කරෙත් නැහැ. ෆාදර් මම දිහා බලලා හිනා වුණා. එදා පල්ලියේ දැක්ක මිතුරු හිනාව තාමත් ඒ මූණේ තිබුණා. එහෙම්ම ඩොක්ටර් එක්ක කතා කරන්න ගියා.
නර්ස් මට බෙහෙත විද්දට පස්සෙ මම පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. ආව්... අත් දෙකම රිදෙනවා වගෙ දැන්නං... මම එහෙම්ම එළියට එද්දි අෂි ඉස්සරා පුටුවෙ වාඩිවෙලා හිටියා. මම එනවා දැකපු අෂි කඳුළු පිහදානවා මම දැක්කා. අෂි හිත ගල් කරගෙන හිටියට ඒක කරන්න බැහැ. තනි වුණ ගමන් එයා ඒක පිටකරනවා.
මම ඇවිත් අෂි ගාවින් වාඩිවුණා.
‘මම නිසා නේද අෂි මේ කරදර සේරම...‘?
අෂි මයෙ අත උඩින් අත තිව්වා.
‘නැහැ මයෙ යාලුවේ....‘ අෂි දැන් හිනාවෙනවා. ‘ඔයා හරිම අහිංසකයි... ඔයා මෙතන වැඩ කරන්න ආවේ මම ගැන විශ්වාස කරලා. ඉතින් කොහොමද මම ඔයාට කරදරයක් වෙනවා බලාගෙන ඉන්නෙ...?‘
‘අපි යමුද ළමයි එහෙනං...‘ පි.සි. සර් ඒක කියන ගමන් පොඩි ෆාදර් එක්ක එළියට ආවා.
ඩොක්ටත් ඒ පිටි පස්සෙ හිටියා. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ඕනකමින් බලනවා. මම ආයෙත් ඩොක්ටර් එක්ක හිනාවෙලා කට්ටිය එක්කම උඩ තට්ටුවට ගියා. එතනින් හැරියා කොරිඩොවක් දිගේ ඇවිදගෙන ගියා. කොහාටද මේ යන්නේ....? ඔහ් ලෙඩ්ඩු ඉන්න වාට්ටු වලට නේද? පි.සී සර් ෆාදර් එක්ක ඇතුළට ගියා. මමයි අෂියි දොර ගාව නතර වෙන්න හැදුවත් පි.සි සර් අපිට කතා කරා.
හැප්පිච්ච අය, කපා කොට ගත්ත අය ඉන්න වාට්ටුව මේක වගෙ. කෙළවරක වාට්ටුවේ තවත් පොලිසියේ කෙනෙක් වාඩිවෙලා හිටියා. අපි එතන ළඟටම ගියා. පි.සි සර් පත්තරයක් බලනවා. ලෙඩා එහා පැත්ත හැරිලා නිදි. කවුද බොලේ මේ...
ඔහ් දෙයියනේ මේ සර් නේද....? අෂියි මමයි මූණෙන් මූණ බලා ගත්තා. සර් මැරිලද? නැහැ. නැහැ. සර්ට නින්ද ගිහින් වගෙ.....
‘කොහොමද මචං....‘ පි.සි . සර් හිනාවෙලා අනිත් පි.සි. සර්ට කිව්වා.. ‘මොකද දැන් පොර කියන්නෙ..‘
මම අෂියි සර් දිහා බලාගෙන හිටියේ. සර්ගෙ උඩ කමිසයක් තිබුණේ නැහැ. පෙකණිය ගාවට ටිකක් උඩින් දිග ප්ලාස්ටර් එක්ක ගහලා තිබුණා. අෂි පිහියෙන් අනින්න ඇත්තේ එතනට වෙන්න ඕන...
‘දැන් මුට හොඳයි...‘ ඒ සර් ඒක කියන ගමන් මම ආයෙත් අෂි දිහා බලලා හිනාවුණා. ඇත්තටම ඒක සුබ ආරංචියක් අපි දෙන්නටම. ‘ඊයේ රෑම ඔපරේෂන් කරලා වාට්ටුවට දැම්මෙ. අපිට මේක සුළු පැමිණිලි අංශෙට දාලා ගොඩින් බේර ගන්න බැරිද මචං...?‘
‘උඹට නං අද ඔෆිස් යන්න පුළුවන් වෙයි. පොරගෙ විස්තර අපි ගාව තියෙනවනෙ... මෙකා කරලා තියෙන වැඩ පොඩි නෑ බං....‘ පි.සි. සර් හිනාවෙලා කිව්වා... ෆාදර් කිසිම කතාවක් නැහැ. සේරම අහගෙන ඉන්නවා වගෙ.
‘මුං දෙන්නද බං කේස් එකෙ ඉන්නෙ...‘ අපි දෙන්නව පෙන්නලා ඇහුවා.
‘ඔව් බං... මේ ටෙස්ට් එක්ක කරන්න එක්ක ආව ගමන් උඹත් බලලා යන්න ආවේ...‘
‘කොයි එකාද ඇනලා තියෙන්නෙ....‘
පි.සි. සර් ඒක අහද්දි ආයෙත් හිත ටිකක් බය වුණා වගෙ... පි.සි. සර් අෂිව පෙන්නුවා.
‘තොපිත් ඇටෙන් පොත්තනේ එළියට එද්දිම බේබද්දෝ, කුඩුකාරයෝ, මිනිමරුවෝ වේගෙන නේද එන්නෙ..‘ ඒ පි.සි. සර් කිව්වා.
ආයෙත් පොලිසියේ සුපුරුදු භාෂාව.
‘මේක හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි මචං... මෙකට නින්ද ගිහිල්ලද?‘ අපේ පි.සි. සර් මාතෘකාව වෙනස් කරා...
‘ඔව් ඒ වගෙ... ඔයි.... නැගිටිනවා..... කෝ නැගිටපන්....‘ ඒ පි.සි. සර් සර්ට ඇහැරුවා... ‘කාලකණ්ණි... අපිටත් කරදරේ...‘
සර් ගැස්සලා ඇහැරුණා. මම ෆාදර්ට කවර් වුණා. අෂිනං හිටියා වගේම බය නැතුව හිටියා. සර්ට කෙලින්ම පෙණුනෙ අෂිව... සර් අෂිට එරෙව්වා. අෂි කට කොනකින් හිනාවුණා.
‘තොපිට වැහි නැති හෙන ගහනවා යකෝ...‘ ඒ කතා කරේ අපේ පි.සී. සර්... ‘ මේ වගෙ අහිංසක කොල්ලො අල්ලගෙන කරන දේවල් වලට... සනීප වෙලා වරෙන්කෝ අපි බලාගන්නං....‘
පි.සි සර් ඒක කියද්දි සර්ගෙ බය වුණා.
‘තෝ කරන්ඩ පුළුවන් සේරම වල් වැඩ කරලා දැන් මේ අහිංසකයින්ව අල්ලන්ඩ හැදුවා නේද?‘
සර්ට කට උත්තර නැහැ...
‘මොකද්ද බං වෙලා තියෙන්නෙ...‘ අනිත් පි.සි. සර් ඇහුවා.
‘නැ මචං... මූ කොල්ලෝ ගෙනත් උන් එක්ක බුදියගෙන ...‘ පි.සි. සර් දත්මිටි කෑවා...‘ අනේ මගෙ කට...‘
විනාඩි පහක් වගේ යද්දි අපිව චෙක් කරපු ඩොක්ටර් නර්ස් කෙනෙක් එක්ක එතනට ආවා.
‘ඔව් ඩොක්ටර් මෙකාගෙත් ටෙස්ට් එක්ක කරන්න....‘
මමයි අෂියි ටිකක් එහාට ආවා. සර්, ෆාදර්, ඩොක්ටර්, පොලිස් සර්ලාට එයාලගෙ වැඩ කටයුතු ටික කරගන්න දීලා...
එක එක අනතුරු වලින් පිරුණු වාට්ටුවක්. අෂි මොනවා හරි කියන්නකො.... මම හිතින් එහෙම කියන ගමන් අෂි දිහා බැලුවා. කෝ ඒත් එයා මොකවත් කියන්නෙ නැහැනෙ.
ෆාදර් අපි දිහා බලාගෙන. මම කොහොමද ෆාදර්ට මූණ දෙන්නෙ. ෆාදර් හිමින් අපි ඉන්න තැනට ආවා...
---------------------------------------------------------------------------
‘ඔව්...‘ මම ආයෙත් කිව්වා.
ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ටිකක් බලාගෙන හිටියා. ආයෙත් පි.එච්.අයි මහත්තයා දුන්න කොලේ බලන්න ගත්තා.
‘පුතාට හොඳටම විශ්වාසද පි.එච්.අයි මහත්තයාට කියපු දේවල් ඇත්ත කියල....‘ ඩොක්ටර් මගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව් සර්... මට ඒ වෙලාවෙ වෙච්ච කිසිම දෙයක් මතක නැහැ. අෂි කියද්දි තමයි මමත් ඒ දේවල් දන්නෙ..‘
‘පුතා මීට කලින් මෙහෙම සම්බන්ධයක් වෙලා නැහැ නේද?‘
‘කොහොමද ඩොක්ටර්...‘
‘අනාරක්ෂිත ලිංගික සම්බන්ධයක්...?‘
මට නං මෙවා අහද්දිත් මොකද්ද වගෙ. ඉස්කොලෙ ඉගැන්නුවා තමා. බජාජ් එකෙ, තිවංකයා එක්ක එක එක කුණුහරප කතා කරා තමා. ඒත් මම කවදාවත් කිසිම කෙල්ලක් දිහා ඇහැක් ඇරලා බලලා නැහැනෙ. පන්තියෙ කෙල්ලෝ කිව්වෙ මම හරිම ආඩම්බරයි කියලනෙ. ඔය ජොක් එකට කොල්ලන්ගෙ මල්ලි ඉදලා හිටලා ඇල්ලුවට සීරියස් එහෙම කිසිම දෙයක් කරලා නැහැ තාමත් මම.
‘නැහැ සර්...‘ මම බිම බලාගෙන කිව්වා.
‘පුතේ...‘ ඩොක්ටර්ගෙ වචන හරි සංවේදියි... ‘අපි කෝකටත් ලේ එකක් චෙක් කරමු නේද?‘
මම ඔලුව වැනුවා.
‘බය වෙන්න එපා. ඔයා කියන විදිහටයි, ඔයාගෙ යාලුවා කියන විදිහටයි ඔයාට කරදරයක් නැහැ කියලා අපිත් විශ්වාස කරනවා. මේක කරන්නෙ ඒ විශ්වාසෙ තහවුරු කර ගන්න ...‘
මම ආයෙත් ඔලුව වැනුවා.
‘නර්ස්...‘ ඩොක්ටර් කතා කරා. ‘මෙයාගෙත් බ්ලඩ් එක්ක අරන් ටෙස්ට් එකට දෙන්න...‘
‘හොඳයි ඩොක්ටර්....‘ නර්ස් කිව්වා.
‘අතන පුටුවට යන්න පුතා...‘ ඩොක්ටර් එහා පැත්තෙන් තිබුණු පුටුවක් පෙන්නලා මට කිව්වා. මම එතනින් ගිහින් වාඩි වුණා.
මම හිතන්නෙ ඉස්කොලෙන් රුබෙල්ලා විද්දට පස්සෙ මෙ බෙහෙත් විදිනවමද කොහෙද? හදිසියට තුවාලයක් වෙලාවත් මට බෙහෙත් විදලා නැහැ.
කොහොම හරි ඉස්සෙල්ලා ලේ කුප්පි දෙකක් අරගෙන මට බෙහෙත් විදින්න ලෑස්ති වුණා. පි.සී සර් පොඩි ෆාදර් එක්ක මම ඉන්න තැනට ආවා. මම බිම බලා ගත්තා. අනේ මම හිතලා වරදක් කරේ නැහැ. මම නොහිතා වරදක් කරෙත් නැහැ. ෆාදර් මම දිහා බලලා හිනා වුණා. එදා පල්ලියේ දැක්ක මිතුරු හිනාව තාමත් ඒ මූණේ තිබුණා. එහෙම්ම ඩොක්ටර් එක්ක කතා කරන්න ගියා.
නර්ස් මට බෙහෙත විද්දට පස්සෙ මම පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. ආව්... අත් දෙකම රිදෙනවා වගෙ දැන්නං... මම එහෙම්ම එළියට එද්දි අෂි ඉස්සරා පුටුවෙ වාඩිවෙලා හිටියා. මම එනවා දැකපු අෂි කඳුළු පිහදානවා මම දැක්කා. අෂි හිත ගල් කරගෙන හිටියට ඒක කරන්න බැහැ. තනි වුණ ගමන් එයා ඒක පිටකරනවා.
මම ඇවිත් අෂි ගාවින් වාඩිවුණා.
‘මම නිසා නේද අෂි මේ කරදර සේරම...‘?
අෂි මයෙ අත උඩින් අත තිව්වා.
‘නැහැ මයෙ යාලුවේ....‘ අෂි දැන් හිනාවෙනවා. ‘ඔයා හරිම අහිංසකයි... ඔයා මෙතන වැඩ කරන්න ආවේ මම ගැන විශ්වාස කරලා. ඉතින් කොහොමද මම ඔයාට කරදරයක් වෙනවා බලාගෙන ඉන්නෙ...?‘
‘අපි යමුද ළමයි එහෙනං...‘ පි.සි. සර් ඒක කියන ගමන් පොඩි ෆාදර් එක්ක එළියට ආවා.
ඩොක්ටත් ඒ පිටි පස්සෙ හිටියා. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ඕනකමින් බලනවා. මම ආයෙත් ඩොක්ටර් එක්ක හිනාවෙලා කට්ටිය එක්කම උඩ තට්ටුවට ගියා. එතනින් හැරියා කොරිඩොවක් දිගේ ඇවිදගෙන ගියා. කොහාටද මේ යන්නේ....? ඔහ් ලෙඩ්ඩු ඉන්න වාට්ටු වලට නේද? පි.සී සර් ෆාදර් එක්ක ඇතුළට ගියා. මමයි අෂියි දොර ගාව නතර වෙන්න හැදුවත් පි.සි සර් අපිට කතා කරා.
හැප්පිච්ච අය, කපා කොට ගත්ත අය ඉන්න වාට්ටුව මේක වගෙ. කෙළවරක වාට්ටුවේ තවත් පොලිසියේ කෙනෙක් වාඩිවෙලා හිටියා. අපි එතන ළඟටම ගියා. පි.සි සර් පත්තරයක් බලනවා. ලෙඩා එහා පැත්ත හැරිලා නිදි. කවුද බොලේ මේ...
ඔහ් දෙයියනේ මේ සර් නේද....? අෂියි මමයි මූණෙන් මූණ බලා ගත්තා. සර් මැරිලද? නැහැ. නැහැ. සර්ට නින්ද ගිහින් වගෙ.....
‘කොහොමද මචං....‘ පි.සි . සර් හිනාවෙලා අනිත් පි.සි. සර්ට කිව්වා.. ‘මොකද දැන් පොර කියන්නෙ..‘
මම අෂියි සර් දිහා බලාගෙන හිටියේ. සර්ගෙ උඩ කමිසයක් තිබුණේ නැහැ. පෙකණිය ගාවට ටිකක් උඩින් දිග ප්ලාස්ටර් එක්ක ගහලා තිබුණා. අෂි පිහියෙන් අනින්න ඇත්තේ එතනට වෙන්න ඕන...
‘දැන් මුට හොඳයි...‘ ඒ සර් ඒක කියන ගමන් මම ආයෙත් අෂි දිහා බලලා හිනාවුණා. ඇත්තටම ඒක සුබ ආරංචියක් අපි දෙන්නටම. ‘ඊයේ රෑම ඔපරේෂන් කරලා වාට්ටුවට දැම්මෙ. අපිට මේක සුළු පැමිණිලි අංශෙට දාලා ගොඩින් බේර ගන්න බැරිද මචං...?‘
‘උඹට නං අද ඔෆිස් යන්න පුළුවන් වෙයි. පොරගෙ විස්තර අපි ගාව තියෙනවනෙ... මෙකා කරලා තියෙන වැඩ පොඩි නෑ බං....‘ පි.සි. සර් හිනාවෙලා කිව්වා... ෆාදර් කිසිම කතාවක් නැහැ. සේරම අහගෙන ඉන්නවා වගෙ.
‘මුං දෙන්නද බං කේස් එකෙ ඉන්නෙ...‘ අපි දෙන්නව පෙන්නලා ඇහුවා.
‘ඔව් බං... මේ ටෙස්ට් එක්ක කරන්න එක්ක ආව ගමන් උඹත් බලලා යන්න ආවේ...‘
‘කොයි එකාද ඇනලා තියෙන්නෙ....‘
පි.සි. සර් ඒක අහද්දි ආයෙත් හිත ටිකක් බය වුණා වගෙ... පි.සි. සර් අෂිව පෙන්නුවා.
‘තොපිත් ඇටෙන් පොත්තනේ එළියට එද්දිම බේබද්දෝ, කුඩුකාරයෝ, මිනිමරුවෝ වේගෙන නේද එන්නෙ..‘ ඒ පි.සි. සර් කිව්වා.
ආයෙත් පොලිසියේ සුපුරුදු භාෂාව.
‘මේක හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි මචං... මෙකට නින්ද ගිහිල්ලද?‘ අපේ පි.සි. සර් මාතෘකාව වෙනස් කරා...
‘ඔව් ඒ වගෙ... ඔයි.... නැගිටිනවා..... කෝ නැගිටපන්....‘ ඒ පි.සි. සර් සර්ට ඇහැරුවා... ‘කාලකණ්ණි... අපිටත් කරදරේ...‘
සර් ගැස්සලා ඇහැරුණා. මම ෆාදර්ට කවර් වුණා. අෂිනං හිටියා වගේම බය නැතුව හිටියා. සර්ට කෙලින්ම පෙණුනෙ අෂිව... සර් අෂිට එරෙව්වා. අෂි කට කොනකින් හිනාවුණා.
‘තොපිට වැහි නැති හෙන ගහනවා යකෝ...‘ ඒ කතා කරේ අපේ පි.සී. සර්... ‘ මේ වගෙ අහිංසක කොල්ලො අල්ලගෙන කරන දේවල් වලට... සනීප වෙලා වරෙන්කෝ අපි බලාගන්නං....‘
පි.සි සර් ඒක කියද්දි සර්ගෙ බය වුණා.
‘තෝ කරන්ඩ පුළුවන් සේරම වල් වැඩ කරලා දැන් මේ අහිංසකයින්ව අල්ලන්ඩ හැදුවා නේද?‘
සර්ට කට උත්තර නැහැ...
‘මොකද්ද බං වෙලා තියෙන්නෙ...‘ අනිත් පි.සි. සර් ඇහුවා.
‘නැ මචං... මූ කොල්ලෝ ගෙනත් උන් එක්ක බුදියගෙන ...‘ පි.සි. සර් දත්මිටි කෑවා...‘ අනේ මගෙ කට...‘
විනාඩි පහක් වගේ යද්දි අපිව චෙක් කරපු ඩොක්ටර් නර්ස් කෙනෙක් එක්ක එතනට ආවා.
‘ඔව් ඩොක්ටර් මෙකාගෙත් ටෙස්ට් එක්ක කරන්න....‘
මමයි අෂියි ටිකක් එහාට ආවා. සර්, ෆාදර්, ඩොක්ටර්, පොලිස් සර්ලාට එයාලගෙ වැඩ කටයුතු ටික කරගන්න දීලා...
එක එක අනතුරු වලින් පිරුණු වාට්ටුවක්. අෂි මොනවා හරි කියන්නකො.... මම හිතින් එහෙම කියන ගමන් අෂි දිහා බැලුවා. කෝ ඒත් එයා මොකවත් කියන්නෙ නැහැනෙ.
ෆාදර් අපි දිහා බලාගෙන. මම කොහොමද ෆාදර්ට මූණ දෙන්නෙ. ෆාදර් හිමින් අපි ඉන්න තැනට ආවා...
ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ටිකක් බලාගෙන හිටියා. ආයෙත් පි.එච්.අයි මහත්තයා දුන්න කොලේ බලන්න ගත්තා.
‘පුතාට හොඳටම විශ්වාසද පි.එච්.අයි මහත්තයාට කියපු දේවල් ඇත්ත කියල....‘ ඩොක්ටර් මගෙන් ඇහුවා.
‘ඔව් සර්... මට ඒ වෙලාවෙ වෙච්ච කිසිම දෙයක් මතක නැහැ. අෂි කියද්දි තමයි මමත් ඒ දේවල් දන්නෙ..‘
‘පුතා මීට කලින් මෙහෙම සම්බන්ධයක් වෙලා නැහැ නේද?‘
‘කොහොමද ඩොක්ටර්...‘
‘අනාරක්ෂිත ලිංගික සම්බන්ධයක්...?‘
මට නං මෙවා අහද්දිත් මොකද්ද වගෙ. ඉස්කොලෙ ඉගැන්නුවා තමා. බජාජ් එකෙ, තිවංකයා එක්ක එක එක කුණුහරප කතා කරා තමා. ඒත් මම කවදාවත් කිසිම කෙල්ලක් දිහා ඇහැක් ඇරලා බලලා නැහැනෙ. පන්තියෙ කෙල්ලෝ කිව්වෙ මම හරිම ආඩම්බරයි කියලනෙ. ඔය ජොක් එකට කොල්ලන්ගෙ මල්ලි ඉදලා හිටලා ඇල්ලුවට සීරියස් එහෙම කිසිම දෙයක් කරලා නැහැ තාමත් මම.
‘නැහැ සර්...‘ මම බිම බලාගෙන කිව්වා.
‘පුතේ...‘ ඩොක්ටර්ගෙ වචන හරි සංවේදියි... ‘අපි කෝකටත් ලේ එකක් චෙක් කරමු නේද?‘
මම ඔලුව වැනුවා.
‘බය වෙන්න එපා. ඔයා කියන විදිහටයි, ඔයාගෙ යාලුවා කියන විදිහටයි ඔයාට කරදරයක් නැහැ කියලා අපිත් විශ්වාස කරනවා. මේක කරන්නෙ ඒ විශ්වාසෙ තහවුරු කර ගන්න ...‘
මම ආයෙත් ඔලුව වැනුවා.
‘නර්ස්...‘ ඩොක්ටර් කතා කරා. ‘මෙයාගෙත් බ්ලඩ් එක්ක අරන් ටෙස්ට් එකට දෙන්න...‘
‘හොඳයි ඩොක්ටර්....‘ නර්ස් කිව්වා.
‘අතන පුටුවට යන්න පුතා...‘ ඩොක්ටර් එහා පැත්තෙන් තිබුණු පුටුවක් පෙන්නලා මට කිව්වා. මම එතනින් ගිහින් වාඩි වුණා.
මම හිතන්නෙ ඉස්කොලෙන් රුබෙල්ලා විද්දට පස්සෙ මෙ බෙහෙත් විදිනවමද කොහෙද? හදිසියට තුවාලයක් වෙලාවත් මට බෙහෙත් විදලා නැහැ.
කොහොම හරි ඉස්සෙල්ලා ලේ කුප්පි දෙකක් අරගෙන මට බෙහෙත් විදින්න ලෑස්ති වුණා. පි.සී සර් පොඩි ෆාදර් එක්ක මම ඉන්න තැනට ආවා. මම බිම බලා ගත්තා. අනේ මම හිතලා වරදක් කරේ නැහැ. මම නොහිතා වරදක් කරෙත් නැහැ. ෆාදර් මම දිහා බලලා හිනා වුණා. එදා පල්ලියේ දැක්ක මිතුරු හිනාව තාමත් ඒ මූණේ තිබුණා. එහෙම්ම ඩොක්ටර් එක්ක කතා කරන්න ගියා.
නර්ස් මට බෙහෙත විද්දට පස්සෙ මම පුටුවෙන් නැඟිට්ටා. ආව්... අත් දෙකම රිදෙනවා වගෙ දැන්නං... මම එහෙම්ම එළියට එද්දි අෂි ඉස්සරා පුටුවෙ වාඩිවෙලා හිටියා. මම එනවා දැකපු අෂි කඳුළු පිහදානවා මම දැක්කා. අෂි හිත ගල් කරගෙන හිටියට ඒක කරන්න බැහැ. තනි වුණ ගමන් එයා ඒක පිටකරනවා.
මම ඇවිත් අෂි ගාවින් වාඩිවුණා.
‘මම නිසා නේද අෂි මේ කරදර සේරම...‘?
අෂි මයෙ අත උඩින් අත තිව්වා.
‘නැහැ මයෙ යාලුවේ....‘ අෂි දැන් හිනාවෙනවා. ‘ඔයා හරිම අහිංසකයි... ඔයා මෙතන වැඩ කරන්න ආවේ මම ගැන විශ්වාස කරලා. ඉතින් කොහොමද මම ඔයාට කරදරයක් වෙනවා බලාගෙන ඉන්නෙ...?‘
‘අපි යමුද ළමයි එහෙනං...‘ පි.සි. සර් ඒක කියන ගමන් පොඩි ෆාදර් එක්ක එළියට ආවා.
ඩොක්ටත් ඒ පිටි පස්සෙ හිටියා. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ඕනකමින් බලනවා. මම ආයෙත් ඩොක්ටර් එක්ක හිනාවෙලා කට්ටිය එක්කම උඩ තට්ටුවට ගියා. එතනින් හැරියා කොරිඩොවක් දිගේ ඇවිදගෙන ගියා. කොහාටද මේ යන්නේ....? ඔහ් ලෙඩ්ඩු ඉන්න වාට්ටු වලට නේද? පි.සී සර් ෆාදර් එක්ක ඇතුළට ගියා. මමයි අෂියි දොර ගාව නතර වෙන්න හැදුවත් පි.සි සර් අපිට කතා කරා.
හැප්පිච්ච අය, කපා කොට ගත්ත අය ඉන්න වාට්ටුව මේක වගෙ. කෙළවරක වාට්ටුවේ තවත් පොලිසියේ කෙනෙක් වාඩිවෙලා හිටියා. අපි එතන ළඟටම ගියා. පි.සි සර් පත්තරයක් බලනවා. ලෙඩා එහා පැත්ත හැරිලා නිදි. කවුද බොලේ මේ...
ඔහ් දෙයියනේ මේ සර් නේද....? අෂියි මමයි මූණෙන් මූණ බලා ගත්තා. සර් මැරිලද? නැහැ. නැහැ. සර්ට නින්ද ගිහින් වගෙ.....
‘කොහොමද මචං....‘ පි.සි . සර් හිනාවෙලා අනිත් පි.සි. සර්ට කිව්වා.. ‘මොකද දැන් පොර කියන්නෙ..‘
මම අෂියි සර් දිහා බලාගෙන හිටියේ. සර්ගෙ උඩ කමිසයක් තිබුණේ නැහැ. පෙකණිය ගාවට ටිකක් උඩින් දිග ප්ලාස්ටර් එක්ක ගහලා තිබුණා. අෂි පිහියෙන් අනින්න ඇත්තේ එතනට වෙන්න ඕන...
‘දැන් මුට හොඳයි...‘ ඒ සර් ඒක කියන ගමන් මම ආයෙත් අෂි දිහා බලලා හිනාවුණා. ඇත්තටම ඒක සුබ ආරංචියක් අපි දෙන්නටම. ‘ඊයේ රෑම ඔපරේෂන් කරලා වාට්ටුවට දැම්මෙ. අපිට මේක සුළු පැමිණිලි අංශෙට දාලා ගොඩින් බේර ගන්න බැරිද මචං...?‘
‘උඹට නං අද ඔෆිස් යන්න පුළුවන් වෙයි. පොරගෙ විස්තර අපි ගාව තියෙනවනෙ... මෙකා කරලා තියෙන වැඩ පොඩි නෑ බං....‘ පි.සි. සර් හිනාවෙලා කිව්වා... ෆාදර් කිසිම කතාවක් නැහැ. සේරම අහගෙන ඉන්නවා වගෙ.
‘මුං දෙන්නද බං කේස් එකෙ ඉන්නෙ...‘ අපි දෙන්නව පෙන්නලා ඇහුවා.
‘ඔව් බං... මේ ටෙස්ට් එක්ක කරන්න එක්ක ආව ගමන් උඹත් බලලා යන්න ආවේ...‘
‘කොයි එකාද ඇනලා තියෙන්නෙ....‘
පි.සි. සර් ඒක අහද්දි ආයෙත් හිත ටිකක් බය වුණා වගෙ... පි.සි. සර් අෂිව පෙන්නුවා.
‘තොපිත් ඇටෙන් පොත්තනේ එළියට එද්දිම බේබද්දෝ, කුඩුකාරයෝ, මිනිමරුවෝ වේගෙන නේද එන්නෙ..‘ ඒ පි.සි. සර් කිව්වා.
ආයෙත් පොලිසියේ සුපුරුදු භාෂාව.
‘මේක හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි මචං... මෙකට නින්ද ගිහිල්ලද?‘ අපේ පි.සි. සර් මාතෘකාව වෙනස් කරා...
‘ඔව් ඒ වගෙ... ඔයි.... නැගිටිනවා..... කෝ නැගිටපන්....‘ ඒ පි.සි. සර් සර්ට ඇහැරුවා... ‘කාලකණ්ණි... අපිටත් කරදරේ...‘
සර් ගැස්සලා ඇහැරුණා. මම ෆාදර්ට කවර් වුණා. අෂිනං හිටියා වගේම බය නැතුව හිටියා. සර්ට කෙලින්ම පෙණුනෙ අෂිව... සර් අෂිට එරෙව්වා. අෂි කට කොනකින් හිනාවුණා.
‘තොපිට වැහි නැති හෙන ගහනවා යකෝ...‘ ඒ කතා කරේ අපේ පි.සී. සර්... ‘ මේ වගෙ අහිංසක කොල්ලො අල්ලගෙන කරන දේවල් වලට... සනීප වෙලා වරෙන්කෝ අපි බලාගන්නං....‘
පි.සි සර් ඒක කියද්දි සර්ගෙ බය වුණා.
‘තෝ කරන්ඩ පුළුවන් සේරම වල් වැඩ කරලා දැන් මේ අහිංසකයින්ව අල්ලන්ඩ හැදුවා නේද?‘
සර්ට කට උත්තර නැහැ...
‘මොකද්ද බං වෙලා තියෙන්නෙ...‘ අනිත් පි.සි. සර් ඇහුවා.
‘නැ මචං... මූ කොල්ලෝ ගෙනත් උන් එක්ක බුදියගෙන ...‘ පි.සි. සර් දත්මිටි කෑවා...‘ අනේ මගෙ කට...‘
විනාඩි පහක් වගේ යද්දි අපිව චෙක් කරපු ඩොක්ටර් නර්ස් කෙනෙක් එක්ක එතනට ආවා.
‘ඔව් ඩොක්ටර් මෙකාගෙත් ටෙස්ට් එක්ක කරන්න....‘
මමයි අෂියි ටිකක් එහාට ආවා. සර්, ෆාදර්, ඩොක්ටර්, පොලිස් සර්ලාට එයාලගෙ වැඩ කටයුතු ටික කරගන්න දීලා...
එක එක අනතුරු වලින් පිරුණු වාට්ටුවක්. අෂි මොනවා හරි කියන්නකො.... මම හිතින් එහෙම කියන ගමන් අෂි දිහා බැලුවා. කෝ ඒත් එයා මොකවත් කියන්නෙ නැහැනෙ.
ෆාදර් අපි දිහා බලාගෙන. මම කොහොමද ෆාදර්ට මූණ දෙන්නෙ. ෆාදර් හිමින් අපි ඉන්න තැනට ආවා...
---------------------------------------------------------------------------
විසි පස් වන ප්රාර්ථනය
'අපිට ඉතුරු මොප් ටික ගන්න බැරි වෙයි වගෙ නේද...?' ෆාදර් හිනාවෙලා කිව්වෙ...
අෂි මම දිහා බැලුවෙත් හිනාවෙලා. මමත් බිම බලාගෙන හිනා වුණා. වෙන මොනවා කරන්නද?
'මොකද ෆාදර් පොලිසියෙන් කියන්නේ...' අෂි ෆාදර්ගෙන් ඇහුවා. 'අපිව ආයෙත් හිරේට දාවිද?'
අෂි ඇත්තටම ඇහුවේ මටත් අහන්න ඕන වෙලා තිබුණු ප්රශ්නයක් තමයි. ඇත්තමට මේ දකින හීනේ කොතනින් නතර වෙයිද කියලා මමවත් නොදැනයි හිටියේ. කරන්න ඕන මොනාද? ඉස්සරාහට වෙන්නෙ මොනාද ? හිතා ගන්නවත් බැහැ තාම කිසිම දෙයක් මට..
'ඔය දෙන්නට බය වෙන්න දෙයක් නැහැ....' ෆාදර්ගෙ ඒ වචනෙන් මට යන්තං සැනසීමක් දැණුනා...' ප්රශ්නෙ එන්නෙ ඔයාලගෙ සර්ට තමයි. එයාට දැන් ගොඩක් සනීපයි. පිහි පාර බඩවැල් වලට එච්චර හානි කරලා නැහැ. ඕපරේෂන් එකෙන් හොදනිසා එයාට ඒ පැත්තෙන් කරදරයක් නැහැ. හැබැයි එයාට නීතියෙන් දඩුවම් ලැබෙනවා කරපු දේවල් වලට....'
'ඩොක්ටර් මොකද කිවේ ෆාදර්...' ඒක ඇහුවෙ මම. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ගොඩක් වෙලා බලන් ඉන්න නිසා මට තේරුණේ මගෙ පමාකක් හරි අවුලක් ඇති කියලමයි... අෂි කිව්වට සර් කලින් මට මොනවා හරි කරාද දන්නෙ නැනෙ. මටත් නින්ද ගියාම ඉතින් මී හරකා වගෙනෙ....
' දවස් දෙකකින් ඔයාගේ රිපොට්ස් දෙන්නං කිව්වා... ඊට පස්සේ සර්ට විරුද්දව නඩුවක් දාන්න තමයි පොලිසීයෙන් හිතං ඉන්නෙ. එකෙන් ඔයාලට වන්දියක් අරන් දෙන්න ඕනලු...'
'එතකල් අපි පොලිසියෙ ඉන්න ඕනද ෆාදර්...' අෂි ඇහුවා
'නැහැ නැහැ... අද ඔයාලට ගෙදර යන්න පුළුවන් කිව්වා පි.සි. මහත්තයා...'
අම්මෝ ඇති යන්තං..... මට කරදරයක් වෙලා නැත්තං දවස් දෙකෙන් ගෙදර යන්න පුළුවන්. ආයෙත් මම නං කොළඹ දිහා බලන්නෙවත් නැහැ. අද හවස ගෙදරට කොල් එක්ක ගන්න ඕන. අනේ මයෙ අම්මයි තාත්තයි හොදටම බය වෙලා ඇති.
'එහෙනං අපිට ආයෙත් බෝඩිමට යන්න පුළුවන් නේද අද අෂි...?' මම අෂිගෙන් ඇහුවා.
'හ්ම්...' අෂි කිව්වා.
අපි කතා කර කර ඉද්දි පි.සි. සර් ඩොක්ටර් එක්ක අපි ගාවට ආවා. ඩොක්ටර් තාමත් මම ගැන අවධානෙන් ඉන්නෙ. එයා හොරෙන් මම දිහා බලනවා මට තේරෙනවා. මම එයා දිහා බලද්දිම එයා ඇස් අහකට ගන්නවා. ඒක හොදට දැක්කා මම.
'අපි යමුද එහෙනං...' පි.සි. සර් කිව්වා... 'එහෙනං ඩොක්ටර් අපි ගිහිං එන්නං ආයෙත් අනිද්දා ආවනං ඇති නේද?'
'ඔව්... එහෙම කරන්න...' ඩොක්ටර් හිනාවෙලා කිව්වා. වයසට ගියත් හරි පිරිපුන් කරුණාවන්ත මුණක් තිබුණා ඩොක්ටර්ට.. ‘අපි සේරම රිපෝට්ස් ටික අරන් තියන්නං. මම හිතන්නෙ මේවා අධිකරණ වෛද්යවරයා ගාවටත් යවන්න ඕන...‘
‘ඔව් ඩොක්ටර්... මේ වගෙ උන් ලේසියෙන් අත ඇරලා බැහැ...‘ පි.සි. සර් කොරිඩොවේ ඇවිදගෙන යන ගමන් කතා කරා.
වාට්ටුවෙන් යන්න කලින් මම හොරෙන් සර් දිහා බැලුවා. සර්ගෙ ඇස් වල තියෙන්නෙ වෛරයද? නැත්තං අසරණකමද?
තෙරෙන්නෙ නැහැ වෙන්නෙ මොනවද කියලා ඇත්තටම...
කාලය කෙතරම්.....
නපුරුද?
ෆාදර් ඇවිත් තිබුණේ පල්ලියේ කාර් එකක. අපි දෙන්නට ඒකට නඟින්න කියලා පි.සි. සර් කිව්වා. පි.සි. සර් පොලිසියේ කැබ් එකට නැග්ගා. ඒක පිටිපස්සෙන් අපි ආයෙත් පොලීසියට ආවා. අපි දෙන්නට ෆාදර් ඇප දුන්නා. කොහාටද දැන් අපි දෙන්නා යන්නේ... ආයෙත් බෝඩිමට ගිහින් ඉන්න බැහැනෙ. අෂි බදුල්ලේ.. අෂිට එහෙ යන්නත් බැහැ. මම අනුරාධපුර. මට එහෙ යන්නත් බැහැ. තව දවස් දෙකකින් ආයෙත් මෙහෙ එන්න එපැයි... ෆාදර් ඇප අත්සන් කරන කල් මමයි අෂියි පොලිසියේ ඉස්සරාට වෙලා පාර දිහා බලාගෙන හිටියා. මේ පාරේ සති ගාණක් එහාට මෙහාට යන්න ඇති. කවදාවත් මේක ඇතුළට එන්න හිතුවද?
‘ඔයාලා දෙන්නා ෆාදර් එක්ක දැන් බෝඩිමට ගිහින් ඔයාලගෙ ගන්න තියෙන දේවල් අරගෙන පල්ලියට යන්න...‘ පි.සි. සර් අපි දෙන්න ඉන්න තැනට ඇවිත් කිව්වා. ඇත්තටම ඒක තමයි අපි දෙන්නගෙ හිතෙ තිබුණු ප්රශ්න වලට සැහැල්ලුවක් ගේන විසදුම...
මමයි අෂියි පිසි සර්ට දණ ගහලා වැන්දා. ඇතුළට ගිහින් අපිට එදා කන්න බොන්න දුන්න සර්ටත් වැන්දා. වන සිව් පාවුන් වැනි මිනිස්සු අතරේ ඉන්න දෙවි දේවතාවන් මෙයා නෙමෙයිද?
ෆාදර් එක්ක අපි දෙන්නම බෝඩිමට ආවා. වෙලාව දැන් නම් එකට විතර ඇති මයෙ හිතේ.. එන ගමන්ම ෆාදර් අපි දෙන්නට බඩ පිරෙන්න කන්න අරන් දුන්නා. ෆාදර් කාර් එකෙම හිටියා.
බෝඩිමේ ගොඩක් අය යන්න ගිහින්. සමන් අයියා විතරයි අපි යද්දි හිටියෙ. උදේ හිටිය පොලිස් සර්ත් ගිහින් වගෙ. සර්ට අමාරුවක් නැති හින්දා ඉන්න ඕනි නැතිව ඇති. මටනං ගන්න කියලා වැඩි දෙයක් නැහැ. මම එදා ගෙනාව රෙදි ටික එහෙම්ම ගත්තා. ලාච්චුව ඇරලා බලද්දි අර ලියුම එහෙම්ම තිබුණා. මෙකෙන් ඇති වැඩකුත් නැහැ. ඔන්න ඔහෙ අරගෙන යනවා කියලා ඒකත් බැග් එකටම දා ගත්තා. අෂිත් එයාගේ රෙදි ටික ලෑස්ති කරගෙන. දෙන්නම දෙන්නගෙ බෑග් ටික අරගෙන සාලෙට ආවා. සමන් අයියට පුදුමයි. එයා අෂි එක්ක කතා කරා. මම කාර් එකට ඇවිත් වාඩිවුණා.
‘මොකද මිලාන්...?‘ ෆාදර් ඇහුවා...
‘මට හරි මහන්සි ෆාදර්...‘ මම කිව්වා.
‘ජීවිතේ කියන්නේ අපි හිතන තරං සුන්දර දෙයක් නෙමෙයි මල්ලි... ඒක ප්රශ්න වලට උත්තර හොයන වැඩක්... එක එක වෙලාවට එක එක ප්රශ්න...‘
‘මට කොළඹ මේ ප්රශ්න පත්රය අමාරුයි ෆාදර්... ගෙදරින් ඇවිත් මේ දවස් ටිකට මම ගොඩක් හෙම්බත් වුණා...‘
‘මේ ප්රශ්න වලින් ඔයා තවත් දිරිමත් වෙනවා....‘
අෂිත් කාර් එකට නැඟ්ගා...
කතා කරන්න දෙයක් මගෙ හිතේ නැහැ. මට සමාවෙන්න. මට හරි නිදි මතයි දැන්... තාලෙට පැද්දෙන ලස්සන හීනයක් එක්ක මම නින්දට වැටුණා...
----------------------------------------------
'අපිට ඉතුරු මොප් ටික ගන්න බැරි වෙයි වගෙ නේද...?' ෆාදර් හිනාවෙලා කිව්වෙ...
අෂි මම දිහා බැලුවෙත් හිනාවෙලා. මමත් බිම බලාගෙන හිනා වුණා. වෙන මොනවා කරන්නද?
'මොකද ෆාදර් පොලිසියෙන් කියන්නේ...' අෂි ෆාදර්ගෙන් ඇහුවා. 'අපිව ආයෙත් හිරේට දාවිද?'
අෂි ඇත්තටම ඇහුවේ මටත් අහන්න ඕන වෙලා තිබුණු ප්රශ්නයක් තමයි. ඇත්තමට මේ දකින හීනේ කොතනින් නතර වෙයිද කියලා මමවත් නොදැනයි හිටියේ. කරන්න ඕන මොනාද? ඉස්සරාහට වෙන්නෙ මොනාද ? හිතා ගන්නවත් බැහැ තාම කිසිම දෙයක් මට..
'ඔය දෙන්නට බය වෙන්න දෙයක් නැහැ....' ෆාදර්ගෙ ඒ වචනෙන් මට යන්තං සැනසීමක් දැණුනා...' ප්රශ්නෙ එන්නෙ ඔයාලගෙ සර්ට තමයි. එයාට දැන් ගොඩක් සනීපයි. පිහි පාර බඩවැල් වලට එච්චර හානි කරලා නැහැ. ඕපරේෂන් එකෙන් හොදනිසා එයාට ඒ පැත්තෙන් කරදරයක් නැහැ. හැබැයි එයාට නීතියෙන් දඩුවම් ලැබෙනවා කරපු දේවල් වලට....'
'ඩොක්ටර් මොකද කිවේ ෆාදර්...' ඒක ඇහුවෙ මම. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ගොඩක් වෙලා බලන් ඉන්න නිසා මට තේරුණේ මගෙ පමාකක් හරි අවුලක් ඇති කියලමයි... අෂි කිව්වට සර් කලින් මට මොනවා හරි කරාද දන්නෙ නැනෙ. මටත් නින්ද ගියාම ඉතින් මී හරකා වගෙනෙ....
' දවස් දෙකකින් ඔයාගේ රිපොට්ස් දෙන්නං කිව්වා... ඊට පස්සේ සර්ට විරුද්දව නඩුවක් දාන්න තමයි පොලිසීයෙන් හිතං ඉන්නෙ. එකෙන් ඔයාලට වන්දියක් අරන් දෙන්න ඕනලු...'
'එතකල් අපි පොලිසියෙ ඉන්න ඕනද ෆාදර්...' අෂි ඇහුවා
'නැහැ නැහැ... අද ඔයාලට ගෙදර යන්න පුළුවන් කිව්වා පි.සි. මහත්තයා...'
අම්මෝ ඇති යන්තං..... මට කරදරයක් වෙලා නැත්තං දවස් දෙකෙන් ගෙදර යන්න පුළුවන්. ආයෙත් මම නං කොළඹ දිහා බලන්නෙවත් නැහැ. අද හවස ගෙදරට කොල් එක්ක ගන්න ඕන. අනේ මයෙ අම්මයි තාත්තයි හොදටම බය වෙලා ඇති.
'එහෙනං අපිට ආයෙත් බෝඩිමට යන්න පුළුවන් නේද අද අෂි...?' මම අෂිගෙන් ඇහුවා.
'හ්ම්...' අෂි කිව්වා.
අපි කතා කර කර ඉද්දි පි.සි. සර් ඩොක්ටර් එක්ක අපි ගාවට ආවා. ඩොක්ටර් තාමත් මම ගැන අවධානෙන් ඉන්නෙ. එයා හොරෙන් මම දිහා බලනවා මට තේරෙනවා. මම එයා දිහා බලද්දිම එයා ඇස් අහකට ගන්නවා. ඒක හොදට දැක්කා මම.
'අපි යමුද එහෙනං...' පි.සි. සර් කිව්වා... 'එහෙනං ඩොක්ටර් අපි ගිහිං එන්නං ආයෙත් අනිද්දා ආවනං ඇති නේද?'
'ඔව්... එහෙම කරන්න...' ඩොක්ටර් හිනාවෙලා කිව්වා. වයසට ගියත් හරි පිරිපුන් කරුණාවන්ත මුණක් තිබුණා ඩොක්ටර්ට.. ‘අපි සේරම රිපෝට්ස් ටික අරන් තියන්නං. මම හිතන්නෙ මේවා අධිකරණ වෛද්යවරයා ගාවටත් යවන්න ඕන...‘
‘ඔව් ඩොක්ටර්... මේ වගෙ උන් ලේසියෙන් අත ඇරලා බැහැ...‘ පි.සි. සර් කොරිඩොවේ ඇවිදගෙන යන ගමන් කතා කරා.
වාට්ටුවෙන් යන්න කලින් මම හොරෙන් සර් දිහා බැලුවා. සර්ගෙ ඇස් වල තියෙන්නෙ වෛරයද? නැත්තං අසරණකමද?
තෙරෙන්නෙ නැහැ වෙන්නෙ මොනවද කියලා ඇත්තටම...
කාලය කෙතරම්.....
නපුරුද?
ෆාදර් ඇවිත් තිබුණේ පල්ලියේ කාර් එකක. අපි දෙන්නට ඒකට නඟින්න කියලා පි.සි. සර් කිව්වා. පි.සි. සර් පොලිසියේ කැබ් එකට නැග්ගා. ඒක පිටිපස්සෙන් අපි ආයෙත් පොලීසියට ආවා. අපි දෙන්නට ෆාදර් ඇප දුන්නා. කොහාටද දැන් අපි දෙන්නා යන්නේ... ආයෙත් බෝඩිමට ගිහින් ඉන්න බැහැනෙ. අෂි බදුල්ලේ.. අෂිට එහෙ යන්නත් බැහැ. මම අනුරාධපුර. මට එහෙ යන්නත් බැහැ. තව දවස් දෙකකින් ආයෙත් මෙහෙ එන්න එපැයි... ෆාදර් ඇප අත්සන් කරන කල් මමයි අෂියි පොලිසියේ ඉස්සරාට වෙලා පාර දිහා බලාගෙන හිටියා. මේ පාරේ සති ගාණක් එහාට මෙහාට යන්න ඇති. කවදාවත් මේක ඇතුළට එන්න හිතුවද?
‘ඔයාලා දෙන්නා ෆාදර් එක්ක දැන් බෝඩිමට ගිහින් ඔයාලගෙ ගන්න තියෙන දේවල් අරගෙන පල්ලියට යන්න...‘ පි.සි. සර් අපි දෙන්න ඉන්න තැනට ඇවිත් කිව්වා. ඇත්තටම ඒක තමයි අපි දෙන්නගෙ හිතෙ තිබුණු ප්රශ්න වලට සැහැල්ලුවක් ගේන විසදුම...
මමයි අෂියි පිසි සර්ට දණ ගහලා වැන්දා. ඇතුළට ගිහින් අපිට එදා කන්න බොන්න දුන්න සර්ටත් වැන්දා. වන සිව් පාවුන් වැනි මිනිස්සු අතරේ ඉන්න දෙවි දේවතාවන් මෙයා නෙමෙයිද?
ෆාදර් එක්ක අපි දෙන්නම බෝඩිමට ආවා. වෙලාව දැන් නම් එකට විතර ඇති මයෙ හිතේ.. එන ගමන්ම ෆාදර් අපි දෙන්නට බඩ පිරෙන්න කන්න අරන් දුන්නා. ෆාදර් කාර් එකෙම හිටියා.
බෝඩිමේ ගොඩක් අය යන්න ගිහින්. සමන් අයියා විතරයි අපි යද්දි හිටියෙ. උදේ හිටිය පොලිස් සර්ත් ගිහින් වගෙ. සර්ට අමාරුවක් නැති හින්දා ඉන්න ඕනි නැතිව ඇති. මටනං ගන්න කියලා වැඩි දෙයක් නැහැ. මම එදා ගෙනාව රෙදි ටික එහෙම්ම ගත්තා. ලාච්චුව ඇරලා බලද්දි අර ලියුම එහෙම්ම තිබුණා. මෙකෙන් ඇති වැඩකුත් නැහැ. ඔන්න ඔහෙ අරගෙන යනවා කියලා ඒකත් බැග් එකටම දා ගත්තා. අෂිත් එයාගේ රෙදි ටික ලෑස්ති කරගෙන. දෙන්නම දෙන්නගෙ බෑග් ටික අරගෙන සාලෙට ආවා. සමන් අයියට පුදුමයි. එයා අෂි එක්ක කතා කරා. මම කාර් එකට ඇවිත් වාඩිවුණා.
‘මොකද මිලාන්...?‘ ෆාදර් ඇහුවා...
‘මට හරි මහන්සි ෆාදර්...‘ මම කිව්වා.
‘ජීවිතේ කියන්නේ අපි හිතන තරං සුන්දර දෙයක් නෙමෙයි මල්ලි... ඒක ප්රශ්න වලට උත්තර හොයන වැඩක්... එක එක වෙලාවට එක එක ප්රශ්න...‘
‘මට කොළඹ මේ ප්රශ්න පත්රය අමාරුයි ෆාදර්... ගෙදරින් ඇවිත් මේ දවස් ටිකට මම ගොඩක් හෙම්බත් වුණා...‘
‘මේ ප්රශ්න වලින් ඔයා තවත් දිරිමත් වෙනවා....‘
අෂිත් කාර් එකට නැඟ්ගා...
කතා කරන්න දෙයක් මගෙ හිතේ නැහැ. මට සමාවෙන්න. මට හරි නිදි මතයි දැන්... තාලෙට පැද්දෙන ලස්සන හීනයක් එක්ක මම නින්දට වැටුණා...
අෂි මම දිහා බැලුවෙත් හිනාවෙලා. මමත් බිම බලාගෙන හිනා වුණා. වෙන මොනවා කරන්නද?
'මොකද ෆාදර් පොලිසියෙන් කියන්නේ...' අෂි ෆාදර්ගෙන් ඇහුවා. 'අපිව ආයෙත් හිරේට දාවිද?'
අෂි ඇත්තටම ඇහුවේ මටත් අහන්න ඕන වෙලා තිබුණු ප්රශ්නයක් තමයි. ඇත්තමට මේ දකින හීනේ කොතනින් නතර වෙයිද කියලා මමවත් නොදැනයි හිටියේ. කරන්න ඕන මොනාද? ඉස්සරාහට වෙන්නෙ මොනාද ? හිතා ගන්නවත් බැහැ තාම කිසිම දෙයක් මට..
'ඔය දෙන්නට බය වෙන්න දෙයක් නැහැ....' ෆාදර්ගෙ ඒ වචනෙන් මට යන්තං සැනසීමක් දැණුනා...' ප්රශ්නෙ එන්නෙ ඔයාලගෙ සර්ට තමයි. එයාට දැන් ගොඩක් සනීපයි. පිහි පාර බඩවැල් වලට එච්චර හානි කරලා නැහැ. ඕපරේෂන් එකෙන් හොදනිසා එයාට ඒ පැත්තෙන් කරදරයක් නැහැ. හැබැයි එයාට නීතියෙන් දඩුවම් ලැබෙනවා කරපු දේවල් වලට....'
'ඩොක්ටර් මොකද කිවේ ෆාදර්...' ඒක ඇහුවෙ මම. ඩොක්ටර් මයෙ දිහා ගොඩක් වෙලා බලන් ඉන්න නිසා මට තේරුණේ මගෙ පමාකක් හරි අවුලක් ඇති කියලමයි... අෂි කිව්වට සර් කලින් මට මොනවා හරි කරාද දන්නෙ නැනෙ. මටත් නින්ද ගියාම ඉතින් මී හරකා වගෙනෙ....
' දවස් දෙකකින් ඔයාගේ රිපොට්ස් දෙන්නං කිව්වා... ඊට පස්සේ සර්ට විරුද්දව නඩුවක් දාන්න තමයි පොලිසීයෙන් හිතං ඉන්නෙ. එකෙන් ඔයාලට වන්දියක් අරන් දෙන්න ඕනලු...'
'එතකල් අපි පොලිසියෙ ඉන්න ඕනද ෆාදර්...' අෂි ඇහුවා
'නැහැ නැහැ... අද ඔයාලට ගෙදර යන්න පුළුවන් කිව්වා පි.සි. මහත්තයා...'
අම්මෝ ඇති යන්තං..... මට කරදරයක් වෙලා නැත්තං දවස් දෙකෙන් ගෙදර යන්න පුළුවන්. ආයෙත් මම නං කොළඹ දිහා බලන්නෙවත් නැහැ. අද හවස ගෙදරට කොල් එක්ක ගන්න ඕන. අනේ මයෙ අම්මයි තාත්තයි හොදටම බය වෙලා ඇති.
'එහෙනං අපිට ආයෙත් බෝඩිමට යන්න පුළුවන් නේද අද අෂි...?' මම අෂිගෙන් ඇහුවා.
'හ්ම්...' අෂි කිව්වා.
අපි කතා කර කර ඉද්දි පි.සි. සර් ඩොක්ටර් එක්ක අපි ගාවට ආවා. ඩොක්ටර් තාමත් මම ගැන අවධානෙන් ඉන්නෙ. එයා හොරෙන් මම දිහා බලනවා මට තේරෙනවා. මම එයා දිහා බලද්දිම එයා ඇස් අහකට ගන්නවා. ඒක හොදට දැක්කා මම.
'අපි යමුද එහෙනං...' පි.සි. සර් කිව්වා... 'එහෙනං ඩොක්ටර් අපි ගිහිං එන්නං ආයෙත් අනිද්දා ආවනං ඇති නේද?'
'ඔව්... එහෙම කරන්න...' ඩොක්ටර් හිනාවෙලා කිව්වා. වයසට ගියත් හරි පිරිපුන් කරුණාවන්ත මුණක් තිබුණා ඩොක්ටර්ට.. ‘අපි සේරම රිපෝට්ස් ටික අරන් තියන්නං. මම හිතන්නෙ මේවා අධිකරණ වෛද්යවරයා ගාවටත් යවන්න ඕන...‘
‘ඔව් ඩොක්ටර්... මේ වගෙ උන් ලේසියෙන් අත ඇරලා බැහැ...‘ පි.සි. සර් කොරිඩොවේ ඇවිදගෙන යන ගමන් කතා කරා.
වාට්ටුවෙන් යන්න කලින් මම හොරෙන් සර් දිහා බැලුවා. සර්ගෙ ඇස් වල තියෙන්නෙ වෛරයද? නැත්තං අසරණකමද?
තෙරෙන්නෙ නැහැ වෙන්නෙ මොනවද කියලා ඇත්තටම...
කාලය කෙතරම්.....
නපුරුද?
ෆාදර් ඇවිත් තිබුණේ පල්ලියේ කාර් එකක. අපි දෙන්නට ඒකට නඟින්න කියලා පි.සි. සර් කිව්වා. පි.සි. සර් පොලිසියේ කැබ් එකට නැග්ගා. ඒක පිටිපස්සෙන් අපි ආයෙත් පොලීසියට ආවා. අපි දෙන්නට ෆාදර් ඇප දුන්නා. කොහාටද දැන් අපි දෙන්නා යන්නේ... ආයෙත් බෝඩිමට ගිහින් ඉන්න බැහැනෙ. අෂි බදුල්ලේ.. අෂිට එහෙ යන්නත් බැහැ. මම අනුරාධපුර. මට එහෙ යන්නත් බැහැ. තව දවස් දෙකකින් ආයෙත් මෙහෙ එන්න එපැයි... ෆාදර් ඇප අත්සන් කරන කල් මමයි අෂියි පොලිසියේ ඉස්සරාට වෙලා පාර දිහා බලාගෙන හිටියා. මේ පාරේ සති ගාණක් එහාට මෙහාට යන්න ඇති. කවදාවත් මේක ඇතුළට එන්න හිතුවද?
‘ඔයාලා දෙන්නා ෆාදර් එක්ක දැන් බෝඩිමට ගිහින් ඔයාලගෙ ගන්න තියෙන දේවල් අරගෙන පල්ලියට යන්න...‘ පි.සි. සර් අපි දෙන්න ඉන්න තැනට ඇවිත් කිව්වා. ඇත්තටම ඒක තමයි අපි දෙන්නගෙ හිතෙ තිබුණු ප්රශ්න වලට සැහැල්ලුවක් ගේන විසදුම...
මමයි අෂියි පිසි සර්ට දණ ගහලා වැන්දා. ඇතුළට ගිහින් අපිට එදා කන්න බොන්න දුන්න සර්ටත් වැන්දා. වන සිව් පාවුන් වැනි මිනිස්සු අතරේ ඉන්න දෙවි දේවතාවන් මෙයා නෙමෙයිද?
ෆාදර් එක්ක අපි දෙන්නම බෝඩිමට ආවා. වෙලාව දැන් නම් එකට විතර ඇති මයෙ හිතේ.. එන ගමන්ම ෆාදර් අපි දෙන්නට බඩ පිරෙන්න කන්න අරන් දුන්නා. ෆාදර් කාර් එකෙම හිටියා.
බෝඩිමේ ගොඩක් අය යන්න ගිහින්. සමන් අයියා විතරයි අපි යද්දි හිටියෙ. උදේ හිටිය පොලිස් සර්ත් ගිහින් වගෙ. සර්ට අමාරුවක් නැති හින්දා ඉන්න ඕනි නැතිව ඇති. මටනං ගන්න කියලා වැඩි දෙයක් නැහැ. මම එදා ගෙනාව රෙදි ටික එහෙම්ම ගත්තා. ලාච්චුව ඇරලා බලද්දි අර ලියුම එහෙම්ම තිබුණා. මෙකෙන් ඇති වැඩකුත් නැහැ. ඔන්න ඔහෙ අරගෙන යනවා කියලා ඒකත් බැග් එකටම දා ගත්තා. අෂිත් එයාගේ රෙදි ටික ලෑස්ති කරගෙන. දෙන්නම දෙන්නගෙ බෑග් ටික අරගෙන සාලෙට ආවා. සමන් අයියට පුදුමයි. එයා අෂි එක්ක කතා කරා. මම කාර් එකට ඇවිත් වාඩිවුණා.
‘මොකද මිලාන්...?‘ ෆාදර් ඇහුවා...
‘මට හරි මහන්සි ෆාදර්...‘ මම කිව්වා.
‘ජීවිතේ කියන්නේ අපි හිතන තරං සුන්දර දෙයක් නෙමෙයි මල්ලි... ඒක ප්රශ්න වලට උත්තර හොයන වැඩක්... එක එක වෙලාවට එක එක ප්රශ්න...‘
‘මට කොළඹ මේ ප්රශ්න පත්රය අමාරුයි ෆාදර්... ගෙදරින් ඇවිත් මේ දවස් ටිකට මම ගොඩක් හෙම්බත් වුණා...‘
‘මේ ප්රශ්න වලින් ඔයා තවත් දිරිමත් වෙනවා....‘
අෂිත් කාර් එකට නැඟ්ගා...
කතා කරන්න දෙයක් මගෙ හිතේ නැහැ. මට සමාවෙන්න. මට හරි නිදි මතයි දැන්... තාලෙට පැද්දෙන ලස්සන හීනයක් එක්ක මම නින්දට වැටුණා...
----------------------------------------------
විසි හය වන ප්රාර්ථනය...
සියල්ලෝම සිහිනයක නිදා සිටිති. ඉදිරිය ගැන පැහැදිලි දැක්මක් ඔහුටත් මටත් නොමැත. මම ඔහුගේ රාජධානියට ගියෙමි. ඔහු මාගේ රාජධානියට ගොස් ඇත. තවමත් අප අපව මුණ ගැසී නොමැත. කතුවරයා වට පිටාවේ සැරිසරනු පෙනෙ. ඔහු අප ඈත් කළා වැඩි විය යුතුය. දැන් ගිම්මානය ගෙවී ගොස් කෙමෙන් වසන්තය ළගාවන ලකුණු පෙනෙයි. ඒ වසන්තයේ සියොතුන් සැරිසරනු ඇත. අලුතින් පිපෙන රෝස මල් සොයා සමනල යුවලක් පියඹති. ඒ සමරිසි සමනලුන් බැව් අමුතුවෙන් කිවයුතු ද?
දෙතැනක දෙහදක් එකම අරමුණකින් මියගිය ආත්මයන් සොයයි. ඒ මිලාන්ද? කෙනෙත් ද? නැතිනම් කඳුළු සිත්තමක් අරාගත් සංජනද? සතිෂ්ද? නොදන්නෙමි. සොයන්නෙමි.
______________________________
'ඩොක්ටර්..... ඩොක්ටර්...' අයියෝ............ මළ කරදරේ ආයෙත් උදේම ඇවිත්. 'ඩොක්ටර් දොර අරිනඩෝ.... හදිසියක්...'
දෙනුවන්ට කොච්චර කිව්වත් අහන්නෙම නැනේ. මේ පාන්දර ඇවිත් කරදර කරනවා. දොර අරින්නෙ නැති වුණාම වෙන මොකක් හරි හේතුවක් හදාගෙන කියනවා. හදිසියක්... කාටද දන්නෙ නැහැ හදිසිය...
'ඩොක්ටර්.... බංඩාර මාමාට අමාරුයි....' දෙනුවන් ආයෙත් කෑ ගහනවා. කෑ ගැහුවට කමක් නෑ දෙයියනේ දොරට තඩිබාන එක තමයි එපා වෙන්නෙ...
නිදි පැදුරෙම ඇදිවත හොයාගෙන මම කරගැට නිදිගැට කඩ කඩා ඇදෙන් නැගිට්ටා.. දිග ඈනුමක් අරින ගමන් දොර ඇරියේ ඔන්න.. එහෙම්ම මම පඩිය උඩ ඉද ගත්තා. මට රට ගියත්, ඩොකටර් වුණත් සිරිත් විරිත් කියලනං දෙයක් දන්නෙ නැහැ. අනික මිනිස්සු පිරිසකට සම්මත, පිරිසකට අසම්මත පුහු දේවල් වලට මම කැමතිත් නැහැනෙ.
'ඇයි වස්තුවේ මේ.... උදේ පාන්දර මෙහෙම වද දෙන්නෙ....' මම දෙනුවන්ගෙන් ඇහුවා. දෙනුවන් ඇවිත් තිබුණේ බසියකලෙත් පෙරලලා දාලා. මූණ පුරාම දාඩිය. හරි හදිසියෙන් බයිසිකලය පැදලා තියෙනවා වගෙ.
'අනේ ඩොක්ටර්... බංඩාර මාමට අමාරුයිලු. නැන්දා ඇවිත් දැන් කිව්වා....' දෙනුවන් ගොත ගහන ගමන් කිව්වා. හදිසිය හින්දම එයාට වචන පිටවෙන්නෙ නැහැ වගෙ.
'කවුද බංඩාර මාමා...' මට එහෙම නමින් තාම කාවත් මතක නැහැනෙ. ' ඉතින් හොස්පිටල් එකට අරන් ගිහින් නැද්ද ලෙඩාව...?
'ඩොක්ටර්ගෙන් සෙමට බෙහෙත් ගන්න ආවේ...' දෙනුවන් කිව්වා
අහ්... දැන්නෙ මතක් වුණේ.
එයාට මම කිව්වනෙ බෙහෙතේ ගන්න කියලා. කො කියන දේ අහන්නෙ නැද්ද එයා.
'මොකද වෙලා තියෙන්නෙ මල්ලි...' මම නැඟිටින ගමන් ඇහුවා.
'හුස්ම ගන්න අමැරුයිලු... එයා බෙහෙත් බොන්නෙ නැහැලු ඩොක්ටර් බලන්න ඕන කියලා....'
'මොකද්ද ඒ විකාර වැඩේ....'
'නැන්දා ලතෝනි තියෙනවා ඇවිත්. තාත්තා කිව්වා ඩොක්ටර්ට කියලා ඉක්මනට එක්ක එන්න කියලා...'
'දෙනුවන් හන්දියට ගිහිං වීල් එකක අරන් එන්න. මම ලෑස්ති වෙන්නං....'
දෙනුවන්ව හන්දියට යවලා මම දත කට මැදගෙන ටක් ගාලා ලෑස්ති වුණා. වතුර වීදුරුවක් බීලා, දොර වහලා එළියට ආවා. දෙනුවන්ගෙ බයික් එකත් පිටිපස්සෙන් දාලා දෙන්නා එක්කම මේ කියන බංඩාර මාමා බලන්න ගියා.
ගෙදර ටික දෙනෙක් පිරිලා. අනේ කරදරයක්නං වෙන්න එපා...
විල් එක නතර කරද්දිම නැන්දා දුවගෙන ආවා.
'අනේ බුදු මහත්තයෝ....' නැන්දගෙ ලතෝනිය... 'මේ මගෙ දෙයියට අමාරුයි හොදටම....'
මේ මිනිස්සුන්ට පිස්සුද? මෙච්චර අමාරුනං මාව එක්කං ආවේ.
මම ඉක්මනට ගේ ඇතුළට දුවගෙන ගියා. ඉස්සරාම තියෙන කාමරයක ඇදේ අංකල්ව උඩබැලි අතට නිදිකරවල තිබුණා. මම අංකල්ගෙ නාඩි බැලුවා. යාන්තමට නාඩි වැඩ. හොදටම උණ ගතිය තිබුණා. මම දෙනුවන්ට කතා කරා.
'දෙනුවන් ටක් ගාලා වතුර බේසමක් අරගෙන එන්න....'
මම අංකල්ගෙ ඇදුම් සේරම අයින් කරලා ජනෙල් ඇරියා. අංකල්ව පැත්තට හරවලා කටට ඇඟිල්ල දාලා හිරවෙලා තියෙන සෙම එළියට ගන්න බැලුවා. ඔලුව බිමට පාත් කරලා තියෙන නිසා එක පාරම අංකල්ට සෙම වමනේ ගියා. සෙම කලින් කිව්වා වගේ හොඳටම නරක් වෙලා. වතුර වලින් අංකල්ව හොදලා අගේ තියෙන රස්නෙ අඩු කරන්න බැලුවා. තුනි බෙඩ් ෂීට් එක්ක ගෙනත් පොරවලා දෙනුවන් එක්ක අංකල්ව වීල් එකට ගෙනත් එහෙම්ම හොස්පිටල් එකට අරගෙන ආවා.
සෙම හිරවෙලා තිබුණ නිසා අංකල්ට හුස්ම ගන්න අමාරුව තිබුණා. එහෙම්ම අයි.සි.යු. එකට ගත්තා.
සේරම ටික පැය භාගෙන් වගේ වෙන්න ඇති. මම එළියට වෙලා හිටියා. දෙනුවන් මාත් එක්කම හිටියා. ටික වෙලාවක් යද්දි ඇන්ටිත් එතනට ආවා.
'මොකද මහත්තයෝ වෙලා තියෙන්නෙ....' ඇන්ටි කලබලෙන් ඇහුවා.
'මෙහෙම අමාරුවුණාම ආයෙ මට පණිවිඩ යව යව ඉන්න පිස්සුද ඔහෙලට...' මට යකා නැඟ්ගා. ' තව විනාඩි දහයක් වගෙ පරක්කු වුණානං ..... හච්.... දන්නෙ නැද්ද හදියකදි ඉස්පිරිතාලෙට අරගෙන යන්න ඕන කියලා. කලිනුත් මම කිව්වනෙ මෙහෙම ටික ටික බෙහෙත් කරලා හරියන්නෙ නැහැ. එක පාර බෙහෙත් ටිකක් අරන් සනීප කර ගන්න කියලා....'
දෙනුවන්ගෙ ඇස් උඩ ගිහින්. එයාට සැර කරාට එයා ඉස්සරා මෙහෙම වෙන කෙනෙක්ට මම සැර කරනවා බනිනවා එයා දැකලා නැහැනෙ.
'ඊයේ රෑ වෙනකල් කුඹුරේ හිටියා මහත්තයෝ...' ඇන්ටි ඉකි බිද බිද කිව්වා. 'ඊයේ වතුර මුරේ දා ගත්තේ නැත්තං කුඹුර ඉවරයි.... මමත් හවස් වෙනකල් ඉදලා ආවේ. මාව ගෙදර ඇරවලා මේ මනුස්සයා කුඹුරට වෙලා හිටියා....'
'කුඹුර කුඹුර කුඹුර... මොන මඟුලක් කරන්නත් ජීවත් වෙලා ඉන්න ඕන නේද?'
අයි.සි.යු. එකෙ ඉදලා ඩොක්ටර් එළියට ආවා.
'ඩොන්ට් වොරි... හීස් ෆයින් නව්....' ඩොක්ටර් හිනාවෙලා කිව්වා.
මම අයි.සි.යු. එක ඇතුළට ගියා. දෙනුවන්ටයි, ඇන්ටිටයි ඇතුළට එන්න අවසර නැහැ.
අංකල්ගෙ සෙම අයින් කරලා. සේලයින් එකක් දෙනවා වගෙ. සිහිය ඇවිත් තිබුණා. මම ඇඳ ගාවට යද්දි අංකල් නැඟිටින්න හැදුවා. මම ඒක නතර කරා.
'ඔහොම ඉන්න අංකල්...' මම ඇඳගාවින් වාඩිවුණා. 'බය වෙන්න දෙයක් නැහැ. දැන් සේරම හරි...'
අංකල්ගෙ මූණේ හරි අහිංසක හිනාවක් තිබුණා. ඒක ඇත්තමට හරිම අව්යාජ හිනාවක්. ඒක දැක්කාම එළියෙදි තිබුණ මගෙ සේරම තරහා නැතිවෙලා ගියා.
-------------------------------------------
සියල්ලෝම සිහිනයක නිදා සිටිති. ඉදිරිය ගැන පැහැදිලි දැක්මක් ඔහුටත් මටත් නොමැත. මම ඔහුගේ රාජධානියට ගියෙමි. ඔහු මාගේ රාජධානියට ගොස් ඇත. තවමත් අප අපව මුණ ගැසී නොමැත. කතුවරයා වට පිටාවේ සැරිසරනු පෙනෙ. ඔහු අප ඈත් කළා වැඩි විය යුතුය. දැන් ගිම්මානය ගෙවී ගොස් කෙමෙන් වසන්තය ළගාවන ලකුණු පෙනෙයි. ඒ වසන්තයේ සියොතුන් සැරිසරනු ඇත. අලුතින් පිපෙන රෝස මල් සොයා සමනල යුවලක් පියඹති. ඒ සමරිසි සමනලුන් බැව් අමුතුවෙන් කිවයුතු ද?
දෙතැනක දෙහදක් එකම අරමුණකින් මියගිය ආත්මයන් සොයයි. ඒ මිලාන්ද? කෙනෙත් ද? නැතිනම් කඳුළු සිත්තමක් අරාගත් සංජනද? සතිෂ්ද? නොදන්නෙමි. සොයන්නෙමි.
______________________________
'ඩොක්ටර්..... ඩොක්ටර්...' අයියෝ............ මළ කරදරේ ආයෙත් උදේම ඇවිත්. 'ඩොක්ටර් දොර අරිනඩෝ.... හදිසියක්...'
දෙනුවන්ට කොච්චර කිව්වත් අහන්නෙම නැනේ. මේ පාන්දර ඇවිත් කරදර කරනවා. දොර අරින්නෙ නැති වුණාම වෙන මොකක් හරි හේතුවක් හදාගෙන කියනවා. හදිසියක්... කාටද දන්නෙ නැහැ හදිසිය...
'ඩොක්ටර්.... බංඩාර මාමාට අමාරුයි....' දෙනුවන් ආයෙත් කෑ ගහනවා. කෑ ගැහුවට කමක් නෑ දෙයියනේ දොරට තඩිබාන එක තමයි එපා වෙන්නෙ...
නිදි පැදුරෙම ඇදිවත හොයාගෙන මම කරගැට නිදිගැට කඩ කඩා ඇදෙන් නැගිට්ටා.. දිග ඈනුමක් අරින ගමන් දොර ඇරියේ ඔන්න.. එහෙම්ම මම පඩිය උඩ ඉද ගත්තා. මට රට ගියත්, ඩොකටර් වුණත් සිරිත් විරිත් කියලනං දෙයක් දන්නෙ නැහැ. අනික මිනිස්සු පිරිසකට සම්මත, පිරිසකට අසම්මත පුහු දේවල් වලට මම කැමතිත් නැහැනෙ.
'ඇයි වස්තුවේ මේ.... උදේ පාන්දර මෙහෙම වද දෙන්නෙ....' මම දෙනුවන්ගෙන් ඇහුවා. දෙනුවන් ඇවිත් තිබුණේ බසියකලෙත් පෙරලලා දාලා. මූණ පුරාම දාඩිය. හරි හදිසියෙන් බයිසිකලය පැදලා තියෙනවා වගෙ.
'අනේ ඩොක්ටර්... බංඩාර මාමට අමාරුයිලු. නැන්දා ඇවිත් දැන් කිව්වා....' දෙනුවන් ගොත ගහන ගමන් කිව්වා. හදිසිය හින්දම එයාට වචන පිටවෙන්නෙ නැහැ වගෙ.
'කවුද බංඩාර මාමා...' මට එහෙම නමින් තාම කාවත් මතක නැහැනෙ. ' ඉතින් හොස්පිටල් එකට අරන් ගිහින් නැද්ද ලෙඩාව...?
'ඩොක්ටර්ගෙන් සෙමට බෙහෙත් ගන්න ආවේ...' දෙනුවන් කිව්වා
අහ්... දැන්නෙ මතක් වුණේ.
එයාට මම කිව්වනෙ බෙහෙතේ ගන්න කියලා. කො කියන දේ අහන්නෙ නැද්ද එයා.
'මොකද වෙලා තියෙන්නෙ මල්ලි...' මම නැඟිටින ගමන් ඇහුවා.
'හුස්ම ගන්න අමැරුයිලු... එයා බෙහෙත් බොන්නෙ නැහැලු ඩොක්ටර් බලන්න ඕන කියලා....'
'මොකද්ද ඒ විකාර වැඩේ....'
'නැන්දා ලතෝනි තියෙනවා ඇවිත්. තාත්තා කිව්වා ඩොක්ටර්ට කියලා ඉක්මනට එක්ක එන්න කියලා...'
'දෙනුවන් හන්දියට ගිහිං වීල් එකක අරන් එන්න. මම ලෑස්ති වෙන්නං....'
දෙනුවන්ව හන්දියට යවලා මම දත කට මැදගෙන ටක් ගාලා ලෑස්ති වුණා. වතුර වීදුරුවක් බීලා, දොර වහලා එළියට ආවා. දෙනුවන්ගෙ බයික් එකත් පිටිපස්සෙන් දාලා දෙන්නා එක්කම මේ කියන බංඩාර මාමා බලන්න ගියා.
ගෙදර ටික දෙනෙක් පිරිලා. අනේ කරදරයක්නං වෙන්න එපා...
විල් එක නතර කරද්දිම නැන්දා දුවගෙන ආවා.
'අනේ බුදු මහත්තයෝ....' නැන්දගෙ ලතෝනිය... 'මේ මගෙ දෙයියට අමාරුයි හොදටම....'
මේ මිනිස්සුන්ට පිස්සුද? මෙච්චර අමාරුනං මාව එක්කං ආවේ.
මම ඉක්මනට ගේ ඇතුළට දුවගෙන ගියා. ඉස්සරාම තියෙන කාමරයක ඇදේ අංකල්ව උඩබැලි අතට නිදිකරවල තිබුණා. මම අංකල්ගෙ නාඩි බැලුවා. යාන්තමට නාඩි වැඩ. හොදටම උණ ගතිය තිබුණා. මම දෙනුවන්ට කතා කරා.
'දෙනුවන් ටක් ගාලා වතුර බේසමක් අරගෙන එන්න....'
මම අංකල්ගෙ ඇදුම් සේරම අයින් කරලා ජනෙල් ඇරියා. අංකල්ව පැත්තට හරවලා කටට ඇඟිල්ල දාලා හිරවෙලා තියෙන සෙම එළියට ගන්න බැලුවා. ඔලුව බිමට පාත් කරලා තියෙන නිසා එක පාරම අංකල්ට සෙම වමනේ ගියා. සෙම කලින් කිව්වා වගේ හොඳටම නරක් වෙලා. වතුර වලින් අංකල්ව හොදලා අගේ තියෙන රස්නෙ අඩු කරන්න බැලුවා. තුනි බෙඩ් ෂීට් එක්ක ගෙනත් පොරවලා දෙනුවන් එක්ක අංකල්ව වීල් එකට ගෙනත් එහෙම්ම හොස්පිටල් එකට අරගෙන ආවා.
සෙම හිරවෙලා තිබුණ නිසා අංකල්ට හුස්ම ගන්න අමාරුව තිබුණා. එහෙම්ම අයි.සි.යු. එකට ගත්තා.
සේරම ටික පැය භාගෙන් වගේ වෙන්න ඇති. මම එළියට වෙලා හිටියා. දෙනුවන් මාත් එක්කම හිටියා. ටික වෙලාවක් යද්දි ඇන්ටිත් එතනට ආවා.
'මොකද මහත්තයෝ වෙලා තියෙන්නෙ....' ඇන්ටි කලබලෙන් ඇහුවා.
'මෙහෙම අමාරුවුණාම ආයෙ මට පණිවිඩ යව යව ඉන්න පිස්සුද ඔහෙලට...' මට යකා නැඟ්ගා. ' තව විනාඩි දහයක් වගෙ පරක්කු වුණානං ..... හච්.... දන්නෙ නැද්ද හදියකදි ඉස්පිරිතාලෙට අරගෙන යන්න ඕන කියලා. කලිනුත් මම කිව්වනෙ මෙහෙම ටික ටික බෙහෙත් කරලා හරියන්නෙ නැහැ. එක පාර බෙහෙත් ටිකක් අරන් සනීප කර ගන්න කියලා....'
දෙනුවන්ගෙ ඇස් උඩ ගිහින්. එයාට සැර කරාට එයා ඉස්සරා මෙහෙම වෙන කෙනෙක්ට මම සැර කරනවා බනිනවා එයා දැකලා නැහැනෙ.
'ඊයේ රෑ වෙනකල් කුඹුරේ හිටියා මහත්තයෝ...' ඇන්ටි ඉකි බිද බිද කිව්වා. 'ඊයේ වතුර මුරේ දා ගත්තේ නැත්තං කුඹුර ඉවරයි.... මමත් හවස් වෙනකල් ඉදලා ආවේ. මාව ගෙදර ඇරවලා මේ මනුස්සයා කුඹුරට වෙලා හිටියා....'
'කුඹුර කුඹුර කුඹුර... මොන මඟුලක් කරන්නත් ජීවත් වෙලා ඉන්න ඕන නේද?'
අයි.සි.යු. එකෙ ඉදලා ඩොක්ටර් එළියට ආවා.
'ඩොන්ට් වොරි... හීස් ෆයින් නව්....' ඩොක්ටර් හිනාවෙලා කිව්වා.
මම අයි.සි.යු. එක ඇතුළට ගියා. දෙනුවන්ටයි, ඇන්ටිටයි ඇතුළට එන්න අවසර නැහැ.
අංකල්ගෙ සෙම අයින් කරලා. සේලයින් එකක් දෙනවා වගෙ. සිහිය ඇවිත් තිබුණා. මම ඇඳ ගාවට යද්දි අංකල් නැඟිටින්න හැදුවා. මම ඒක නතර කරා.
'ඔහොම ඉන්න අංකල්...' මම ඇඳගාවින් වාඩිවුණා. 'බය වෙන්න දෙයක් නැහැ. දැන් සේරම හරි...'
අංකල්ගෙ මූණේ හරි අහිංසක හිනාවක් තිබුණා. ඒක ඇත්තමට හරිම අව්යාජ හිනාවක්. ඒක දැක්කාම එළියෙදි තිබුණ මගෙ සේරම තරහා නැතිවෙලා ගියා.
දෙතැනක දෙහදක් එකම අරමුණකින් මියගිය ආත්මයන් සොයයි. ඒ මිලාන්ද? කෙනෙත් ද? නැතිනම් කඳුළු සිත්තමක් අරාගත් සංජනද? සතිෂ්ද? නොදන්නෙමි. සොයන්නෙමි.
______________________________
'ඩොක්ටර්..... ඩොක්ටර්...' අයියෝ............ මළ කරදරේ ආයෙත් උදේම ඇවිත්. 'ඩොක්ටර් දොර අරිනඩෝ.... හදිසියක්...'
දෙනුවන්ට කොච්චර කිව්වත් අහන්නෙම නැනේ. මේ පාන්දර ඇවිත් කරදර කරනවා. දොර අරින්නෙ නැති වුණාම වෙන මොකක් හරි හේතුවක් හදාගෙන කියනවා. හදිසියක්... කාටද දන්නෙ නැහැ හදිසිය...
'ඩොක්ටර්.... බංඩාර මාමාට අමාරුයි....' දෙනුවන් ආයෙත් කෑ ගහනවා. කෑ ගැහුවට කමක් නෑ දෙයියනේ දොරට තඩිබාන එක තමයි එපා වෙන්නෙ...
නිදි පැදුරෙම ඇදිවත හොයාගෙන මම කරගැට නිදිගැට කඩ කඩා ඇදෙන් නැගිට්ටා.. දිග ඈනුමක් අරින ගමන් දොර ඇරියේ ඔන්න.. එහෙම්ම මම පඩිය උඩ ඉද ගත්තා. මට රට ගියත්, ඩොකටර් වුණත් සිරිත් විරිත් කියලනං දෙයක් දන්නෙ නැහැ. අනික මිනිස්සු පිරිසකට සම්මත, පිරිසකට අසම්මත පුහු දේවල් වලට මම කැමතිත් නැහැනෙ.
'ඇයි වස්තුවේ මේ.... උදේ පාන්දර මෙහෙම වද දෙන්නෙ....' මම දෙනුවන්ගෙන් ඇහුවා. දෙනුවන් ඇවිත් තිබුණේ බසියකලෙත් පෙරලලා දාලා. මූණ පුරාම දාඩිය. හරි හදිසියෙන් බයිසිකලය පැදලා තියෙනවා වගෙ.
'අනේ ඩොක්ටර්... බංඩාර මාමට අමාරුයිලු. නැන්දා ඇවිත් දැන් කිව්වා....' දෙනුවන් ගොත ගහන ගමන් කිව්වා. හදිසිය හින්දම එයාට වචන පිටවෙන්නෙ නැහැ වගෙ.
'කවුද බංඩාර මාමා...' මට එහෙම නමින් තාම කාවත් මතක නැහැනෙ. ' ඉතින් හොස්පිටල් එකට අරන් ගිහින් නැද්ද ලෙඩාව...?
'ඩොක්ටර්ගෙන් සෙමට බෙහෙත් ගන්න ආවේ...' දෙනුවන් කිව්වා
අහ්... දැන්නෙ මතක් වුණේ.
එයාට මම කිව්වනෙ බෙහෙතේ ගන්න කියලා. කො කියන දේ අහන්නෙ නැද්ද එයා.
'මොකද වෙලා තියෙන්නෙ මල්ලි...' මම නැඟිටින ගමන් ඇහුවා.
'හුස්ම ගන්න අමැරුයිලු... එයා බෙහෙත් බොන්නෙ නැහැලු ඩොක්ටර් බලන්න ඕන කියලා....'
'මොකද්ද ඒ විකාර වැඩේ....'
'නැන්දා ලතෝනි තියෙනවා ඇවිත්. තාත්තා කිව්වා ඩොක්ටර්ට කියලා ඉක්මනට එක්ක එන්න කියලා...'
'දෙනුවන් හන්දියට ගිහිං වීල් එකක අරන් එන්න. මම ලෑස්ති වෙන්නං....'
දෙනුවන්ව හන්දියට යවලා මම දත කට මැදගෙන ටක් ගාලා ලෑස්ති වුණා. වතුර වීදුරුවක් බීලා, දොර වහලා එළියට ආවා. දෙනුවන්ගෙ බයික් එකත් පිටිපස්සෙන් දාලා දෙන්නා එක්කම මේ කියන බංඩාර මාමා බලන්න ගියා.
ගෙදර ටික දෙනෙක් පිරිලා. අනේ කරදරයක්නං වෙන්න එපා...
විල් එක නතර කරද්දිම නැන්දා දුවගෙන ආවා.
'අනේ බුදු මහත්තයෝ....' නැන්දගෙ ලතෝනිය... 'මේ මගෙ දෙයියට අමාරුයි හොදටම....'
මේ මිනිස්සුන්ට පිස්සුද? මෙච්චර අමාරුනං මාව එක්කං ආවේ.
මම ඉක්මනට ගේ ඇතුළට දුවගෙන ගියා. ඉස්සරාම තියෙන කාමරයක ඇදේ අංකල්ව උඩබැලි අතට නිදිකරවල තිබුණා. මම අංකල්ගෙ නාඩි බැලුවා. යාන්තමට නාඩි වැඩ. හොදටම උණ ගතිය තිබුණා. මම දෙනුවන්ට කතා කරා.
'දෙනුවන් ටක් ගාලා වතුර බේසමක් අරගෙන එන්න....'
මම අංකල්ගෙ ඇදුම් සේරම අයින් කරලා ජනෙල් ඇරියා. අංකල්ව පැත්තට හරවලා කටට ඇඟිල්ල දාලා හිරවෙලා තියෙන සෙම එළියට ගන්න බැලුවා. ඔලුව බිමට පාත් කරලා තියෙන නිසා එක පාරම අංකල්ට සෙම වමනේ ගියා. සෙම කලින් කිව්වා වගේ හොඳටම නරක් වෙලා. වතුර වලින් අංකල්ව හොදලා අගේ තියෙන රස්නෙ අඩු කරන්න බැලුවා. තුනි බෙඩ් ෂීට් එක්ක ගෙනත් පොරවලා දෙනුවන් එක්ක අංකල්ව වීල් එකට ගෙනත් එහෙම්ම හොස්පිටල් එකට අරගෙන ආවා.
සෙම හිරවෙලා තිබුණ නිසා අංකල්ට හුස්ම ගන්න අමාරුව තිබුණා. එහෙම්ම අයි.සි.යු. එකට ගත්තා.
සේරම ටික පැය භාගෙන් වගේ වෙන්න ඇති. මම එළියට වෙලා හිටියා. දෙනුවන් මාත් එක්කම හිටියා. ටික වෙලාවක් යද්දි ඇන්ටිත් එතනට ආවා.
'මොකද මහත්තයෝ වෙලා තියෙන්නෙ....' ඇන්ටි කලබලෙන් ඇහුවා.
'මෙහෙම අමාරුවුණාම ආයෙ මට පණිවිඩ යව යව ඉන්න පිස්සුද ඔහෙලට...' මට යකා නැඟ්ගා. ' තව විනාඩි දහයක් වගෙ පරක්කු වුණානං ..... හච්.... දන්නෙ නැද්ද හදියකදි ඉස්පිරිතාලෙට අරගෙන යන්න ඕන කියලා. කලිනුත් මම කිව්වනෙ මෙහෙම ටික ටික බෙහෙත් කරලා හරියන්නෙ නැහැ. එක පාර බෙහෙත් ටිකක් අරන් සනීප කර ගන්න කියලා....'
දෙනුවන්ගෙ ඇස් උඩ ගිහින්. එයාට සැර කරාට එයා ඉස්සරා මෙහෙම වෙන කෙනෙක්ට මම සැර කරනවා බනිනවා එයා දැකලා නැහැනෙ.
'ඊයේ රෑ වෙනකල් කුඹුරේ හිටියා මහත්තයෝ...' ඇන්ටි ඉකි බිද බිද කිව්වා. 'ඊයේ වතුර මුරේ දා ගත්තේ නැත්තං කුඹුර ඉවරයි.... මමත් හවස් වෙනකල් ඉදලා ආවේ. මාව ගෙදර ඇරවලා මේ මනුස්සයා කුඹුරට වෙලා හිටියා....'
'කුඹුර කුඹුර කුඹුර... මොන මඟුලක් කරන්නත් ජීවත් වෙලා ඉන්න ඕන නේද?'
අයි.සි.යු. එකෙ ඉදලා ඩොක්ටර් එළියට ආවා.
'ඩොන්ට් වොරි... හීස් ෆයින් නව්....' ඩොක්ටර් හිනාවෙලා කිව්වා.
මම අයි.සි.යු. එක ඇතුළට ගියා. දෙනුවන්ටයි, ඇන්ටිටයි ඇතුළට එන්න අවසර නැහැ.
අංකල්ගෙ සෙම අයින් කරලා. සේලයින් එකක් දෙනවා වගෙ. සිහිය ඇවිත් තිබුණා. මම ඇඳ ගාවට යද්දි අංකල් නැඟිටින්න හැදුවා. මම ඒක නතර කරා.
'ඔහොම ඉන්න අංකල්...' මම ඇඳගාවින් වාඩිවුණා. 'බය වෙන්න දෙයක් නැහැ. දැන් සේරම හරි...'
අංකල්ගෙ මූණේ හරි අහිංසක හිනාවක් තිබුණා. ඒක ඇත්තමට හරිම අව්යාජ හිනාවක්. ඒක දැක්කාම එළියෙදි තිබුණ මගෙ සේරම තරහා නැතිවෙලා ගියා.
-------------------------------------------
විසි හත්වන ප්රාර්ථනය
අංකල් ටික වෙලාවක් ඒ විදිහටම මම දිහා බලාගෙන හිටියා. මමත් ඒ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා. මම එහෙම්ම බලාගෙන ඉද්දිම අංකල්ගෙ ඇස් දෙක යාන්තමට පියවෙනවා මම දැක්කා. අංකල්ට නින්ද යනවා වෙන්න ඇති. එත් එක පාරටම ටීක්... ටීක්.... ටීක්.. කියන සද්දෙ වැඩියෙන් ඇහුණා. අංකල්ගෙ හාර්ට් එක ඊ.සි.ජී. එකේ අඩුවේගන යනවා මම දැක්කා. මම ටක් ගාලා නැඟිට්ටා.
‘නර්ස්.... කෝ ඩොක්ටර්...‘ මම පුරුදු විදිහටම කෑ ගැහුවා.
‘නර්ස්....‘
නර්ස් ටක් ගාලා දුවගෙන ආවා. මේ වෙලාවේ දෙන්න ඕන කෘතිම ස්වසනය කියලා දන්න හින්දමම මම ටක් ගාලා අංකල්ට කෘත්රිම ස්වසනය දෙන්න පටන් ගත්තා. අංකල්ට හුස්ම ගන්න තමයි අමාරුව. පපුවට තෙරපි එක දෙද්දි අංකල් ආයෙත් පියවි තත්ත්වෙට ආවා. ඩොක්ටර් එද්දි ආයෙත් අංකල් නොමල් හිටියා.
අම්මෝ ඇත්තටම මම ගොඩක් බය වුණා. වෛද්ය විද්යාවට අනුව මරණය කියන්නෙ හරිම ස්වාභාවික සිද්ධියක්. ලෝකෙට ඉපදෙන ඕනම කෙනෙක් මැරෙනවා. ඒත් වෛද්ය විද්යාවට වුණත් අභියෝග කරන සිද්දි නැතුවම නෙමෙයිනෙ.
ඩොක්ටර් ඇවිත් ආයෙත් අංකල්ගෙ නාඩි බැලුවා. අංකල්ට ආයෙත් ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් දුන්නා.
‘පෙෂන්ට ලොව් බඩ් පෙෂර් එන්න යන්නෙ...‘ ඩොක්ටර් මම දිහා බලලා කිව්වා. ‘බලමු... දැන් ටිකක් නිදා ගත්තදෙන්...‘
‘ආයෙත් අමාරුවෙයිද ඩොක්ටර්....‘ මම ඩොක්ටර්ගෙන් ඇහුවා. ‘ කවුරු හරි ළග ඉන්න වෙයිද?‘
‘මේ අයි.සි.යු එක හින්දා ඕන වෙන්නේ නැහැ... මිස්ටර් ඩොක්ටර් කෙනෙක්ද?...‘
‘ඔව් සර්... මම පූජා නගර ප්රාදේශීය රෝහලේ ස්ථානභාර ඉන්නෙ....‘
‘අහ් එහෙමද...‘ ඩොක්ටර් හිනාවෙලා මට අත දුන්නා... මමත් ඩොක්ටර්ට ඇත දුන්නා. ‘ඒත් මම බැලුවා මේ වගෙ ෆස්ට්එජ් දෙන්න දන්න කියන කෙනෙක් වෙන්නම ඕන නේද කියලා... මේ ඩොක්ටර්ගෙ නෑයෙක්ද?‘
‘ඔව් ඩොක්ටර් මයෙ මාමා...‘ මම බොරු වුණත් ඒ වෙලාවෙ කිව්වා. ‘මම එයාට කලින් බෙහෙත් දෙද්දි කිව්වා වැඩිය මහන්සි වෙන්න, සීතලේ ඉන්න එපයි කියලා.. කො අහන්නෙ නැහැනෙ... තව ටිකෙන් අනේ මන්ද....‘
‘දැන් බය වෙන්න දෙයක් නැහැ මිස්ටර්...?...‘ කියන ගමන් ඩොක්ටර් මයෙ මූණ දිහා බැලුවා.
‘මම සංජන..‘ මම මගෙ නම කිව්වා.
‘මම ෂෙහාන්..‘ ඒ ඩොක්ටර් එයාගෙ නම කිව්වා...
‘එහෙනං දැන් අපි ගියාට කමක් නැහැ නේද ඩොක්ටර් ෂෙහාන්... හවස ආවනං ඇතිනෙ බලන්න...‘
‘ඔව් එහෙම කරන්න...‘
මම එළියට ඇවිත් ඇන්ටිටයි, දෙනුවන්ටයි වෙච්ච දේවල් කිව්වා. අංකල්ට අමාරුවුණ එක කිව්වෙ නැහැ. කොහොම හරි ඇන්ටිව ෂේප් කරගෙන ආයෙත් වීල් එකේම මම ක්වාටස් එකට ආවා. එකෙන්ම සල්ලි දීලා දෙනුවන් එක්ක ඇන්ටිව ගෙදර යැව්වා. අදනං වැඩ කරන්නත් බැහැ වගෙ. දැන් දවල්ට කන වෙලාවත් පහුවෙලා. බඩගිනි දැනෙන්නෙත් නැහැ. හොස්පිටල් එකට ලෙඩ්ඩු ඇවිත් තිබුණ නිසා මම එහෙම්ම ඇදුම් මාරුකරගෙන එතනට ගියා.
මේ අංකල් ගැන හොයන්න වෙනවා. මට යටි හිතේ මෙයාගැන මොකක් හරි දෙයක් හැංගිලා තියෙනවා වගෙ දැනෙනවා. කවුද මේ අංකල්. එයා කොහොමද මගෙ නම දන්නේ... දෙනුවන්ගෙ ලොකු තාත්තත් මම වගේමයි. මම වගෙනං කමක් නැහැ කියමුකෝ. කොහොමද දෙන්නටම එකම නම ආවේ. දෙනුවන්ගේ ලොකු තාත්තා මැරිලා දැන් අවුරුදු විසි හතක් වගේ. ඒ කියන්නෙ මට අවුරුද්දක් වගෙ වෙද්දි එයා නැති වෙලා තියෙන්නෙ... අනේ පව් හොදම තරුණ වයසෙදි...
හවස බලන්න යද්දි අංකල්ව වොඩ් එකට දාලා තිබුණා. එයාට සේලයින් දෙනවා වගෙ. දැන්නං හිනාවෙලා කතා කරනවා. මම යද්දි ඇන්ටි අංකල් ගාව හිටියා.
‘පුතාට කිව්වද ඇන්ටි අංකල්ට අසනීපයි කියලා...?‘ මම එතන ළගට ගිහින් ඇහුවා.
ඇන්ටි අංකල් දිහා බැලුවා.
කියන්න සුදුසු නැති දෙයක් තියෙනව වගෙ. වොඩ් එකෙ ඩොක්ටර්ගෙනුත් අංකල්ගෙ විස්තර අහලා මම ඇන්ටිත් එක්කම හවස වීල් එකක් ආවා. එයාව වීල් එකෙම ගෙදර යවලා මම ක්වාටස් එක ගාවීන් බැස්සා.
දවස් තුනක් යද්දි අංකල්ගෙ ටිකට් කපලා. මට පහුවදානං යන්න බැරි වුණා. ඒත් මම දෙනුවත් අතේ අංකල්ගෙ වියදමට සල්ලි යැව්වා. දෙනුවන් ඇවිත් මට එහෙ වෙන සේරම විස්තර කියන නිසා ඒවා මම සජීවිව බැලුවා වගෙ තමයි.
ඊළඟට ආපු සතිඅන්තෙ දෙනුවන්ට වඩා එහෙ යන්න බලාගෙන හිටියෙ මම. ඇත්තටම මට මගෙ කම දෙනුවන්ගෙ ගෙදරදි දැණුනා. දෙනුවන්ගෙ ආච්චි, දෙනුවන්ගෙ තාත්තා, නැන්දා ඒ සේරම මගෙම පවුලෙ අය වගෙ....
------------------------------------------------
අංකල් ටික වෙලාවක් ඒ විදිහටම මම දිහා බලාගෙන හිටියා. මමත් ඒ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා. මම එහෙම්ම බලාගෙන ඉද්දිම අංකල්ගෙ ඇස් දෙක යාන්තමට පියවෙනවා මම දැක්කා. අංකල්ට නින්ද යනවා වෙන්න ඇති. එත් එක පාරටම ටීක්... ටීක්.... ටීක්.. කියන සද්දෙ වැඩියෙන් ඇහුණා. අංකල්ගෙ හාර්ට් එක ඊ.සි.ජී. එකේ අඩුවේගන යනවා මම දැක්කා. මම ටක් ගාලා නැඟිට්ටා.
‘නර්ස්.... කෝ ඩොක්ටර්...‘ මම පුරුදු විදිහටම කෑ ගැහුවා.
‘නර්ස්....‘
නර්ස් ටක් ගාලා දුවගෙන ආවා. මේ වෙලාවේ දෙන්න ඕන කෘතිම ස්වසනය කියලා දන්න හින්දමම මම ටක් ගාලා අංකල්ට කෘත්රිම ස්වසනය දෙන්න පටන් ගත්තා. අංකල්ට හුස්ම ගන්න තමයි අමාරුව. පපුවට තෙරපි එක දෙද්දි අංකල් ආයෙත් පියවි තත්ත්වෙට ආවා. ඩොක්ටර් එද්දි ආයෙත් අංකල් නොමල් හිටියා.
අම්මෝ ඇත්තටම මම ගොඩක් බය වුණා. වෛද්ය විද්යාවට අනුව මරණය කියන්නෙ හරිම ස්වාභාවික සිද්ධියක්. ලෝකෙට ඉපදෙන ඕනම කෙනෙක් මැරෙනවා. ඒත් වෛද්ය විද්යාවට වුණත් අභියෝග කරන සිද්දි නැතුවම නෙමෙයිනෙ.
ඩොක්ටර් ඇවිත් ආයෙත් අංකල්ගෙ නාඩි බැලුවා. අංකල්ට ආයෙත් ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් දුන්නා.
‘පෙෂන්ට ලොව් බඩ් පෙෂර් එන්න යන්නෙ...‘ ඩොක්ටර් මම දිහා බලලා කිව්වා. ‘බලමු... දැන් ටිකක් නිදා ගත්තදෙන්...‘
‘ආයෙත් අමාරුවෙයිද ඩොක්ටර්....‘ මම ඩොක්ටර්ගෙන් ඇහුවා. ‘ කවුරු හරි ළග ඉන්න වෙයිද?‘
‘මේ අයි.සි.යු එක හින්දා ඕන වෙන්නේ නැහැ... මිස්ටර් ඩොක්ටර් කෙනෙක්ද?...‘
‘ඔව් සර්... මම පූජා නගර ප්රාදේශීය රෝහලේ ස්ථානභාර ඉන්නෙ....‘
‘අහ් එහෙමද...‘ ඩොක්ටර් හිනාවෙලා මට අත දුන්නා... මමත් ඩොක්ටර්ට ඇත දුන්නා. ‘ඒත් මම බැලුවා මේ වගෙ ෆස්ට්එජ් දෙන්න දන්න කියන කෙනෙක් වෙන්නම ඕන නේද කියලා... මේ ඩොක්ටර්ගෙ නෑයෙක්ද?‘
‘ඔව් ඩොක්ටර් මයෙ මාමා...‘ මම බොරු වුණත් ඒ වෙලාවෙ කිව්වා. ‘මම එයාට කලින් බෙහෙත් දෙද්දි කිව්වා වැඩිය මහන්සි වෙන්න, සීතලේ ඉන්න එපයි කියලා.. කො අහන්නෙ නැහැනෙ... තව ටිකෙන් අනේ මන්ද....‘
‘දැන් බය වෙන්න දෙයක් නැහැ මිස්ටර්...?...‘ කියන ගමන් ඩොක්ටර් මයෙ මූණ දිහා බැලුවා.
‘මම සංජන..‘ මම මගෙ නම කිව්වා.
‘මම ෂෙහාන්..‘ ඒ ඩොක්ටර් එයාගෙ නම කිව්වා...
‘එහෙනං දැන් අපි ගියාට කමක් නැහැ නේද ඩොක්ටර් ෂෙහාන්... හවස ආවනං ඇතිනෙ බලන්න...‘
‘ඔව් එහෙම කරන්න...‘
මම එළියට ඇවිත් ඇන්ටිටයි, දෙනුවන්ටයි වෙච්ච දේවල් කිව්වා. අංකල්ට අමාරුවුණ එක කිව්වෙ නැහැ. කොහොම හරි ඇන්ටිව ෂේප් කරගෙන ආයෙත් වීල් එකේම මම ක්වාටස් එකට ආවා. එකෙන්ම සල්ලි දීලා දෙනුවන් එක්ක ඇන්ටිව ගෙදර යැව්වා. අදනං වැඩ කරන්නත් බැහැ වගෙ. දැන් දවල්ට කන වෙලාවත් පහුවෙලා. බඩගිනි දැනෙන්නෙත් නැහැ. හොස්පිටල් එකට ලෙඩ්ඩු ඇවිත් තිබුණ නිසා මම එහෙම්ම ඇදුම් මාරුකරගෙන එතනට ගියා.
මේ අංකල් ගැන හොයන්න වෙනවා. මට යටි හිතේ මෙයාගැන මොකක් හරි දෙයක් හැංගිලා තියෙනවා වගෙ දැනෙනවා. කවුද මේ අංකල්. එයා කොහොමද මගෙ නම දන්නේ... දෙනුවන්ගෙ ලොකු තාත්තත් මම වගේමයි. මම වගෙනං කමක් නැහැ කියමුකෝ. කොහොමද දෙන්නටම එකම නම ආවේ. දෙනුවන්ගේ ලොකු තාත්තා මැරිලා දැන් අවුරුදු විසි හතක් වගේ. ඒ කියන්නෙ මට අවුරුද්දක් වගෙ වෙද්දි එයා නැති වෙලා තියෙන්නෙ... අනේ පව් හොදම තරුණ වයසෙදි...
හවස බලන්න යද්දි අංකල්ව වොඩ් එකට දාලා තිබුණා. එයාට සේලයින් දෙනවා වගෙ. දැන්නං හිනාවෙලා කතා කරනවා. මම යද්දි ඇන්ටි අංකල් ගාව හිටියා.
‘පුතාට කිව්වද ඇන්ටි අංකල්ට අසනීපයි කියලා...?‘ මම එතන ළගට ගිහින් ඇහුවා.
ඇන්ටි අංකල් දිහා බැලුවා.
කියන්න සුදුසු නැති දෙයක් තියෙනව වගෙ. වොඩ් එකෙ ඩොක්ටර්ගෙනුත් අංකල්ගෙ විස්තර අහලා මම ඇන්ටිත් එක්කම හවස වීල් එකක් ආවා. එයාව වීල් එකෙම ගෙදර යවලා මම ක්වාටස් එක ගාවීන් බැස්සා.
දවස් තුනක් යද්දි අංකල්ගෙ ටිකට් කපලා. මට පහුවදානං යන්න බැරි වුණා. ඒත් මම දෙනුවත් අතේ අංකල්ගෙ වියදමට සල්ලි යැව්වා. දෙනුවන් ඇවිත් මට එහෙ වෙන සේරම විස්තර කියන නිසා ඒවා මම සජීවිව බැලුවා වගෙ තමයි.
ඊළඟට ආපු සතිඅන්තෙ දෙනුවන්ට වඩා එහෙ යන්න බලාගෙන හිටියෙ මම. ඇත්තටම මට මගෙ කම දෙනුවන්ගෙ ගෙදරදි දැණුනා. දෙනුවන්ගෙ ආච්චි, දෙනුවන්ගෙ තාත්තා, නැන්දා ඒ සේරම මගෙම පවුලෙ අය වගෙ....
‘නර්ස්.... කෝ ඩොක්ටර්...‘ මම පුරුදු විදිහටම කෑ ගැහුවා.
‘නර්ස්....‘
නර්ස් ටක් ගාලා දුවගෙන ආවා. මේ වෙලාවේ දෙන්න ඕන කෘතිම ස්වසනය කියලා දන්න හින්දමම මම ටක් ගාලා අංකල්ට කෘත්රිම ස්වසනය දෙන්න පටන් ගත්තා. අංකල්ට හුස්ම ගන්න තමයි අමාරුව. පපුවට තෙරපි එක දෙද්දි අංකල් ආයෙත් පියවි තත්ත්වෙට ආවා. ඩොක්ටර් එද්දි ආයෙත් අංකල් නොමල් හිටියා.
අම්මෝ ඇත්තටම මම ගොඩක් බය වුණා. වෛද්ය විද්යාවට අනුව මරණය කියන්නෙ හරිම ස්වාභාවික සිද්ධියක්. ලෝකෙට ඉපදෙන ඕනම කෙනෙක් මැරෙනවා. ඒත් වෛද්ය විද්යාවට වුණත් අභියෝග කරන සිද්දි නැතුවම නෙමෙයිනෙ.
ඩොක්ටර් ඇවිත් ආයෙත් අංකල්ගෙ නාඩි බැලුවා. අංකල්ට ආයෙත් ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් දුන්නා.
‘පෙෂන්ට ලොව් බඩ් පෙෂර් එන්න යන්නෙ...‘ ඩොක්ටර් මම දිහා බලලා කිව්වා. ‘බලමු... දැන් ටිකක් නිදා ගත්තදෙන්...‘
‘ආයෙත් අමාරුවෙයිද ඩොක්ටර්....‘ මම ඩොක්ටර්ගෙන් ඇහුවා. ‘ කවුරු හරි ළග ඉන්න වෙයිද?‘
‘මේ අයි.සි.යු එක හින්දා ඕන වෙන්නේ නැහැ... මිස්ටර් ඩොක්ටර් කෙනෙක්ද?...‘
‘ඔව් සර්... මම පූජා නගර ප්රාදේශීය රෝහලේ ස්ථානභාර ඉන්නෙ....‘
‘අහ් එහෙමද...‘ ඩොක්ටර් හිනාවෙලා මට අත දුන්නා... මමත් ඩොක්ටර්ට ඇත දුන්නා. ‘ඒත් මම බැලුවා මේ වගෙ ෆස්ට්එජ් දෙන්න දන්න කියන කෙනෙක් වෙන්නම ඕන නේද කියලා... මේ ඩොක්ටර්ගෙ නෑයෙක්ද?‘
‘ඔව් ඩොක්ටර් මයෙ මාමා...‘ මම බොරු වුණත් ඒ වෙලාවෙ කිව්වා. ‘මම එයාට කලින් බෙහෙත් දෙද්දි කිව්වා වැඩිය මහන්සි වෙන්න, සීතලේ ඉන්න එපයි කියලා.. කො අහන්නෙ නැහැනෙ... තව ටිකෙන් අනේ මන්ද....‘
‘දැන් බය වෙන්න දෙයක් නැහැ මිස්ටර්...?...‘ කියන ගමන් ඩොක්ටර් මයෙ මූණ දිහා බැලුවා.
‘මම සංජන..‘ මම මගෙ නම කිව්වා.
‘මම ෂෙහාන්..‘ ඒ ඩොක්ටර් එයාගෙ නම කිව්වා...
‘එහෙනං දැන් අපි ගියාට කමක් නැහැ නේද ඩොක්ටර් ෂෙහාන්... හවස ආවනං ඇතිනෙ බලන්න...‘
‘ඔව් එහෙම කරන්න...‘
මම එළියට ඇවිත් ඇන්ටිටයි, දෙනුවන්ටයි වෙච්ච දේවල් කිව්වා. අංකල්ට අමාරුවුණ එක කිව්වෙ නැහැ. කොහොම හරි ඇන්ටිව ෂේප් කරගෙන ආයෙත් වීල් එකේම මම ක්වාටස් එකට ආවා. එකෙන්ම සල්ලි දීලා දෙනුවන් එක්ක ඇන්ටිව ගෙදර යැව්වා. අදනං වැඩ කරන්නත් බැහැ වගෙ. දැන් දවල්ට කන වෙලාවත් පහුවෙලා. බඩගිනි දැනෙන්නෙත් නැහැ. හොස්පිටල් එකට ලෙඩ්ඩු ඇවිත් තිබුණ නිසා මම එහෙම්ම ඇදුම් මාරුකරගෙන එතනට ගියා.
මේ අංකල් ගැන හොයන්න වෙනවා. මට යටි හිතේ මෙයාගැන මොකක් හරි දෙයක් හැංගිලා තියෙනවා වගෙ දැනෙනවා. කවුද මේ අංකල්. එයා කොහොමද මගෙ නම දන්නේ... දෙනුවන්ගෙ ලොකු තාත්තත් මම වගේමයි. මම වගෙනං කමක් නැහැ කියමුකෝ. කොහොමද දෙන්නටම එකම නම ආවේ. දෙනුවන්ගේ ලොකු තාත්තා මැරිලා දැන් අවුරුදු විසි හතක් වගේ. ඒ කියන්නෙ මට අවුරුද්දක් වගෙ වෙද්දි එයා නැති වෙලා තියෙන්නෙ... අනේ පව් හොදම තරුණ වයසෙදි...
හවස බලන්න යද්දි අංකල්ව වොඩ් එකට දාලා තිබුණා. එයාට සේලයින් දෙනවා වගෙ. දැන්නං හිනාවෙලා කතා කරනවා. මම යද්දි ඇන්ටි අංකල් ගාව හිටියා.
‘පුතාට කිව්වද ඇන්ටි අංකල්ට අසනීපයි කියලා...?‘ මම එතන ළගට ගිහින් ඇහුවා.
ඇන්ටි අංකල් දිහා බැලුවා.
කියන්න සුදුසු නැති දෙයක් තියෙනව වගෙ. වොඩ් එකෙ ඩොක්ටර්ගෙනුත් අංකල්ගෙ විස්තර අහලා මම ඇන්ටිත් එක්කම හවස වීල් එකක් ආවා. එයාව වීල් එකෙම ගෙදර යවලා මම ක්වාටස් එක ගාවීන් බැස්සා.
දවස් තුනක් යද්දි අංකල්ගෙ ටිකට් කපලා. මට පහුවදානං යන්න බැරි වුණා. ඒත් මම දෙනුවත් අතේ අංකල්ගෙ වියදමට සල්ලි යැව්වා. දෙනුවන් ඇවිත් මට එහෙ වෙන සේරම විස්තර කියන නිසා ඒවා මම සජීවිව බැලුවා වගෙ තමයි.
ඊළඟට ආපු සතිඅන්තෙ දෙනුවන්ට වඩා එහෙ යන්න බලාගෙන හිටියෙ මම. ඇත්තටම මට මගෙ කම දෙනුවන්ගෙ ගෙදරදි දැණුනා. දෙනුවන්ගෙ ආච්චි, දෙනුවන්ගෙ තාත්තා, නැන්දා ඒ සේරම මගෙම පවුලෙ අය වගෙ....
------------------------------------------------
විසි අට වන ප්රාර්ථනය
‘හැමදාම ඩොක්ටර් මෙහෙම බයිසිකලේ යන්නද හිතං ඉන්නෙ...‘ දෙනුවන්ව දාගෙන මම බයිසිකලේ යනවා. ඔන්න දෙනුවන් මයෙන් අහපු දේ...
‘ඇයි බයිසිකලේ හොඳ නැද්ද?‘ මම ඇහුවා.
‘පිස්සුද? ඩොක්ටර් කෙනෙක් වුණාම අඩුම ගානේ දැන් කාර් දෙක තුනක්වත් තියෙන්න ඕන...‘
‘කාටද?‘ මම හිනාවෙලා ඇහුවා. දෙනුවන් මාත් එක්ක ඉන්නෙ එයාගෙම අයියා කියල හිතාගෙන. දැන් කතා බහත් එහෙමයි.
‘කාටද කියන්නෙ... ඩොක්ටර්නෙ....‘
‘උඹට බැරිද මට අයියා කියලම කතා කරන්න....‘ මම බයිසිකලේ පදින ගමන්ම දෙනුවන්ගෙන් ඇහුවා.
‘අයියා....‘
‘ඔව්.... මම කොහොමත් උඹට වඩා වයසින් වැඩිමල් එකෙ අයියා කියලම කියහන්කෝ....‘
‘ආසද මම අයියා කියලා කතා කරනවට....‘
‘අනේ මගෙන් කුණුහරප නාහා කියපු දේ කරපන්.... නැත්තං විදිනවා බෙහෙත් හැමදාම උදේට බඩයන්න....‘
‘ඕ..... හරි හරි අයියේ...‘ දෙනුවන්ගෙ කටින් ඒ වචනෙ හරි හුරතල් විදිහට කියවුණා.
‘උඹ ආයෙත් උසස් පෙළ කරන්න ඕන... තර්ඩ් ෂයි කරන්න පුළුවන්නෙ...‘
‘මොකක්‘
‘උසස් පෙළ කරන්න ඕන කියලා කිව්වෙ... ඇයි කන් ඇහුණේ නැද්ද?‘
‘මම කොහොමද මේ ජොබ් එකත් එක්ක ඒවා කරන්නෙ අයියේ....‘
‘ජොබ් එක ඕන නැහැ...‘
‘මොනවද මේ ඩොක්ටර් කියන්නෙ....‘
‘ඩොක්ටර් නෙමෙයි උඹේ අයියයි මේ කියන්නෙ.... මම දැන් ගෙදර ගියාම මාමා එක්ක මේක කතා කරන්නං...‘
‘මාමා.... එතකොට ඔයා බෑනද හාහාහාහාහ‘
මම හෙමින් දෙනුවන්ට ටොක්කක් ඇන්නා...
‘කොහොම හරි මහන්සි වෙලා කැම්පස් යන්න ඕන... මං වගේම ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙන්නත් ඕන හරිද?‘
‘මොකක් ඩොක්ටර් කෙනෙක්....‘ දෙනුවන් බයිසිකලේ යන ගමන්ම මයෙ මූණ දිහා බැලුවා.
‘ඔව් කාර් හතරක් පහක් තියෙන ඩොක්ටර් කෙනෙක් .... එතකොට මටත් බැරියයි ඔය ඩොක්ටර්ගෙම වාහනයක් පාචිච්චි කරන්න. නේද?.......‘
කතාවෙන් කතාවෙන් මමත් දෙනුවනුත් ගෙදරට ආවා. ආච්චිටයි, මාමාටයි මම ගෙදර ආවා දැක්කාම මාරම හැෆි. මටත් ඒ වගෙ තමයි ඉතින්.... එයාලත් එක්ක අල ගිය තැන් වැල ගිය තැන් මුල ගිය තැන් කතා කර කර ඉද්දි ඔන්න ආයෙත් සංජන කරලියට ආවා.
‘ඉතින් තාත්තා මටවත් කිව්වෙ නැනේ ලොකු තාත්තා මැරුණේ ඇයි කියලා....‘ දෙනුවන් ඒ අස්සෙ ඇහුවා. නොකිවට මොකද මටත් ඕන දැන ගන්නම ඕන වෙලයි හිටියේ...
මාමා ආච්චි දිහා බැලුවා. ආච්චිගෙ ඇස් වල කඳුළු... මාමාගෙත් නොකීවට ඇස් වල කඳුළු පොර බදිනව මම දැක්කා.
‘අයියා කොළඹ ගිහින් කරේ මොනවද කියලා අපි දන්නෙත් නැහැ මහත්තයෝ... කොහොම වුණත් එයා කොළඹ ගිහින් සතුටින් හිටයා...‘ මාමා කතාව පටන් ගත්තා. ‘ කොළඹ ගිහින් අවුරුදු තුනකට විතර පස්සේ අයිය මහණ වෙන්න හැදුවා. ඒ එක්කම කොළඹ කාගෙදෝ අයියට උදව් කරපු කෙනෙක්ගෙ පුතෙකුට අයියා එයාගෙ වකුගඩුවක් දෙන්න කැමති වුණා....‘
අවසාන පේළිය මට තදින්ම කා වැදුණා... උදව් කරපු කෙනෙක්ගෙ පුතෙකුට වකුගඩුවක් දුන්නා. මටත් කෙනෙක් වකුගඩුවක් දීලා තියෙනවා කියලා පොඩි මාමා කිව්වා මතකයි දවසක්. මේ ඉන ගාව තියෙන කැපුම ඒකනෙ.
‘ඩොක්ටර්ගෙත් මොලේ අයින් කරලා පොඩි කාලේ....‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා. මම දෙනුවන්ට රැව්වා.
‘ඉතින් වකුගඩුව දුන්නද?‘ මම ඇහුවෙ මටත් මෙකෙ සම්බන්ධයක් දැනෙන නිසා.
‘ඔව්...‘ මාමා කිව්වා.
‘ඉතින්... ‘දෙනුවන්ටත් මේක රසවත් කතාවත් වගෙ...
‘ඔපරේෂන් එකෙදී අයියගෙ ලේ ගිහිල්ලා ගොඩක්... ඒකෙන් අයියා නැති වුණා...‘ මම අවසාන පේළීයත් සම්පූර්ණ කරා.
සාමාන්යයෙන් ඔපරේෂන් එකට කලින් කරන ටෙස්ට් වලින් කියන්න පුළුවන් ඇතිවෙන අතුරු අබාධ මොනවද කියලා. මේ වගේ එකෙනුත් එහෙමයි. ගොඩක් ලේ යන්න වෙන මොකක් හරි ලෙඩක් තියෙන්න ඕනනෙ...
‘වකුගඩුව දුන්න ළමයට මොකද වුණේ...? ඒ ගෙදර කට්ටිය ආවද මෙහෙ...?‘ මම ආයෙත් ඇහුවා.
‘අයියගෙ අවසාන කැමැත්ත තිබුණේ එයාගේ ඇස්, වකුගඩු සේරම ගන්න පුළුවන් දේවල් අරගෙන අනිත් ටික වෛද්ය පීඨෙකට දෙන්න කියන එක...‘
‘ඔහ්...‘
‘ඒ කියන්නෙ ලොකු තාත්තගෙ මීනියවත් ගෙදර ගෙනාවේ නැන්ද තාත්තේ....‘ දෙනුවන් ඇඬුම් ස්වරයෙන් ඇහුවා.
ආච්චිත් ඉකි ගහ ගහා අඬනවා.
මොකද්ද මේ... ඇයි මෙහෙම වෙලා තියෙන්නෙ. වකුගඩුවක් බද්ද කරන එක බෑරෑරුම් ඔපරේෂන් එකක් නෙමෙයි. සංජනට වෙන හේතුවත් තියෙන්න ඇති. මැරුණාම මුළු බොඩි එකම මෙහෙම වෛද්ය පීඨකට දීලා තියෙන එක කොහොම කෙරුවද මන්දා. දැන් මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නෙ කවදාවත් නොමැරෙන අය වගේනෙ. තමන් මැරුණාම ඇගේ තියෙන දේවල් වලින් තවත් කෙනෙක් ජීවත් කරවන්න හිතන්න තරම් කොහෙම හිත හදාගත්තද මන්දා. වෛද්ය පීඨ වල ඩොක්ටර්ස් මැරුණු බොඩි කප කපා සෙල්ලම් කරනවා. විහිලු තහලු කරනවා. එයාලා හිතන්නෙ නැතිව ඇති මේ මිනිස්සු ජීවත් වෙලා ඉද්දි කොයි තරං කැපකිරීම්, දුක් කම්කටොලු වලට මුහුණ දීපු අයද කියලා...
-----------------------------------------------------
‘හැමදාම ඩොක්ටර් මෙහෙම බයිසිකලේ යන්නද හිතං ඉන්නෙ...‘ දෙනුවන්ව දාගෙන මම බයිසිකලේ යනවා. ඔන්න දෙනුවන් මයෙන් අහපු දේ...
‘ඇයි බයිසිකලේ හොඳ නැද්ද?‘ මම ඇහුවා.
‘පිස්සුද? ඩොක්ටර් කෙනෙක් වුණාම අඩුම ගානේ දැන් කාර් දෙක තුනක්වත් තියෙන්න ඕන...‘
‘කාටද?‘ මම හිනාවෙලා ඇහුවා. දෙනුවන් මාත් එක්ක ඉන්නෙ එයාගෙම අයියා කියල හිතාගෙන. දැන් කතා බහත් එහෙමයි.
‘කාටද කියන්නෙ... ඩොක්ටර්නෙ....‘
‘උඹට බැරිද මට අයියා කියලම කතා කරන්න....‘ මම බයිසිකලේ පදින ගමන්ම දෙනුවන්ගෙන් ඇහුවා.
‘අයියා....‘
‘ඔව්.... මම කොහොමත් උඹට වඩා වයසින් වැඩිමල් එකෙ අයියා කියලම කියහන්කෝ....‘
‘ආසද මම අයියා කියලා කතා කරනවට....‘
‘අනේ මගෙන් කුණුහරප නාහා කියපු දේ කරපන්.... නැත්තං විදිනවා බෙහෙත් හැමදාම උදේට බඩයන්න....‘
‘ඕ..... හරි හරි අයියේ...‘ දෙනුවන්ගෙ කටින් ඒ වචනෙ හරි හුරතල් විදිහට කියවුණා.
‘උඹ ආයෙත් උසස් පෙළ කරන්න ඕන... තර්ඩ් ෂයි කරන්න පුළුවන්නෙ...‘
‘මොකක්‘
‘උසස් පෙළ කරන්න ඕන කියලා කිව්වෙ... ඇයි කන් ඇහුණේ නැද්ද?‘
‘මම කොහොමද මේ ජොබ් එකත් එක්ක ඒවා කරන්නෙ අයියේ....‘
‘ජොබ් එක ඕන නැහැ...‘
‘මොනවද මේ ඩොක්ටර් කියන්නෙ....‘
‘ඩොක්ටර් නෙමෙයි උඹේ අයියයි මේ කියන්නෙ.... මම දැන් ගෙදර ගියාම මාමා එක්ක මේක කතා කරන්නං...‘
‘මාමා.... එතකොට ඔයා බෑනද හාහාහාහාහ‘
මම හෙමින් දෙනුවන්ට ටොක්කක් ඇන්නා...
‘කොහොම හරි මහන්සි වෙලා කැම්පස් යන්න ඕන... මං වගේම ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙන්නත් ඕන හරිද?‘
‘මොකක් ඩොක්ටර් කෙනෙක්....‘ දෙනුවන් බයිසිකලේ යන ගමන්ම මයෙ මූණ දිහා බැලුවා.
‘ඔව් කාර් හතරක් පහක් තියෙන ඩොක්ටර් කෙනෙක් .... එතකොට මටත් බැරියයි ඔය ඩොක්ටර්ගෙම වාහනයක් පාචිච්චි කරන්න. නේද?.......‘
කතාවෙන් කතාවෙන් මමත් දෙනුවනුත් ගෙදරට ආවා. ආච්චිටයි, මාමාටයි මම ගෙදර ආවා දැක්කාම මාරම හැෆි. මටත් ඒ වගෙ තමයි ඉතින්.... එයාලත් එක්ක අල ගිය තැන් වැල ගිය තැන් මුල ගිය තැන් කතා කර කර ඉද්දි ඔන්න ආයෙත් සංජන කරලියට ආවා.
‘ඉතින් තාත්තා මටවත් කිව්වෙ නැනේ ලොකු තාත්තා මැරුණේ ඇයි කියලා....‘ දෙනුවන් ඒ අස්සෙ ඇහුවා. නොකිවට මොකද මටත් ඕන දැන ගන්නම ඕන වෙලයි හිටියේ...
මාමා ආච්චි දිහා බැලුවා. ආච්චිගෙ ඇස් වල කඳුළු... මාමාගෙත් නොකීවට ඇස් වල කඳුළු පොර බදිනව මම දැක්කා.
‘අයියා කොළඹ ගිහින් කරේ මොනවද කියලා අපි දන්නෙත් නැහැ මහත්තයෝ... කොහොම වුණත් එයා කොළඹ ගිහින් සතුටින් හිටයා...‘ මාමා කතාව පටන් ගත්තා. ‘ කොළඹ ගිහින් අවුරුදු තුනකට විතර පස්සේ අයිය මහණ වෙන්න හැදුවා. ඒ එක්කම කොළඹ කාගෙදෝ අයියට උදව් කරපු කෙනෙක්ගෙ පුතෙකුට අයියා එයාගෙ වකුගඩුවක් දෙන්න කැමති වුණා....‘
අවසාන පේළිය මට තදින්ම කා වැදුණා... උදව් කරපු කෙනෙක්ගෙ පුතෙකුට වකුගඩුවක් දුන්නා. මටත් කෙනෙක් වකුගඩුවක් දීලා තියෙනවා කියලා පොඩි මාමා කිව්වා මතකයි දවසක්. මේ ඉන ගාව තියෙන කැපුම ඒකනෙ.
‘ඩොක්ටර්ගෙත් මොලේ අයින් කරලා පොඩි කාලේ....‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා. මම දෙනුවන්ට රැව්වා.
‘ඉතින් වකුගඩුව දුන්නද?‘ මම ඇහුවෙ මටත් මෙකෙ සම්බන්ධයක් දැනෙන නිසා.
‘ඔව්...‘ මාමා කිව්වා.
‘ඉතින්... ‘දෙනුවන්ටත් මේක රසවත් කතාවත් වගෙ...
‘ඔපරේෂන් එකෙදී අයියගෙ ලේ ගිහිල්ලා ගොඩක්... ඒකෙන් අයියා නැති වුණා...‘ මම අවසාන පේළීයත් සම්පූර්ණ කරා.
සාමාන්යයෙන් ඔපරේෂන් එකට කලින් කරන ටෙස්ට් වලින් කියන්න පුළුවන් ඇතිවෙන අතුරු අබාධ මොනවද කියලා. මේ වගේ එකෙනුත් එහෙමයි. ගොඩක් ලේ යන්න වෙන මොකක් හරි ලෙඩක් තියෙන්න ඕනනෙ...
‘වකුගඩුව දුන්න ළමයට මොකද වුණේ...? ඒ ගෙදර කට්ටිය ආවද මෙහෙ...?‘ මම ආයෙත් ඇහුවා.
‘අයියගෙ අවසාන කැමැත්ත තිබුණේ එයාගේ ඇස්, වකුගඩු සේරම ගන්න පුළුවන් දේවල් අරගෙන අනිත් ටික වෛද්ය පීඨෙකට දෙන්න කියන එක...‘
‘ඔහ්...‘
‘ඒ කියන්නෙ ලොකු තාත්තගෙ මීනියවත් ගෙදර ගෙනාවේ නැන්ද තාත්තේ....‘ දෙනුවන් ඇඬුම් ස්වරයෙන් ඇහුවා.
ආච්චිත් ඉකි ගහ ගහා අඬනවා.
මොකද්ද මේ... ඇයි මෙහෙම වෙලා තියෙන්නෙ. වකුගඩුවක් බද්ද කරන එක බෑරෑරුම් ඔපරේෂන් එකක් නෙමෙයි. සංජනට වෙන හේතුවත් තියෙන්න ඇති. මැරුණාම මුළු බොඩි එකම මෙහෙම වෛද්ය පීඨකට දීලා තියෙන එක කොහොම කෙරුවද මන්දා. දැන් මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නෙ කවදාවත් නොමැරෙන අය වගේනෙ. තමන් මැරුණාම ඇගේ තියෙන දේවල් වලින් තවත් කෙනෙක් ජීවත් කරවන්න හිතන්න තරම් කොහෙම හිත හදාගත්තද මන්දා. වෛද්ය පීඨ වල ඩොක්ටර්ස් මැරුණු බොඩි කප කපා සෙල්ලම් කරනවා. විහිලු තහලු කරනවා. එයාලා හිතන්නෙ නැතිව ඇති මේ මිනිස්සු ජීවත් වෙලා ඉද්දි කොයි තරං කැපකිරීම්, දුක් කම්කටොලු වලට මුහුණ දීපු අයද කියලා...
‘ඇයි බයිසිකලේ හොඳ නැද්ද?‘ මම ඇහුවා.
‘පිස්සුද? ඩොක්ටර් කෙනෙක් වුණාම අඩුම ගානේ දැන් කාර් දෙක තුනක්වත් තියෙන්න ඕන...‘
‘කාටද?‘ මම හිනාවෙලා ඇහුවා. දෙනුවන් මාත් එක්ක ඉන්නෙ එයාගෙම අයියා කියල හිතාගෙන. දැන් කතා බහත් එහෙමයි.
‘කාටද කියන්නෙ... ඩොක්ටර්නෙ....‘
‘උඹට බැරිද මට අයියා කියලම කතා කරන්න....‘ මම බයිසිකලේ පදින ගමන්ම දෙනුවන්ගෙන් ඇහුවා.
‘අයියා....‘
‘ඔව්.... මම කොහොමත් උඹට වඩා වයසින් වැඩිමල් එකෙ අයියා කියලම කියහන්කෝ....‘
‘ආසද මම අයියා කියලා කතා කරනවට....‘
‘අනේ මගෙන් කුණුහරප නාහා කියපු දේ කරපන්.... නැත්තං විදිනවා බෙහෙත් හැමදාම උදේට බඩයන්න....‘
‘ඕ..... හරි හරි අයියේ...‘ දෙනුවන්ගෙ කටින් ඒ වචනෙ හරි හුරතල් විදිහට කියවුණා.
‘උඹ ආයෙත් උසස් පෙළ කරන්න ඕන... තර්ඩ් ෂයි කරන්න පුළුවන්නෙ...‘
‘මොකක්‘
‘උසස් පෙළ කරන්න ඕන කියලා කිව්වෙ... ඇයි කන් ඇහුණේ නැද්ද?‘
‘මම කොහොමද මේ ජොබ් එකත් එක්ක ඒවා කරන්නෙ අයියේ....‘
‘ජොබ් එක ඕන නැහැ...‘
‘මොනවද මේ ඩොක්ටර් කියන්නෙ....‘
‘ඩොක්ටර් නෙමෙයි උඹේ අයියයි මේ කියන්නෙ.... මම දැන් ගෙදර ගියාම මාමා එක්ක මේක කතා කරන්නං...‘
‘මාමා.... එතකොට ඔයා බෑනද හාහාහාහාහ‘
මම හෙමින් දෙනුවන්ට ටොක්කක් ඇන්නා...
‘කොහොම හරි මහන්සි වෙලා කැම්පස් යන්න ඕන... මං වගේම ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙන්නත් ඕන හරිද?‘
‘මොකක් ඩොක්ටර් කෙනෙක්....‘ දෙනුවන් බයිසිකලේ යන ගමන්ම මයෙ මූණ දිහා බැලුවා.
‘ඔව් කාර් හතරක් පහක් තියෙන ඩොක්ටර් කෙනෙක් .... එතකොට මටත් බැරියයි ඔය ඩොක්ටර්ගෙම වාහනයක් පාචිච්චි කරන්න. නේද?.......‘
කතාවෙන් කතාවෙන් මමත් දෙනුවනුත් ගෙදරට ආවා. ආච්චිටයි, මාමාටයි මම ගෙදර ආවා දැක්කාම මාරම හැෆි. මටත් ඒ වගෙ තමයි ඉතින්.... එයාලත් එක්ක අල ගිය තැන් වැල ගිය තැන් මුල ගිය තැන් කතා කර කර ඉද්දි ඔන්න ආයෙත් සංජන කරලියට ආවා.
‘ඉතින් තාත්තා මටවත් කිව්වෙ නැනේ ලොකු තාත්තා මැරුණේ ඇයි කියලා....‘ දෙනුවන් ඒ අස්සෙ ඇහුවා. නොකිවට මොකද මටත් ඕන දැන ගන්නම ඕන වෙලයි හිටියේ...
මාමා ආච්චි දිහා බැලුවා. ආච්චිගෙ ඇස් වල කඳුළු... මාමාගෙත් නොකීවට ඇස් වල කඳුළු පොර බදිනව මම දැක්කා.
‘අයියා කොළඹ ගිහින් කරේ මොනවද කියලා අපි දන්නෙත් නැහැ මහත්තයෝ... කොහොම වුණත් එයා කොළඹ ගිහින් සතුටින් හිටයා...‘ මාමා කතාව පටන් ගත්තා. ‘ කොළඹ ගිහින් අවුරුදු තුනකට විතර පස්සේ අයිය මහණ වෙන්න හැදුවා. ඒ එක්කම කොළඹ කාගෙදෝ අයියට උදව් කරපු කෙනෙක්ගෙ පුතෙකුට අයියා එයාගෙ වකුගඩුවක් දෙන්න කැමති වුණා....‘
අවසාන පේළිය මට තදින්ම කා වැදුණා... උදව් කරපු කෙනෙක්ගෙ පුතෙකුට වකුගඩුවක් දුන්නා. මටත් කෙනෙක් වකුගඩුවක් දීලා තියෙනවා කියලා පොඩි මාමා කිව්වා මතකයි දවසක්. මේ ඉන ගාව තියෙන කැපුම ඒකනෙ.
‘ඩොක්ටර්ගෙත් මොලේ අයින් කරලා පොඩි කාලේ....‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා. මම දෙනුවන්ට රැව්වා.
‘ඉතින් වකුගඩුව දුන්නද?‘ මම ඇහුවෙ මටත් මෙකෙ සම්බන්ධයක් දැනෙන නිසා.
‘ඔව්...‘ මාමා කිව්වා.
‘ඉතින්... ‘දෙනුවන්ටත් මේක රසවත් කතාවත් වගෙ...
‘ඔපරේෂන් එකෙදී අයියගෙ ලේ ගිහිල්ලා ගොඩක්... ඒකෙන් අයියා නැති වුණා...‘ මම අවසාන පේළීයත් සම්පූර්ණ කරා.
සාමාන්යයෙන් ඔපරේෂන් එකට කලින් කරන ටෙස්ට් වලින් කියන්න පුළුවන් ඇතිවෙන අතුරු අබාධ මොනවද කියලා. මේ වගේ එකෙනුත් එහෙමයි. ගොඩක් ලේ යන්න වෙන මොකක් හරි ලෙඩක් තියෙන්න ඕනනෙ...
‘වකුගඩුව දුන්න ළමයට මොකද වුණේ...? ඒ ගෙදර කට්ටිය ආවද මෙහෙ...?‘ මම ආයෙත් ඇහුවා.
‘අයියගෙ අවසාන කැමැත්ත තිබුණේ එයාගේ ඇස්, වකුගඩු සේරම ගන්න පුළුවන් දේවල් අරගෙන අනිත් ටික වෛද්ය පීඨෙකට දෙන්න කියන එක...‘
‘ඔහ්...‘
‘ඒ කියන්නෙ ලොකු තාත්තගෙ මීනියවත් ගෙදර ගෙනාවේ නැන්ද තාත්තේ....‘ දෙනුවන් ඇඬුම් ස්වරයෙන් ඇහුවා.
ආච්චිත් ඉකි ගහ ගහා අඬනවා.
මොකද්ද මේ... ඇයි මෙහෙම වෙලා තියෙන්නෙ. වකුගඩුවක් බද්ද කරන එක බෑරෑරුම් ඔපරේෂන් එකක් නෙමෙයි. සංජනට වෙන හේතුවත් තියෙන්න ඇති. මැරුණාම මුළු බොඩි එකම මෙහෙම වෛද්ය පීඨකට දීලා තියෙන එක කොහොම කෙරුවද මන්දා. දැන් මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නෙ කවදාවත් නොමැරෙන අය වගේනෙ. තමන් මැරුණාම ඇගේ තියෙන දේවල් වලින් තවත් කෙනෙක් ජීවත් කරවන්න හිතන්න තරම් කොහෙම හිත හදාගත්තද මන්දා. වෛද්ය පීඨ වල ඩොක්ටර්ස් මැරුණු බොඩි කප කපා සෙල්ලම් කරනවා. විහිලු තහලු කරනවා. එයාලා හිතන්නෙ නැතිව ඇති මේ මිනිස්සු ජීවත් වෙලා ඉද්දි කොයි තරං කැපකිරීම්, දුක් කම්කටොලු වලට මුහුණ දීපු අයද කියලා...
-----------------------------------------------------
විසි නව වන ප්රාර්ථනය
‘ඩොක්ටර් අයියේ.....‘ මම දෙනුවන් දිහා බැලුවා. ‘අපි වෙලට යමුද?‘
දෙනුවන් අපේ අවධානය බිඳගෙන එහෙම කිව්වා.
‘මොකට වෙලට යනවද දැන්...‘ මාමා ඇහුවා. ‘මම උදේ වතුර හරවලානෙ ආවේ....‘
‘එහෙනං අපි දෙන්නා ගිහිං වතුර එනවද කියලා බලලා එන්නංකො අප්පච්චි...‘ දෙනුවන් ඒකට උත්තර දුන්නා
‘අප්පගෙම පුතානෙ‘ ආච්චි කඳුළු අතරින් හිනා වෙලා කිව්වා. ‘ කොහෙ කතා කොරලා දිනන්නද?‘
ඒකටනං මටත් හිනා ගියා.
‘අනේ යමුකෝ....‘ දෙනුවන් ආයෙත් කිව්වා. ‘ අපි එනකං අප්පච්චියි, ආච්චියි උයලා තියයි. කුඹුරට ගිහිං එද්දි ඇඹුල හදලා තියෙනව නේද මගෙ සුදු ආච්චි...‘
මාමා ඒකට හිනා වුණා.
‘මොකදෑ බොල අද මම සුදු වෙලා...‘ ආච්චි පුටුවෙන් නැගිටින ගමන් කිව්වා.
‘ලොකු තාත්තත් ඔහොම තමයි හුරතල් වෙන්න ගියාම...‘
ආච්චිගෙ ඒ වචනෙ මගෙ හිත ආයෙත් පැරුවා.
‘යමුකො එහෙනං වතුර හරවන්න....‘ මම ඒ පරිසරයෙන් මිදෙන්න හිතාගෙන දෙනුවන්ට කිව්වා. දෙනුවන්ගෙ ගෙට පිටිපස්සෙ පොඩි ගේට්ටුවක් තිබුණා වෙනම කුඹුරට යන්න. මීටර් විසිපහක් විතර ඇති ගෙදර ඉදලා. කුඹුර ගාවට ගියාට පස්සෙ මම නියර උඩට යන්න කලින් කිටෝ දෙක ගැලෙව්වා.
‘ඔය මොකද ඔය...?‘ දෙනුවන් ඇහුවා.
‘ඇයි මොකද්ද?‘
‘බාටා දෙක ගලවන්නෙ ඇයි? මඩ ගැවෙයි කකුලේ හරිද?‘
‘ඉතින් මොකො මඩ ගැවුණාම වෙන්නේ... දන්නෙ නැද්ද කුඹුරට බහිද්දි බාටා, සපත්තු දාගෙන යන්න හොද නැහැ කියල...‘
‘අර මොකේ....‘
‘මේවා පූජා භූමි... මෙවගෙ වැඩ කරන්නෙ දෙවිවරු... අපි බඩගින්න නිවා ගන්නෙ එයාල හින්දයි.. එහෙව් තැන් වලට බාටා දාගෙන යන්න හොද නැහැ බං....‘
‘අහ් හරි හරි.....‘
දෙනුවන් ආයෙත් ඇවිත් එයාගෙ බාටා දෙකත් මම ගලවපු තැනින්ම ගලවලා තිබ්බා.
නියර කකුල තියෙනවත් එක්කම ආයෙත් පණ ලැබුණා වගේ දැණුනේ නියරේ තිබුණ සීතලට මුළු ඇඟම විදුලියකින් වගේ හිරිවැටිලා ගිය නිසා. කලින් දවසක මම මෙහෙ ඇවිත් තියෙනවද? නැනෙ....
‘මේ තියෙන්නෙ අපේ කුඹුර... සීයා තමයි මේක සල්ලි වලට අරන් තියෙන්නෙ. ගොඩක් නැහැ අක්කර කාලයි. ‘ දෙනුවන් මට කුඹුරෙ දිග පළල කියල දෙන්න පටන් ගත්තා. ඇළට මෙහායින් එක ලියද්දක්. එහායින් ලියදු තුනක් තිබුණා.... ‘ ඉස්සර ලොකු තාත්ත තමයිලු මෙකෙ වතුර හරවන්නෙ... කුරුල්ලෝ එළවන්න එන්නෙ... එයාගෙ පරණ ලව් එකක් හිටියලුනෙ වෙලෙ...‘ දෙනුවන් එක කියන ගමන් හිනාවුණා...
‘මොකද්ද ඒ කතාව...‘ මම පුදුමයෙන් ඇහුවා. ‘ලොකු තාත්තගෙ ලව් එක...‘
‘අනේ මන්දා ඩොක්ටර් අයියේ... ඔය ආච්චි තමයි සමහර වෙලාවට කියන්නෙ ඒක...‘
‘මොකද්ද?‘
‘ලොකු තාත්තගෙ හොර ගෑණි වෙලේ ඉන්නවා කියලා... ලොකු තාත්තා නැති වුනේ ඒක නිසාලු. කොළඹ ගියේ.. වහ බිව්වේ... තව මොනවද විකාර ගොඩක් කරාලු එයා ඒ කාලේ ... හැබැයි පස්සේ හිතාගන්න බැරි විදිහට වෙනස් වුණාලු... ගෙදරට සල්ලි එව්වලු. තාත්තට, නැන්දට ඉගන ගන්න උදව් කරාලු... වැඩි කාලයක් කරන්න වෙලා නැහැ. එයා නැතිවෙලා...‘
‘හච්.... ඒ කියන්නෙ ලොකු තාත්තට කෙල්ලක් ඉදලා තියෙනවා නේද?‘
දෙනුවන් මට ටිකක් ළං වුණා...
‘කෙල්ලක් නෙමෙයි... ඒ කොල්ලෙක්....‘
මගෙ ඇස් උඩ ගියා. සංජන කොල්ලෙක්ට ආදරේ කරා..? කොළඹ, පිටරට ඒක සාමාන්ය දෙයක්. ඒත් ගම්බදත් ඒක තියෙනව කිව්වාම පුදුමයි. පුදුමම වෙන්න දෙයක් නෙමෙයි. මොකද ඒක ඒ ඒ කෙනාට ඇතිවෙන සාමාන්ය හැගීමක්. එහෙනං සංජන සමරිසි කෙනෙක් ඒ කියන්නෙ.
දෙනුවන් මාව ඇළ ගාව තියලා උඩහ තිබුණ ලියදි බලන්න ගියා. වේල්ලට ටිකක් එහායින් මයිල ගහක් ගාව බොක්කුවක් දාලා තිබුණා. එතන හෙවන නිසා මම හෙමින් හෙමින් එතනට ගියා.
සංජන මට මෙච්චර ලෙංගතුව දැනෙන්නෙ ඇයි? මොකද්ද එයාගෙයි මගෙයි තියෙන විශේෂත්වෙ. දෙන්නටම එකම ස්වරූපෙ ඇවිත් තියෙනවා.
දෙන්නගෙම එකම නම. සමහරු අහනවා එහෙම එකම රූපෙ එන්නෙ කොහොමද කියලා. ඒක සාමාන්ය දෙයක්. දැන් කළුම කළු මී හරක් අතරේ කලාතුරකින් සුදු මි හරකෙක් උපදින්නේ. සුදුම සුදු දෙමාපියන්ට දාව කළුම කළු ළමයෙක් උපදින්නෙ.. ඒක විද්යාත්මකව සාමාන්ය දෙයක්. ඒ වගේම ඒ සංජනත්, මේ සංජනත් එක වගෙ වෙන්න පුළුවන්නෙ. එක්කෝ අපේ අම්මාගෙ හිතේ ඇදිලා තියෙන්න ඇති ඒ වගෙ රූපයක්. නැත්තං අපේ තාත්තාගෙ බීජ වල ඒ වගෙ රූපයක ජාන තියෙන්න ඇති. හාහාහා ඒක නං ටිකක් විහිලුවක් වගෙ. කොහොම වුණත් එහෙම බාහිර රූපෙන් එක වගෙ කොච්චර කට්ටිය ඉන්නවද?
‘දොස්තර මහත්තයා මෙහෙ....?‘ මම ගැස්සුණා...
කවුද බොලේ ඒ... වට පිට බැලුවත් කවුරුත් හිටියෙ නැහැ.
‘මම මෙහෙ දොස්තර මහත්තයෝ...‘ ආයෙත් ඒ සද්දේ ඇහුණා.
‘මෙහෙ කිවාට පෙන්නෙ නැනේ... කොහෙද?‘ මම කිව්වා... ‘කවුද... මම කියන්නේ...?‘
එතන තිබුණ මයිල ගහ උඩින් සද්දයක් ඇහුණා. මම උඩ බැලුවා. වටේටම කොළ තිබුණ නිසා එතන වැඩිය පෙන්නෙ නැහැ. ගහෙන් බිමට පිහියක් වැටුණා. ඒ සද්දෙත් එක්කම ටිකක් වයසක අංකල් කෙනෙක් ගහෙන් බැස්සා.
‘ඔහ් මේ බංඩාර මාමානෙ....‘ මම කිව්වා. ‘මොකද දෙයියනේ මේ ගස් උඩ නැඟගෙන...‘
බංඩාර මාමා හිනාවුණා.
‘දොස්තර මහත්තයා කොයිද මෙහෙ...?‘
‘මම මේ දෙනුවන්ගෙ ගෙදර ආව ගමන් මාමා... එයා එක්ක වෙලට ආවා.... හරි ලස්සනයි නේද මේ පැත්ත..‘
‘දොස්තර මහත්තයා ආවාම මුළු වෙලටම ආයෙත් පණ ආවා වගෙ මහත්තයෝ...‘
‘ඒ මොකද අප්පේ ඒ... දැන් කොහොමද අසනීපෙ... එපා කිව්වට තවම මහන්සි වෙනවා නේද?‘
බංඩාර මාමා හිනාවුණා.
‘මේ මයිල ගහා තරං මට සැනසීම දෙන වෙන කිසිම තැනක් නැහැ මහත්තයෝ... මගේ ආත්මෙම තියෙන්නෙ මේ මයිල ගහේ...‘
මොනවද දෙයියනේ මේ මනුස්සයා මේ කියන්නේ... පිස්සුවෙන් කියවනවද මන්දා?
‘මිනිස්සු හිතන්නෙ මට පිස්සු කියලා මහත්තයෝ... මම ඒක දන්නවා. මට මිනිස්සුන්ගෙන් වැඩක් නැහැ. මම මගෙ පාඩුවෙ ඉන්නවා. මම පරක්කු වුණා මහත්තයෝ... අද මම හිතන විදිහට මම ඉස්සරත් හිතුවනං අද ගොඩක් දේවල් වෙනස් වෙන්න තිබ්බා...‘
‘මාමා මොනවද මේ කියන්නෙ... මට කිසි දෙයක් තෙරෙන්නෙ නැහැ....‘
‘මහත්තයා ඒ කතාව තේරුං ගන්න එපා මහත්තයෝ.... මහත්තයාටත් පිස්සු හැදෙයි ඒක ඇහුවොත්... ‘ බංඩාර මාමා පිහියත් ඇහිදගෙන ඉස්සරාට යන්න ගියා.
දෙනුවන් එහා පැත්තෙන් එනවා. බංඩාර මාමා දෙනුවන් එක්ක මොනවද ටිකක් කතා කරලා හිනාවෙලා ගියා. දෙනුවන් මම ඉන්න තැනට ආවා.
‘බංඩාර මාමත් වතුර හරවන්න ඇවිත් වගෙ...‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා...
‘ඒකනෙ දැන් සනීපයි කිව්වෙ... එත් කතා කරපු විදිහටනං තාම සනීප නැහැ...‘
‘හැමෝටම එහෙමද ඩොක්ටර්...‘
‘ඒ කිව්වේ...?‘
‘මොකක් හරි අසනීපයක් තියෙනවද?‘
‘ඇයි මල්ලි උඹ එහෙම අහන්නේ...‘
‘නැහැ... හිතුණා.... හොදටම සනීප වෙන්නෙ කොහොමද?‘
‘ඒක මම කියන්න දන්නෙ නැහැ බං. අපි සේරම අසනීපකාරයෝම තමයි. කායික රෝග, මානසික රෝග, සමාජයීය රෝග... මේ හැම රෝගෙකින්ම මිදෙන්නං අපි නිවන් දකින්න ඕන... ඒත් ඒකට එක පාර බැහැනෙ. පියවරෙන් පියවර ඒකට යොමුවෙන්න ඕන...‘
‘සැර වැඩිද මන්දා අහපු දේ...‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා..
---------------------------------------------------------
‘ඩොක්ටර් අයියේ.....‘ මම දෙනුවන් දිහා බැලුවා. ‘අපි වෙලට යමුද?‘
දෙනුවන් අපේ අවධානය බිඳගෙන එහෙම කිව්වා.
‘මොකට වෙලට යනවද දැන්...‘ මාමා ඇහුවා. ‘මම උදේ වතුර හරවලානෙ ආවේ....‘
‘එහෙනං අපි දෙන්නා ගිහිං වතුර එනවද කියලා බලලා එන්නංකො අප්පච්චි...‘ දෙනුවන් ඒකට උත්තර දුන්නා
‘අප්පගෙම පුතානෙ‘ ආච්චි කඳුළු අතරින් හිනා වෙලා කිව්වා. ‘ කොහෙ කතා කොරලා දිනන්නද?‘
ඒකටනං මටත් හිනා ගියා.
‘අනේ යමුකෝ....‘ දෙනුවන් ආයෙත් කිව්වා. ‘ අපි එනකං අප්පච්චියි, ආච්චියි උයලා තියයි. කුඹුරට ගිහිං එද්දි ඇඹුල හදලා තියෙනව නේද මගෙ සුදු ආච්චි...‘
මාමා ඒකට හිනා වුණා.
‘මොකදෑ බොල අද මම සුදු වෙලා...‘ ආච්චි පුටුවෙන් නැගිටින ගමන් කිව්වා.
‘ලොකු තාත්තත් ඔහොම තමයි හුරතල් වෙන්න ගියාම...‘
ආච්චිගෙ ඒ වචනෙ මගෙ හිත ආයෙත් පැරුවා.
‘යමුකො එහෙනං වතුර හරවන්න....‘ මම ඒ පරිසරයෙන් මිදෙන්න හිතාගෙන දෙනුවන්ට කිව්වා. දෙනුවන්ගෙ ගෙට පිටිපස්සෙ පොඩි ගේට්ටුවක් තිබුණා වෙනම කුඹුරට යන්න. මීටර් විසිපහක් විතර ඇති ගෙදර ඉදලා. කුඹුර ගාවට ගියාට පස්සෙ මම නියර උඩට යන්න කලින් කිටෝ දෙක ගැලෙව්වා.
‘ඔය මොකද ඔය...?‘ දෙනුවන් ඇහුවා.
‘ඇයි මොකද්ද?‘
‘බාටා දෙක ගලවන්නෙ ඇයි? මඩ ගැවෙයි කකුලේ හරිද?‘
‘ඉතින් මොකො මඩ ගැවුණාම වෙන්නේ... දන්නෙ නැද්ද කුඹුරට බහිද්දි බාටා, සපත්තු දාගෙන යන්න හොද නැහැ කියල...‘
‘අර මොකේ....‘
‘මේවා පූජා භූමි... මෙවගෙ වැඩ කරන්නෙ දෙවිවරු... අපි බඩගින්න නිවා ගන්නෙ එයාල හින්දයි.. එහෙව් තැන් වලට බාටා දාගෙන යන්න හොද නැහැ බං....‘
‘අහ් හරි හරි.....‘
දෙනුවන් ආයෙත් ඇවිත් එයාගෙ බාටා දෙකත් මම ගලවපු තැනින්ම ගලවලා තිබ්බා.
නියර කකුල තියෙනවත් එක්කම ආයෙත් පණ ලැබුණා වගේ දැණුනේ නියරේ තිබුණ සීතලට මුළු ඇඟම විදුලියකින් වගේ හිරිවැටිලා ගිය නිසා. කලින් දවසක මම මෙහෙ ඇවිත් තියෙනවද? නැනෙ....
‘මේ තියෙන්නෙ අපේ කුඹුර... සීයා තමයි මේක සල්ලි වලට අරන් තියෙන්නෙ. ගොඩක් නැහැ අක්කර කාලයි. ‘ දෙනුවන් මට කුඹුරෙ දිග පළල කියල දෙන්න පටන් ගත්තා. ඇළට මෙහායින් එක ලියද්දක්. එහායින් ලියදු තුනක් තිබුණා.... ‘ ඉස්සර ලොකු තාත්ත තමයිලු මෙකෙ වතුර හරවන්නෙ... කුරුල්ලෝ එළවන්න එන්නෙ... එයාගෙ පරණ ලව් එකක් හිටියලුනෙ වෙලෙ...‘ දෙනුවන් එක කියන ගමන් හිනාවුණා...
‘මොකද්ද ඒ කතාව...‘ මම පුදුමයෙන් ඇහුවා. ‘ලොකු තාත්තගෙ ලව් එක...‘
‘අනේ මන්දා ඩොක්ටර් අයියේ... ඔය ආච්චි තමයි සමහර වෙලාවට කියන්නෙ ඒක...‘
‘මොකද්ද?‘
‘ලොකු තාත්තගෙ හොර ගෑණි වෙලේ ඉන්නවා කියලා... ලොකු තාත්තා නැති වුනේ ඒක නිසාලු. කොළඹ ගියේ.. වහ බිව්වේ... තව මොනවද විකාර ගොඩක් කරාලු එයා ඒ කාලේ ... හැබැයි පස්සේ හිතාගන්න බැරි විදිහට වෙනස් වුණාලු... ගෙදරට සල්ලි එව්වලු. තාත්තට, නැන්දට ඉගන ගන්න උදව් කරාලු... වැඩි කාලයක් කරන්න වෙලා නැහැ. එයා නැතිවෙලා...‘
‘හච්.... ඒ කියන්නෙ ලොකු තාත්තට කෙල්ලක් ඉදලා තියෙනවා නේද?‘
දෙනුවන් මට ටිකක් ළං වුණා...
‘කෙල්ලක් නෙමෙයි... ඒ කොල්ලෙක්....‘
මගෙ ඇස් උඩ ගියා. සංජන කොල්ලෙක්ට ආදරේ කරා..? කොළඹ, පිටරට ඒක සාමාන්ය දෙයක්. ඒත් ගම්බදත් ඒක තියෙනව කිව්වාම පුදුමයි. පුදුමම වෙන්න දෙයක් නෙමෙයි. මොකද ඒක ඒ ඒ කෙනාට ඇතිවෙන සාමාන්ය හැගීමක්. එහෙනං සංජන සමරිසි කෙනෙක් ඒ කියන්නෙ.
දෙනුවන් මාව ඇළ ගාව තියලා උඩහ තිබුණ ලියදි බලන්න ගියා. වේල්ලට ටිකක් එහායින් මයිල ගහක් ගාව බොක්කුවක් දාලා තිබුණා. එතන හෙවන නිසා මම හෙමින් හෙමින් එතනට ගියා.
සංජන මට මෙච්චර ලෙංගතුව දැනෙන්නෙ ඇයි? මොකද්ද එයාගෙයි මගෙයි තියෙන විශේෂත්වෙ. දෙන්නටම එකම ස්වරූපෙ ඇවිත් තියෙනවා.
දෙන්නගෙම එකම නම. සමහරු අහනවා එහෙම එකම රූපෙ එන්නෙ කොහොමද කියලා. ඒක සාමාන්ය දෙයක්. දැන් කළුම කළු මී හරක් අතරේ කලාතුරකින් සුදු මි හරකෙක් උපදින්නේ. සුදුම සුදු දෙමාපියන්ට දාව කළුම කළු ළමයෙක් උපදින්නෙ.. ඒක විද්යාත්මකව සාමාන්ය දෙයක්. ඒ වගේම ඒ සංජනත්, මේ සංජනත් එක වගෙ වෙන්න පුළුවන්නෙ. එක්කෝ අපේ අම්මාගෙ හිතේ ඇදිලා තියෙන්න ඇති ඒ වගෙ රූපයක්. නැත්තං අපේ තාත්තාගෙ බීජ වල ඒ වගෙ රූපයක ජාන තියෙන්න ඇති. හාහාහා ඒක නං ටිකක් විහිලුවක් වගෙ. කොහොම වුණත් එහෙම බාහිර රූපෙන් එක වගෙ කොච්චර කට්ටිය ඉන්නවද?
‘දොස්තර මහත්තයා මෙහෙ....?‘ මම ගැස්සුණා...
කවුද බොලේ ඒ... වට පිට බැලුවත් කවුරුත් හිටියෙ නැහැ.
‘මම මෙහෙ දොස්තර මහත්තයෝ...‘ ආයෙත් ඒ සද්දේ ඇහුණා.
‘මෙහෙ කිවාට පෙන්නෙ නැනේ... කොහෙද?‘ මම කිව්වා... ‘කවුද... මම කියන්නේ...?‘
එතන තිබුණ මයිල ගහ උඩින් සද්දයක් ඇහුණා. මම උඩ බැලුවා. වටේටම කොළ තිබුණ නිසා එතන වැඩිය පෙන්නෙ නැහැ. ගහෙන් බිමට පිහියක් වැටුණා. ඒ සද්දෙත් එක්කම ටිකක් වයසක අංකල් කෙනෙක් ගහෙන් බැස්සා.
‘ඔහ් මේ බංඩාර මාමානෙ....‘ මම කිව්වා. ‘මොකද දෙයියනේ මේ ගස් උඩ නැඟගෙන...‘
බංඩාර මාමා හිනාවුණා.
‘දොස්තර මහත්තයා කොයිද මෙහෙ...?‘
‘මම මේ දෙනුවන්ගෙ ගෙදර ආව ගමන් මාමා... එයා එක්ක වෙලට ආවා.... හරි ලස්සනයි නේද මේ පැත්ත..‘
‘දොස්තර මහත්තයා ආවාම මුළු වෙලටම ආයෙත් පණ ආවා වගෙ මහත්තයෝ...‘
‘ඒ මොකද අප්පේ ඒ... දැන් කොහොමද අසනීපෙ... එපා කිව්වට තවම මහන්සි වෙනවා නේද?‘
බංඩාර මාමා හිනාවුණා.
‘මේ මයිල ගහා තරං මට සැනසීම දෙන වෙන කිසිම තැනක් නැහැ මහත්තයෝ... මගේ ආත්මෙම තියෙන්නෙ මේ මයිල ගහේ...‘
මොනවද දෙයියනේ මේ මනුස්සයා මේ කියන්නේ... පිස්සුවෙන් කියවනවද මන්දා?
‘මිනිස්සු හිතන්නෙ මට පිස්සු කියලා මහත්තයෝ... මම ඒක දන්නවා. මට මිනිස්සුන්ගෙන් වැඩක් නැහැ. මම මගෙ පාඩුවෙ ඉන්නවා. මම පරක්කු වුණා මහත්තයෝ... අද මම හිතන විදිහට මම ඉස්සරත් හිතුවනං අද ගොඩක් දේවල් වෙනස් වෙන්න තිබ්බා...‘
‘මාමා මොනවද මේ කියන්නෙ... මට කිසි දෙයක් තෙරෙන්නෙ නැහැ....‘
‘මහත්තයා ඒ කතාව තේරුං ගන්න එපා මහත්තයෝ.... මහත්තයාටත් පිස්සු හැදෙයි ඒක ඇහුවොත්... ‘ බංඩාර මාමා පිහියත් ඇහිදගෙන ඉස්සරාට යන්න ගියා.
දෙනුවන් එහා පැත්තෙන් එනවා. බංඩාර මාමා දෙනුවන් එක්ක මොනවද ටිකක් කතා කරලා හිනාවෙලා ගියා. දෙනුවන් මම ඉන්න තැනට ආවා.
‘බංඩාර මාමත් වතුර හරවන්න ඇවිත් වගෙ...‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා...
‘ඒකනෙ දැන් සනීපයි කිව්වෙ... එත් කතා කරපු විදිහටනං තාම සනීප නැහැ...‘
‘හැමෝටම එහෙමද ඩොක්ටර්...‘
‘ඒ කිව්වේ...?‘
‘මොකක් හරි අසනීපයක් තියෙනවද?‘
‘ඇයි මල්ලි උඹ එහෙම අහන්නේ...‘
‘නැහැ... හිතුණා.... හොදටම සනීප වෙන්නෙ කොහොමද?‘
‘ඒක මම කියන්න දන්නෙ නැහැ බං. අපි සේරම අසනීපකාරයෝම තමයි. කායික රෝග, මානසික රෝග, සමාජයීය රෝග... මේ හැම රෝගෙකින්ම මිදෙන්නං අපි නිවන් දකින්න ඕන... ඒත් ඒකට එක පාර බැහැනෙ. පියවරෙන් පියවර ඒකට යොමුවෙන්න ඕන...‘
‘සැර වැඩිද මන්දා අහපු දේ...‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා..
දෙනුවන් අපේ අවධානය බිඳගෙන එහෙම කිව්වා.
‘මොකට වෙලට යනවද දැන්...‘ මාමා ඇහුවා. ‘මම උදේ වතුර හරවලානෙ ආවේ....‘
‘එහෙනං අපි දෙන්නා ගිහිං වතුර එනවද කියලා බලලා එන්නංකො අප්පච්චි...‘ දෙනුවන් ඒකට උත්තර දුන්නා
‘අප්පගෙම පුතානෙ‘ ආච්චි කඳුළු අතරින් හිනා වෙලා කිව්වා. ‘ කොහෙ කතා කොරලා දිනන්නද?‘
ඒකටනං මටත් හිනා ගියා.
‘අනේ යමුකෝ....‘ දෙනුවන් ආයෙත් කිව්වා. ‘ අපි එනකං අප්පච්චියි, ආච්චියි උයලා තියයි. කුඹුරට ගිහිං එද්දි ඇඹුල හදලා තියෙනව නේද මගෙ සුදු ආච්චි...‘
මාමා ඒකට හිනා වුණා.
‘මොකදෑ බොල අද මම සුදු වෙලා...‘ ආච්චි පුටුවෙන් නැගිටින ගමන් කිව්වා.
‘ලොකු තාත්තත් ඔහොම තමයි හුරතල් වෙන්න ගියාම...‘
ආච්චිගෙ ඒ වචනෙ මගෙ හිත ආයෙත් පැරුවා.
‘යමුකො එහෙනං වතුර හරවන්න....‘ මම ඒ පරිසරයෙන් මිදෙන්න හිතාගෙන දෙනුවන්ට කිව්වා. දෙනුවන්ගෙ ගෙට පිටිපස්සෙ පොඩි ගේට්ටුවක් තිබුණා වෙනම කුඹුරට යන්න. මීටර් විසිපහක් විතර ඇති ගෙදර ඉදලා. කුඹුර ගාවට ගියාට පස්සෙ මම නියර උඩට යන්න කලින් කිටෝ දෙක ගැලෙව්වා.
‘ඔය මොකද ඔය...?‘ දෙනුවන් ඇහුවා.
‘ඇයි මොකද්ද?‘
‘බාටා දෙක ගලවන්නෙ ඇයි? මඩ ගැවෙයි කකුලේ හරිද?‘
‘ඉතින් මොකො මඩ ගැවුණාම වෙන්නේ... දන්නෙ නැද්ද කුඹුරට බහිද්දි බාටා, සපත්තු දාගෙන යන්න හොද නැහැ කියල...‘
‘අර මොකේ....‘
‘මේවා පූජා භූමි... මෙවගෙ වැඩ කරන්නෙ දෙවිවරු... අපි බඩගින්න නිවා ගන්නෙ එයාල හින්දයි.. එහෙව් තැන් වලට බාටා දාගෙන යන්න හොද නැහැ බං....‘
‘අහ් හරි හරි.....‘
දෙනුවන් ආයෙත් ඇවිත් එයාගෙ බාටා දෙකත් මම ගලවපු තැනින්ම ගලවලා තිබ්බා.
නියර කකුල තියෙනවත් එක්කම ආයෙත් පණ ලැබුණා වගේ දැණුනේ නියරේ තිබුණ සීතලට මුළු ඇඟම විදුලියකින් වගේ හිරිවැටිලා ගිය නිසා. කලින් දවසක මම මෙහෙ ඇවිත් තියෙනවද? නැනෙ....
‘මේ තියෙන්නෙ අපේ කුඹුර... සීයා තමයි මේක සල්ලි වලට අරන් තියෙන්නෙ. ගොඩක් නැහැ අක්කර කාලයි. ‘ දෙනුවන් මට කුඹුරෙ දිග පළල කියල දෙන්න පටන් ගත්තා. ඇළට මෙහායින් එක ලියද්දක්. එහායින් ලියදු තුනක් තිබුණා.... ‘ ඉස්සර ලොකු තාත්ත තමයිලු මෙකෙ වතුර හරවන්නෙ... කුරුල්ලෝ එළවන්න එන්නෙ... එයාගෙ පරණ ලව් එකක් හිටියලුනෙ වෙලෙ...‘ දෙනුවන් එක කියන ගමන් හිනාවුණා...
‘මොකද්ද ඒ කතාව...‘ මම පුදුමයෙන් ඇහුවා. ‘ලොකු තාත්තගෙ ලව් එක...‘
‘අනේ මන්දා ඩොක්ටර් අයියේ... ඔය ආච්චි තමයි සමහර වෙලාවට කියන්නෙ ඒක...‘
‘මොකද්ද?‘
‘ලොකු තාත්තගෙ හොර ගෑණි වෙලේ ඉන්නවා කියලා... ලොකු තාත්තා නැති වුනේ ඒක නිසාලු. කොළඹ ගියේ.. වහ බිව්වේ... තව මොනවද විකාර ගොඩක් කරාලු එයා ඒ කාලේ ... හැබැයි පස්සේ හිතාගන්න බැරි විදිහට වෙනස් වුණාලු... ගෙදරට සල්ලි එව්වලු. තාත්තට, නැන්දට ඉගන ගන්න උදව් කරාලු... වැඩි කාලයක් කරන්න වෙලා නැහැ. එයා නැතිවෙලා...‘
‘හච්.... ඒ කියන්නෙ ලොකු තාත්තට කෙල්ලක් ඉදලා තියෙනවා නේද?‘
දෙනුවන් මට ටිකක් ළං වුණා...
‘කෙල්ලක් නෙමෙයි... ඒ කොල්ලෙක්....‘
මගෙ ඇස් උඩ ගියා. සංජන කොල්ලෙක්ට ආදරේ කරා..? කොළඹ, පිටරට ඒක සාමාන්ය දෙයක්. ඒත් ගම්බදත් ඒක තියෙනව කිව්වාම පුදුමයි. පුදුමම වෙන්න දෙයක් නෙමෙයි. මොකද ඒක ඒ ඒ කෙනාට ඇතිවෙන සාමාන්ය හැගීමක්. එහෙනං සංජන සමරිසි කෙනෙක් ඒ කියන්නෙ.
දෙනුවන් මාව ඇළ ගාව තියලා උඩහ තිබුණ ලියදි බලන්න ගියා. වේල්ලට ටිකක් එහායින් මයිල ගහක් ගාව බොක්කුවක් දාලා තිබුණා. එතන හෙවන නිසා මම හෙමින් හෙමින් එතනට ගියා.
සංජන මට මෙච්චර ලෙංගතුව දැනෙන්නෙ ඇයි? මොකද්ද එයාගෙයි මගෙයි තියෙන විශේෂත්වෙ. දෙන්නටම එකම ස්වරූපෙ ඇවිත් තියෙනවා.
දෙන්නගෙම එකම නම. සමහරු අහනවා එහෙම එකම රූපෙ එන්නෙ කොහොමද කියලා. ඒක සාමාන්ය දෙයක්. දැන් කළුම කළු මී හරක් අතරේ කලාතුරකින් සුදු මි හරකෙක් උපදින්නේ. සුදුම සුදු දෙමාපියන්ට දාව කළුම කළු ළමයෙක් උපදින්නෙ.. ඒක විද්යාත්මකව සාමාන්ය දෙයක්. ඒ වගේම ඒ සංජනත්, මේ සංජනත් එක වගෙ වෙන්න පුළුවන්නෙ. එක්කෝ අපේ අම්මාගෙ හිතේ ඇදිලා තියෙන්න ඇති ඒ වගෙ රූපයක්. නැත්තං අපේ තාත්තාගෙ බීජ වල ඒ වගෙ රූපයක ජාන තියෙන්න ඇති. හාහාහා ඒක නං ටිකක් විහිලුවක් වගෙ. කොහොම වුණත් එහෙම බාහිර රූපෙන් එක වගෙ කොච්චර කට්ටිය ඉන්නවද?
‘දොස්තර මහත්තයා මෙහෙ....?‘ මම ගැස්සුණා...
කවුද බොලේ ඒ... වට පිට බැලුවත් කවුරුත් හිටියෙ නැහැ.
‘මම මෙහෙ දොස්තර මහත්තයෝ...‘ ආයෙත් ඒ සද්දේ ඇහුණා.
‘මෙහෙ කිවාට පෙන්නෙ නැනේ... කොහෙද?‘ මම කිව්වා... ‘කවුද... මම කියන්නේ...?‘
එතන තිබුණ මයිල ගහ උඩින් සද්දයක් ඇහුණා. මම උඩ බැලුවා. වටේටම කොළ තිබුණ නිසා එතන වැඩිය පෙන්නෙ නැහැ. ගහෙන් බිමට පිහියක් වැටුණා. ඒ සද්දෙත් එක්කම ටිකක් වයසක අංකල් කෙනෙක් ගහෙන් බැස්සා.
‘ඔහ් මේ බංඩාර මාමානෙ....‘ මම කිව්වා. ‘මොකද දෙයියනේ මේ ගස් උඩ නැඟගෙන...‘
බංඩාර මාමා හිනාවුණා.
‘දොස්තර මහත්තයා කොයිද මෙහෙ...?‘
‘මම මේ දෙනුවන්ගෙ ගෙදර ආව ගමන් මාමා... එයා එක්ක වෙලට ආවා.... හරි ලස්සනයි නේද මේ පැත්ත..‘
‘දොස්තර මහත්තයා ආවාම මුළු වෙලටම ආයෙත් පණ ආවා වගෙ මහත්තයෝ...‘
‘ඒ මොකද අප්පේ ඒ... දැන් කොහොමද අසනීපෙ... එපා කිව්වට තවම මහන්සි වෙනවා නේද?‘
බංඩාර මාමා හිනාවුණා.
‘මේ මයිල ගහා තරං මට සැනසීම දෙන වෙන කිසිම තැනක් නැහැ මහත්තයෝ... මගේ ආත්මෙම තියෙන්නෙ මේ මයිල ගහේ...‘
මොනවද දෙයියනේ මේ මනුස්සයා මේ කියන්නේ... පිස්සුවෙන් කියවනවද මන්දා?
‘මිනිස්සු හිතන්නෙ මට පිස්සු කියලා මහත්තයෝ... මම ඒක දන්නවා. මට මිනිස්සුන්ගෙන් වැඩක් නැහැ. මම මගෙ පාඩුවෙ ඉන්නවා. මම පරක්කු වුණා මහත්තයෝ... අද මම හිතන විදිහට මම ඉස්සරත් හිතුවනං අද ගොඩක් දේවල් වෙනස් වෙන්න තිබ්බා...‘
‘මාමා මොනවද මේ කියන්නෙ... මට කිසි දෙයක් තෙරෙන්නෙ නැහැ....‘
‘මහත්තයා ඒ කතාව තේරුං ගන්න එපා මහත්තයෝ.... මහත්තයාටත් පිස්සු හැදෙයි ඒක ඇහුවොත්... ‘ බංඩාර මාමා පිහියත් ඇහිදගෙන ඉස්සරාට යන්න ගියා.
දෙනුවන් එහා පැත්තෙන් එනවා. බංඩාර මාමා දෙනුවන් එක්ක මොනවද ටිකක් කතා කරලා හිනාවෙලා ගියා. දෙනුවන් මම ඉන්න තැනට ආවා.
‘බංඩාර මාමත් වතුර හරවන්න ඇවිත් වගෙ...‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා...
‘ඒකනෙ දැන් සනීපයි කිව්වෙ... එත් කතා කරපු විදිහටනං තාම සනීප නැහැ...‘
‘හැමෝටම එහෙමද ඩොක්ටර්...‘
‘ඒ කිව්වේ...?‘
‘මොකක් හරි අසනීපයක් තියෙනවද?‘
‘ඇයි මල්ලි උඹ එහෙම අහන්නේ...‘
‘නැහැ... හිතුණා.... හොදටම සනීප වෙන්නෙ කොහොමද?‘
‘ඒක මම කියන්න දන්නෙ නැහැ බං. අපි සේරම අසනීපකාරයෝම තමයි. කායික රෝග, මානසික රෝග, සමාජයීය රෝග... මේ හැම රෝගෙකින්ම මිදෙන්නං අපි නිවන් දකින්න ඕන... ඒත් ඒකට එක පාර බැහැනෙ. පියවරෙන් පියවර ඒකට යොමුවෙන්න ඕන...‘
‘සැර වැඩිද මන්දා අහපු දේ...‘ දෙනුවන් හිනාවෙලා කිව්වා..
---------------------------------------------------------
තිස් වන ප්රාර්ථනය
එදා දවල්ට දෙනුවන්ගෙ ගෙදරින් එහෙම්ම දවල්ට කාලා, වැවෙන් නාලා හවස 3-4ට වගෙ මම දෙනුවන් එක්කම ක්වාටස් එකට ආවා. හවස දෙන්නත් එක්කම රුවන්වැලි සෑයට ගියා.
සුදු නෙළුම් මල් පොකුරකුත් අරගෙන අපි දෙන්නා මල් එකින් එක පූජා කරගෙන බටහිර දොරටුවට ටිකක් මෙහායින් තියෙන ගල්කණු වලට හේත්තු වෙලා රුවන්වැලිසෑය දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘කොච්චර දේවල් කරත් දුටුගැමුණු රජ්ජුරුවන්ට රුවන්වැලිසෑයේ වැඩ ඉවරකර ගන්න බැරිවුණානෙ නේද අයියේ....‘ දෙනුවන් පණ්ඩිත කතාවක් කිව්වා.
‘අයියට කරන්න බැරිවුණු වැඩ ටික කරන්න තමයි මල්ලිලා ඉන්නේ...‘ මම හිනාවෙලා කිව්වා.
දෙනුවන්ගෙ මූණ ඇඹුල් වුණා. ඒ එක්කම එයාගේ ඉස්කොලේ යාලුවෙක්ද කොහෙද දෙනුවන්ට කතා කරපු නිසා එයා නැඟිටලා ගියා. ආයෙත් මම ළගට ඇවිත්...
‘මම මෙයාලා එක්ක උඩ මලුවට ගිහිං එන්නද?‘
මම ඔලුව වනලා හා කීවා.
‘මම එනකල් මෙතනම ඉන්න හරිද....‘
මම ඒකටත් හිනාවෙලා හා කිව්වා. දෙනුවන් ඒ කට්ටියත් එක්ක ගියා.
කොහොම හරි දෙනුවන්ට ආයෙත් උසස් පෙළ කරලා කැම්පස් යවන්න ඕන. ගෙදරට කියලා පොරව ක්වාටස් එකට ගෙන්න ගන්න ඕන. එතකොට ඕන ඕන විදිහට නටන්න බැනේ. පාඩම්වැඩ ටික කරගෙන ඉදිවි. ආයේ හොටෙල් ගානේ වැඩට යන්න ඕනත් නැහැ. මගේ පඩියෙන් ඒ ගෙදර වියදමට දුන්නාම ඒ ගෙදර වැඩ ටික කරගන්න පුළුවන්නෙ.
යාන්තමට කලුවර වැටිගෙන එන වෙලාව. රුවන්වැලිසෑයේ ලයිට් එකින් එක දානවා. හිතට අමුතුම සහනයක් දැනීගෙන එනවා වගෙ. ඇත්තමට අනුරාධපුර ආවට පස්සේ මට පුදුම මානසික සහනයක් දැණුනේ... කලින් කිවා වගේ කවුරු හරි මාව මෙහාට ඇදගෙන ආවා වගේ.
‘මේ පුතා මෙහෙ කෙනෙක්ද?‘.... මගේ දැහැන බිඳගෙන වයසක හාමුදුරු කෙනෙක් කතා කරා...
මම නැඟිට්ටා.
‘මම වැඩකරන්නෙ මෙහෙ හාමුදුරුවනෙ....‘ මම වඳින ගමන් කිව්වා.
‘පුතාගේ නම මොකද්ද?‘
‘මම සංජන හාමුදුරුවනේ...‘
‘සංජන කිව්වට ... සංජන කෙනෙත් බංඩාර නෙමෙයි නේද?‘
මගෙ ඇඟේ ආයෙත් අර විදුලිය වැදීගෙන ගියා. මොකද්ද දෙයියනේ මේ වෙන්නේ....
‘ඔබ වහන්සේ කොහොමද මයෙ නම දන්නේ.... සංජන කෙනෙත් බංඩාර තමයි මයෙ නම....‘
‘එහෙනං සංජන ආයෙත් ආවා... සංසාරේ පුදුම විදිහට අපිව පුදුම කරවන්නෙ...‘
හාමුදුරුවෝ එක කියන ගමන් එතන ගල් කණුවක් ගාව වාඩිවුණා.
මමත් එ ළඟට ගියා.
‘මොකද්ද හාමුදුරුවනේ ඒ කතාව... කවුද ඒ සංජන.. මයෙ නමත් ඒකම තමයි...‘
‘ඉස්සර මගෙ යාලුවෙක් හිටියා පුතේ සංජන කියලා. පුතා වගේමයි. මම දැක්කා පුතා කල්පනා කර කර ඉන්නවා. ඒකයි ඇවිත් ඇහුවේ... හිතුවෙ නැහැ සංජනව ආයෙත් පණ පිටින් දකින්න පුළුවන් වෙයි කියලා...‘
හාමුදුරුවන්ටත් දැන් වයස හැටකට කිට්ටු ඇති මයෙ හිතේ. බලාගෙන යද්දි සංජන හැමතැනම හැමකෙනාම දන්න කෙනෙක් වගේ. දෙනුවන් කිව්වා වගෙ එයා සමරිසි කෙනෙක්. මේ කියන විදිහට ප්රසිද්ධ සමරිසි කෙනෙක්ද?
‘අනුරාධපුර ආවට පස්සෙත් මට ඒ නමම තියෙන මම වගෙ කෙනෙක් හම්බුණා හාමුදුරුවනෙ. මම කෑම ගන්නෙ එහෙං... මට හරිම පුදුමයි මේක. ඔබ වහන්සේ කියන සංජනත් මම වගේමයි. ඒ නමමයි...‘
‘සංජන අයිති අනුරාධපුරට තමයි පුතේ... දැන් පුතා මෙහෙ මොකද කරන්නෙ...‘
‘මම පූජා නගරේ ප්රාදේශීය වෛද්ය නිළධාරි විදිහට වැඩ කරනවා හාමුදුරුවනේ...‘
‘අනේ වාසනාවන්... හැමදෙයක්ම එහෙනං හොදින් සිද්ද වෙලා තියෙනව වගෙ. අපේ නිසල මහත්තයා, අකාශ් මහත්තයා එහෙම හොඳින් නේද?‘
බුදු සන්තෝ.... මේ මොනවද මේ අහන්නේ... හාමුදුරුවෝ කොහොමද බාප්පයි, පොඩි මාමයි දන්නෙ...
මම පුදුමයෙන් හාමුදුරුවෝ දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘කලබල වෙන්න දෙයක් නැහැ පුතේ... මම එයලාට හිතවත් කෙනෙක්...‘ හාමුදුරුවෝ නැඟිට්ටා.
‘අනේ මට මේක හරි ප්රහේළිකාවක් හාමුදුරුවනේ... ඔබ වහන්සේ කොහෙද දැන් වඩින්නේ....‘
මමත් නැඟිටින ගමන් ඇහුවා.
‘මම දැන් පන්සලට යන්න ඕන පුතේ. අපි මේ නඩයක් එක්ක ආවා වන්දනාවේ. මට හිතෙන්නෙ පුතාව බලන්නම දෛවය මාව එක්ක ආවා වගෙ. දැන් ඉතින් දැක්කනෙ... අනේ සංජන... ඔයා අදත් එදා වගෙමයි....‘
‘කොහෙද ඔබ වහන්සේගෙ පන්සල තියෙන්නෙ...? මට එන්න ඕන...? මට කතා කරන්න ඕන...‘
‘මම දැන් ඉන්නෙ පොළොන්නරුවේ පුතේ... මේ තියෙන්නෙ පන්සලේ ඇඩ්රස් එක...‘
හාමුදුරුවෝ මට කාඩ් එකක් දුන්නා.
‘මම එහෙනං ගිහින් එන්නං පුතේ. නිවාඩු පාඩු වෙලාවක එන්නකෝ ඇවිත් යන්න....‘
‘එහෙමයි...‘ මම හාමුදුරුවන්ට වැන්ඳා.
මොනවද දෙයියනේ මේ වෙන්නෙ. බලාගෙන යද්දි අපි සේරම එකම තැන නෙමෙයිද කැරකෙන්නේ. සංසාරේ පුදුමයි තමයි. ඒත් මේ තරං....
මයෙ හිත ආයෙත් අවුල් ගියා. නිරවුල් මනසින් රුවන්වැලිසෑ සමිඳු දිහා බලන්න බැහැ වගේ. මම ඒක නිසා ක්වාටස් එකට ආවා. ඇවිත් ටි.වි. එක බල බල හිටියා. ඒ විකාර අස්සෙ මයෙ හිතත් විකාර වෙලා. අනේ මන්දා මේ වෙලාවට තමයි ඩොක්ටර්ලාටත් පිස්සු හැදෙන්නෙ...
‘මෙන්න බොලේ මෙයා ඇවිත්...‘ දෙනුවන් හිනාවක් දාගෙන කිව්වා. ‘දැන් ආයෙත් ගෙදර යන්න වෙයි නේද?‘
‘ඒ මොකටද?‘
‘ඇයි රෑට කන්න එපාද?‘
‘මට බඩගිනි නැ මල්ලි...‘
‘ඇයි අයියේ අවුලෙන් වගෙ....‘
මම දෙනුවන්ට විස්තරේ කිව්වා.
‘අහ් මමත් ඉන්නනෙ තිබ්බෙ.. අපෙ ලොකු තාත්තා මහණ වෙන්න හිටිය පන්සලේ සාදු වෙන්න ඇති...‘
‘සාදු නෙමෙයි බං හාමුදුරුවෝ...‘
‘කවුරු හරි.... අනේ අපරාදේ....‘
‘දොස්තර මහත්තයෝ... දොස්තර මහත්තයෝ.....‘ කවුද කතා කරනව වගෙ ඇහුණා...
‘අප්පච්චිගෙ කට හඬ....‘ දෙනුවන් ඒක කියන ගමන් එළියට ගියා.
මාමත් එක්ක දෙනුවන් ගෙට ආවා.
‘මම කිව්වේ.... මෙන්න අප්පච්චි රෑට කෑම අරන් ඇවිත් දෙන්නටම...‘ දෙනුවන් කෑම කුස්සියට ගෙනියන ගමන් කිව්වා.
‘ඇයි මාම මහන්සි වුණේ... ‘ මම ඇහුවා. ‘වාඩිවෙන්න මාමෙ... අපි දැනුයි රුවන්වැලි සෑයට ගිහිං ආවෙ...‘
‘මහන්සියක් නැ මහත්තයෝ... ටිකක් රෑ වුණ හින්දා මම අරන් ආවා...‘
‘මම මාමා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න හිටියේ..‘ මම කතාව පටන් ගත්තා.
‘මොනවද මහත්තයෝ...‘
‘දෙනුවන් ගැන.‘
‘ඇයි මහත්තයෝ මෙයා මුකුත් වැරදි වැඩක් කරලද?‘
‘නැත්තං නැත්තං....‘ මම හිනාවෙලා කිව්වා.
‘මොකද්ද මහත්තයෝ ඒ... අනේ ඒකා තාම පොඩි එකා මහත්තයෝ.. කියල හදාගන්න බලමු. අම්මත් නැති එකානෙ. මයෙ මිනියට කර ගහන්න උණත් ඔච්චරයි....‘
‘ නැ නැ එහෙම දෙයක් නැහැ. මම මේ කියන්න හැදුවේ අපි දෙනුවන්ට ආයෙත් විභාගෙ කරන්න කියමු කියලා...‘
මම හිනාවෙලා කිව්වා. ඒකට මාමටත් හිනාගියා.
‘මම වියදම් සේරම බලා ගන්නං. හැබැයි මාත් එක්ක මෙහෙ ඉන්න වෙනවා විභාගෙ ඉවර වෙනකල්...‘
‘අනේ මන්දා දොස්තර මහත්තයාටත් කරදර අපි හින්දා...‘
‘මට කරදරයක් නැහැ මාමේ...‘
මහත්තයා ටිකක් එළියට එන්නකෝ... මම වට පිට බලලා මට එළියට කතා කරා. මමත් එළියට ගියා.
‘දෙනුවන්ගෙ අම්මා මට වඩා අවුරුදු පහක් වගෙ වැඩිමල් මහත්තයෝ... අයියා නැති වුණාට පස්සේ මමත් කොළඹ වැඩට ගියා.‘ මාමා දෙනුවන් ඉන්නවද බැලුවා. ‘ ඒ ගෙදර නෝනාගෙන් මට බේරෙන්න බැරි වුණා මහත්තයෝ... හැමදාම කරදර කරනවා. එහෙම ඉපදිච්ච දරුවෙක් තමයි දෙනුවන් කියන්නෙ... අපිට එයාල එක්ක පැහෙන්න බැහැ මහත්තයෝ.. මම ළමයා අරගෙන ගමේ ආවා...‘
හන්තෝ ජටා බහි ජටා... එකක් ගැට ලිහද්දි එකක් වගේ... කවුද ඒ තිරිසන් මාර දූතිකාව..?
‘ඩොක්ටර් අයියේ.... ‘ දෙනුවන් ගේ ඇතුළේ ඉදලා කතා කරනවා ඇහුණා.
‘මොකද බං...?‘ මම ඇහුවා.
‘පොඩි මාමා කියලා කෙනෙක් කොල් එකේ...‘
මම රිසිවර් එක ගාවට ආවා.
‘ඔව් පොඩිමාමා කියන්න....‘ මම පොඩි මාමට කතා කරා.
‘කොහෙද ළමයෝ යන්නෙ. කීයේ ඉදලද කතා කරන්නෙ... හදිසියකටවත් කොල් එකක් ගන්න බැනෙ ඔයාට....‘ පොඩි මාමා කියාගෙන කියාගෙන ගියා.
‘හරි හරි දැන් ගත්තනෙ... මොකද්ද හදිසිය කියන්නකෝ....‘
‘පුතේ අත්තම්මා නැති වුණා...‘ පොඩි මාමා කිව්වා.
දෙයියනේ.....
‘කවද්ද පොඩි මාමේ...‘
‘අද උදේ නැති වුණේ... ඔයාට උදේ ඉදලා කෝල් ගන්නවා ආන්සර් නැනේ...‘
‘මම හෙට උදේම එන්නං පොඩිමාමේ....‘
‘ඔව් පුතේ හෙටම ගන්න ඉන්නෙ.. අත්තම්මා කියලා තියෙන්නෙ එහෙමනෙ... පුතා හෙට උදේම එන්න එහෙනං...‘
‘හොදයි මාමේ....‘
එදා දවල්ට දෙනුවන්ගෙ ගෙදරින් එහෙම්ම දවල්ට කාලා, වැවෙන් නාලා හවස 3-4ට වගෙ මම දෙනුවන් එක්කම ක්වාටස් එකට ආවා. හවස දෙන්නත් එක්කම රුවන්වැලි සෑයට ගියා.
සුදු නෙළුම් මල් පොකුරකුත් අරගෙන අපි දෙන්නා මල් එකින් එක පූජා කරගෙන බටහිර දොරටුවට ටිකක් මෙහායින් තියෙන ගල්කණු වලට හේත්තු වෙලා රුවන්වැලිසෑය දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘කොච්චර දේවල් කරත් දුටුගැමුණු රජ්ජුරුවන්ට රුවන්වැලිසෑයේ වැඩ ඉවරකර ගන්න බැරිවුණානෙ නේද අයියේ....‘ දෙනුවන් පණ්ඩිත කතාවක් කිව්වා.
‘අයියට කරන්න බැරිවුණු වැඩ ටික කරන්න තමයි මල්ලිලා ඉන්නේ...‘ මම හිනාවෙලා කිව්වා.
දෙනුවන්ගෙ මූණ ඇඹුල් වුණා. ඒ එක්කම එයාගේ ඉස්කොලේ යාලුවෙක්ද කොහෙද දෙනුවන්ට කතා කරපු නිසා එයා නැඟිටලා ගියා. ආයෙත් මම ළගට ඇවිත්...
‘මම මෙයාලා එක්ක උඩ මලුවට ගිහිං එන්නද?‘
මම ඔලුව වනලා හා කීවා.
‘මම එනකල් මෙතනම ඉන්න හරිද....‘
මම ඒකටත් හිනාවෙලා හා කිව්වා. දෙනුවන් ඒ කට්ටියත් එක්ක ගියා.
කොහොම හරි දෙනුවන්ට ආයෙත් උසස් පෙළ කරලා කැම්පස් යවන්න ඕන. ගෙදරට කියලා පොරව ක්වාටස් එකට ගෙන්න ගන්න ඕන. එතකොට ඕන ඕන විදිහට නටන්න බැනේ. පාඩම්වැඩ ටික කරගෙන ඉදිවි. ආයේ හොටෙල් ගානේ වැඩට යන්න ඕනත් නැහැ. මගේ පඩියෙන් ඒ ගෙදර වියදමට දුන්නාම ඒ ගෙදර වැඩ ටික කරගන්න පුළුවන්නෙ.
යාන්තමට කලුවර වැටිගෙන එන වෙලාව. රුවන්වැලිසෑයේ ලයිට් එකින් එක දානවා. හිතට අමුතුම සහනයක් දැනීගෙන එනවා වගෙ. ඇත්තමට අනුරාධපුර ආවට පස්සේ මට පුදුම මානසික සහනයක් දැණුනේ... කලින් කිවා වගේ කවුරු හරි මාව මෙහාට ඇදගෙන ආවා වගේ.
‘මේ පුතා මෙහෙ කෙනෙක්ද?‘.... මගේ දැහැන බිඳගෙන වයසක හාමුදුරු කෙනෙක් කතා කරා...
මම නැඟිට්ටා.
‘මම වැඩකරන්නෙ මෙහෙ හාමුදුරුවනෙ....‘ මම වඳින ගමන් කිව්වා.
‘පුතාගේ නම මොකද්ද?‘
‘මම සංජන හාමුදුරුවනේ...‘
‘සංජන කිව්වට ... සංජන කෙනෙත් බංඩාර නෙමෙයි නේද?‘
මගෙ ඇඟේ ආයෙත් අර විදුලිය වැදීගෙන ගියා. මොකද්ද දෙයියනේ මේ වෙන්නේ....
‘ඔබ වහන්සේ කොහොමද මයෙ නම දන්නේ.... සංජන කෙනෙත් බංඩාර තමයි මයෙ නම....‘
‘එහෙනං සංජන ආයෙත් ආවා... සංසාරේ පුදුම විදිහට අපිව පුදුම කරවන්නෙ...‘
හාමුදුරුවෝ එක කියන ගමන් එතන ගල් කණුවක් ගාව වාඩිවුණා.
මමත් එ ළඟට ගියා.
‘මොකද්ද හාමුදුරුවනේ ඒ කතාව... කවුද ඒ සංජන.. මයෙ නමත් ඒකම තමයි...‘
‘ඉස්සර මගෙ යාලුවෙක් හිටියා පුතේ සංජන කියලා. පුතා වගේමයි. මම දැක්කා පුතා කල්පනා කර කර ඉන්නවා. ඒකයි ඇවිත් ඇහුවේ... හිතුවෙ නැහැ සංජනව ආයෙත් පණ පිටින් දකින්න පුළුවන් වෙයි කියලා...‘
හාමුදුරුවන්ටත් දැන් වයස හැටකට කිට්ටු ඇති මයෙ හිතේ. බලාගෙන යද්දි සංජන හැමතැනම හැමකෙනාම දන්න කෙනෙක් වගේ. දෙනුවන් කිව්වා වගෙ එයා සමරිසි කෙනෙක්. මේ කියන විදිහට ප්රසිද්ධ සමරිසි කෙනෙක්ද?
‘අනුරාධපුර ආවට පස්සෙත් මට ඒ නමම තියෙන මම වගෙ කෙනෙක් හම්බුණා හාමුදුරුවනෙ. මම කෑම ගන්නෙ එහෙං... මට හරිම පුදුමයි මේක. ඔබ වහන්සේ කියන සංජනත් මම වගේමයි. ඒ නමමයි...‘
‘සංජන අයිති අනුරාධපුරට තමයි පුතේ... දැන් පුතා මෙහෙ මොකද කරන්නෙ...‘
‘මම පූජා නගරේ ප්රාදේශීය වෛද්ය නිළධාරි විදිහට වැඩ කරනවා හාමුදුරුවනේ...‘
‘අනේ වාසනාවන්... හැමදෙයක්ම එහෙනං හොදින් සිද්ද වෙලා තියෙනව වගෙ. අපේ නිසල මහත්තයා, අකාශ් මහත්තයා එහෙම හොඳින් නේද?‘
බුදු සන්තෝ.... මේ මොනවද මේ අහන්නේ... හාමුදුරුවෝ කොහොමද බාප්පයි, පොඩි මාමයි දන්නෙ...
මම පුදුමයෙන් හාමුදුරුවෝ දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘කලබල වෙන්න දෙයක් නැහැ පුතේ... මම එයලාට හිතවත් කෙනෙක්...‘ හාමුදුරුවෝ නැඟිට්ටා.
‘අනේ මට මේක හරි ප්රහේළිකාවක් හාමුදුරුවනේ... ඔබ වහන්සේ කොහෙද දැන් වඩින්නේ....‘
මමත් නැඟිටින ගමන් ඇහුවා.
‘මම දැන් පන්සලට යන්න ඕන පුතේ. අපි මේ නඩයක් එක්ක ආවා වන්දනාවේ. මට හිතෙන්නෙ පුතාව බලන්නම දෛවය මාව එක්ක ආවා වගෙ. දැන් ඉතින් දැක්කනෙ... අනේ සංජන... ඔයා අදත් එදා වගෙමයි....‘
‘කොහෙද ඔබ වහන්සේගෙ පන්සල තියෙන්නෙ...? මට එන්න ඕන...? මට කතා කරන්න ඕන...‘
‘මම දැන් ඉන්නෙ පොළොන්නරුවේ පුතේ... මේ තියෙන්නෙ පන්සලේ ඇඩ්රස් එක...‘
හාමුදුරුවෝ මට කාඩ් එකක් දුන්නා.
‘මම එහෙනං ගිහින් එන්නං පුතේ. නිවාඩු පාඩු වෙලාවක එන්නකෝ ඇවිත් යන්න....‘
‘එහෙමයි...‘ මම හාමුදුරුවන්ට වැන්ඳා.
මොනවද දෙයියනේ මේ වෙන්නෙ. බලාගෙන යද්දි අපි සේරම එකම තැන නෙමෙයිද කැරකෙන්නේ. සංසාරේ පුදුමයි තමයි. ඒත් මේ තරං....
මයෙ හිත ආයෙත් අවුල් ගියා. නිරවුල් මනසින් රුවන්වැලිසෑ සමිඳු දිහා බලන්න බැහැ වගේ. මම ඒක නිසා ක්වාටස් එකට ආවා. ඇවිත් ටි.වි. එක බල බල හිටියා. ඒ විකාර අස්සෙ මයෙ හිතත් විකාර වෙලා. අනේ මන්දා මේ වෙලාවට තමයි ඩොක්ටර්ලාටත් පිස්සු හැදෙන්නෙ...
‘මෙන්න බොලේ මෙයා ඇවිත්...‘ දෙනුවන් හිනාවක් දාගෙන කිව්වා. ‘දැන් ආයෙත් ගෙදර යන්න වෙයි නේද?‘
‘ඒ මොකටද?‘
‘ඇයි රෑට කන්න එපාද?‘
‘මට බඩගිනි නැ මල්ලි...‘
‘ඇයි අයියේ අවුලෙන් වගෙ....‘
මම දෙනුවන්ට විස්තරේ කිව්වා.
‘අහ් මමත් ඉන්නනෙ තිබ්බෙ.. අපෙ ලොකු තාත්තා මහණ වෙන්න හිටිය පන්සලේ සාදු වෙන්න ඇති...‘
‘සාදු නෙමෙයි බං හාමුදුරුවෝ...‘
‘කවුරු හරි.... අනේ අපරාදේ....‘
‘දොස්තර මහත්තයෝ... දොස්තර මහත්තයෝ.....‘ කවුද කතා කරනව වගෙ ඇහුණා...
‘අප්පච්චිගෙ කට හඬ....‘ දෙනුවන් ඒක කියන ගමන් එළියට ගියා.
මාමත් එක්ක දෙනුවන් ගෙට ආවා.
‘මම කිව්වේ.... මෙන්න අප්පච්චි රෑට කෑම අරන් ඇවිත් දෙන්නටම...‘ දෙනුවන් කෑම කුස්සියට ගෙනියන ගමන් කිව්වා.
‘ඇයි මාම මහන්සි වුණේ... ‘ මම ඇහුවා. ‘වාඩිවෙන්න මාමෙ... අපි දැනුයි රුවන්වැලි සෑයට ගිහිං ආවෙ...‘
‘මහන්සියක් නැ මහත්තයෝ... ටිකක් රෑ වුණ හින්දා මම අරන් ආවා...‘
‘මම මාමා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න හිටියේ..‘ මම කතාව පටන් ගත්තා.
‘මොනවද මහත්තයෝ...‘
‘දෙනුවන් ගැන.‘
‘ඇයි මහත්තයෝ මෙයා මුකුත් වැරදි වැඩක් කරලද?‘
‘නැත්තං නැත්තං....‘ මම හිනාවෙලා කිව්වා.
‘මොකද්ද මහත්තයෝ ඒ... අනේ ඒකා තාම පොඩි එකා මහත්තයෝ.. කියල හදාගන්න බලමු. අම්මත් නැති එකානෙ. මයෙ මිනියට කර ගහන්න උණත් ඔච්චරයි....‘
‘ නැ නැ එහෙම දෙයක් නැහැ. මම මේ කියන්න හැදුවේ අපි දෙනුවන්ට ආයෙත් විභාගෙ කරන්න කියමු කියලා...‘
මම හිනාවෙලා කිව්වා. ඒකට මාමටත් හිනාගියා.
‘මම වියදම් සේරම බලා ගන්නං. හැබැයි මාත් එක්ක මෙහෙ ඉන්න වෙනවා විභාගෙ ඉවර වෙනකල්...‘
‘අනේ මන්දා දොස්තර මහත්තයාටත් කරදර අපි හින්දා...‘
‘මට කරදරයක් නැහැ මාමේ...‘
මහත්තයා ටිකක් එළියට එන්නකෝ... මම වට පිට බලලා මට එළියට කතා කරා. මමත් එළියට ගියා.
‘දෙනුවන්ගෙ අම්මා මට වඩා අවුරුදු පහක් වගෙ වැඩිමල් මහත්තයෝ... අයියා නැති වුණාට පස්සේ මමත් කොළඹ වැඩට ගියා.‘ මාමා දෙනුවන් ඉන්නවද බැලුවා. ‘ ඒ ගෙදර නෝනාගෙන් මට බේරෙන්න බැරි වුණා මහත්තයෝ... හැමදාම කරදර කරනවා. එහෙම ඉපදිච්ච දරුවෙක් තමයි දෙනුවන් කියන්නෙ... අපිට එයාල එක්ක පැහෙන්න බැහැ මහත්තයෝ.. මම ළමයා අරගෙන ගමේ ආවා...‘
හන්තෝ ජටා බහි ජටා... එකක් ගැට ලිහද්දි එකක් වගේ... කවුද ඒ තිරිසන් මාර දූතිකාව..?
‘ඩොක්ටර් අයියේ.... ‘ දෙනුවන් ගේ ඇතුළේ ඉදලා කතා කරනවා ඇහුණා.
‘මොකද බං...?‘ මම ඇහුවා.
‘පොඩි මාමා කියලා කෙනෙක් කොල් එකේ...‘
මම රිසිවර් එක ගාවට ආවා.
‘ඔව් පොඩිමාමා කියන්න....‘ මම පොඩි මාමට කතා කරා.
‘කොහෙද ළමයෝ යන්නෙ. කීයේ ඉදලද කතා කරන්නෙ... හදිසියකටවත් කොල් එකක් ගන්න බැනෙ ඔයාට....‘ පොඩි මාමා කියාගෙන කියාගෙන ගියා.
‘හරි හරි දැන් ගත්තනෙ... මොකද්ද හදිසිය කියන්නකෝ....‘
‘පුතේ අත්තම්මා නැති වුණා...‘ පොඩි මාමා කිව්වා.
දෙයියනේ.....
‘කවද්ද පොඩි මාමේ...‘
‘අද උදේ නැති වුණේ... ඔයාට උදේ ඉදලා කෝල් ගන්නවා ආන්සර් නැනේ...‘
‘මම හෙට උදේම එන්නං පොඩිමාමේ....‘
‘ඔව් පුතේ හෙටම ගන්න ඉන්නෙ.. අත්තම්මා කියලා තියෙන්නෙ එහෙමනෙ... පුතා හෙට උදේම එන්න එහෙනං...‘
‘හොදයි මාමේ....‘
සුදු නෙළුම් මල් පොකුරකුත් අරගෙන අපි දෙන්නා මල් එකින් එක පූජා කරගෙන බටහිර දොරටුවට ටිකක් මෙහායින් තියෙන ගල්කණු වලට හේත්තු වෙලා රුවන්වැලිසෑය දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘කොච්චර දේවල් කරත් දුටුගැමුණු රජ්ජුරුවන්ට රුවන්වැලිසෑයේ වැඩ ඉවරකර ගන්න බැරිවුණානෙ නේද අයියේ....‘ දෙනුවන් පණ්ඩිත කතාවක් කිව්වා.
‘අයියට කරන්න බැරිවුණු වැඩ ටික කරන්න තමයි මල්ලිලා ඉන්නේ...‘ මම හිනාවෙලා කිව්වා.
දෙනුවන්ගෙ මූණ ඇඹුල් වුණා. ඒ එක්කම එයාගේ ඉස්කොලේ යාලුවෙක්ද කොහෙද දෙනුවන්ට කතා කරපු නිසා එයා නැඟිටලා ගියා. ආයෙත් මම ළගට ඇවිත්...
‘මම මෙයාලා එක්ක උඩ මලුවට ගිහිං එන්නද?‘
මම ඔලුව වනලා හා කීවා.
‘මම එනකල් මෙතනම ඉන්න හරිද....‘
මම ඒකටත් හිනාවෙලා හා කිව්වා. දෙනුවන් ඒ කට්ටියත් එක්ක ගියා.
කොහොම හරි දෙනුවන්ට ආයෙත් උසස් පෙළ කරලා කැම්පස් යවන්න ඕන. ගෙදරට කියලා පොරව ක්වාටස් එකට ගෙන්න ගන්න ඕන. එතකොට ඕන ඕන විදිහට නටන්න බැනේ. පාඩම්වැඩ ටික කරගෙන ඉදිවි. ආයේ හොටෙල් ගානේ වැඩට යන්න ඕනත් නැහැ. මගේ පඩියෙන් ඒ ගෙදර වියදමට දුන්නාම ඒ ගෙදර වැඩ ටික කරගන්න පුළුවන්නෙ.
යාන්තමට කලුවර වැටිගෙන එන වෙලාව. රුවන්වැලිසෑයේ ලයිට් එකින් එක දානවා. හිතට අමුතුම සහනයක් දැනීගෙන එනවා වගෙ. ඇත්තමට අනුරාධපුර ආවට පස්සේ මට පුදුම මානසික සහනයක් දැණුනේ... කලින් කිවා වගේ කවුරු හරි මාව මෙහාට ඇදගෙන ආවා වගේ.
‘මේ පුතා මෙහෙ කෙනෙක්ද?‘.... මගේ දැහැන බිඳගෙන වයසක හාමුදුරු කෙනෙක් කතා කරා...
මම නැඟිට්ටා.
‘මම වැඩකරන්නෙ මෙහෙ හාමුදුරුවනෙ....‘ මම වඳින ගමන් කිව්වා.
‘පුතාගේ නම මොකද්ද?‘
‘මම සංජන හාමුදුරුවනේ...‘
‘සංජන කිව්වට ... සංජන කෙනෙත් බංඩාර නෙමෙයි නේද?‘
මගෙ ඇඟේ ආයෙත් අර විදුලිය වැදීගෙන ගියා. මොකද්ද දෙයියනේ මේ වෙන්නේ....
‘ඔබ වහන්සේ කොහොමද මයෙ නම දන්නේ.... සංජන කෙනෙත් බංඩාර තමයි මයෙ නම....‘
‘එහෙනං සංජන ආයෙත් ආවා... සංසාරේ පුදුම විදිහට අපිව පුදුම කරවන්නෙ...‘
හාමුදුරුවෝ එක කියන ගමන් එතන ගල් කණුවක් ගාව වාඩිවුණා.
මමත් එ ළඟට ගියා.
‘මොකද්ද හාමුදුරුවනේ ඒ කතාව... කවුද ඒ සංජන.. මයෙ නමත් ඒකම තමයි...‘
‘ඉස්සර මගෙ යාලුවෙක් හිටියා පුතේ සංජන කියලා. පුතා වගේමයි. මම දැක්කා පුතා කල්පනා කර කර ඉන්නවා. ඒකයි ඇවිත් ඇහුවේ... හිතුවෙ නැහැ සංජනව ආයෙත් පණ පිටින් දකින්න පුළුවන් වෙයි කියලා...‘
හාමුදුරුවන්ටත් දැන් වයස හැටකට කිට්ටු ඇති මයෙ හිතේ. බලාගෙන යද්දි සංජන හැමතැනම හැමකෙනාම දන්න කෙනෙක් වගේ. දෙනුවන් කිව්වා වගෙ එයා සමරිසි කෙනෙක්. මේ කියන විදිහට ප්රසිද්ධ සමරිසි කෙනෙක්ද?
‘අනුරාධපුර ආවට පස්සෙත් මට ඒ නමම තියෙන මම වගෙ කෙනෙක් හම්බුණා හාමුදුරුවනෙ. මම කෑම ගන්නෙ එහෙං... මට හරිම පුදුමයි මේක. ඔබ වහන්සේ කියන සංජනත් මම වගේමයි. ඒ නමමයි...‘
‘සංජන අයිති අනුරාධපුරට තමයි පුතේ... දැන් පුතා මෙහෙ මොකද කරන්නෙ...‘
‘මම පූජා නගරේ ප්රාදේශීය වෛද්ය නිළධාරි විදිහට වැඩ කරනවා හාමුදුරුවනේ...‘
‘අනේ වාසනාවන්... හැමදෙයක්ම එහෙනං හොදින් සිද්ද වෙලා තියෙනව වගෙ. අපේ නිසල මහත්තයා, අකාශ් මහත්තයා එහෙම හොඳින් නේද?‘
බුදු සන්තෝ.... මේ මොනවද මේ අහන්නේ... හාමුදුරුවෝ කොහොමද බාප්පයි, පොඩි මාමයි දන්නෙ...
මම පුදුමයෙන් හාමුදුරුවෝ දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘කලබල වෙන්න දෙයක් නැහැ පුතේ... මම එයලාට හිතවත් කෙනෙක්...‘ හාමුදුරුවෝ නැඟිට්ටා.
‘අනේ මට මේක හරි ප්රහේළිකාවක් හාමුදුරුවනේ... ඔබ වහන්සේ කොහෙද දැන් වඩින්නේ....‘
මමත් නැඟිටින ගමන් ඇහුවා.
‘මම දැන් පන්සලට යන්න ඕන පුතේ. අපි මේ නඩයක් එක්ක ආවා වන්දනාවේ. මට හිතෙන්නෙ පුතාව බලන්නම දෛවය මාව එක්ක ආවා වගෙ. දැන් ඉතින් දැක්කනෙ... අනේ සංජන... ඔයා අදත් එදා වගෙමයි....‘
‘කොහෙද ඔබ වහන්සේගෙ පන්සල තියෙන්නෙ...? මට එන්න ඕන...? මට කතා කරන්න ඕන...‘
‘මම දැන් ඉන්නෙ පොළොන්නරුවේ පුතේ... මේ තියෙන්නෙ පන්සලේ ඇඩ්රස් එක...‘
හාමුදුරුවෝ මට කාඩ් එකක් දුන්නා.
‘මම එහෙනං ගිහින් එන්නං පුතේ. නිවාඩු පාඩු වෙලාවක එන්නකෝ ඇවිත් යන්න....‘
‘එහෙමයි...‘ මම හාමුදුරුවන්ට වැන්ඳා.
මොනවද දෙයියනේ මේ වෙන්නෙ. බලාගෙන යද්දි අපි සේරම එකම තැන නෙමෙයිද කැරකෙන්නේ. සංසාරේ පුදුමයි තමයි. ඒත් මේ තරං....
මයෙ හිත ආයෙත් අවුල් ගියා. නිරවුල් මනසින් රුවන්වැලිසෑ සමිඳු දිහා බලන්න බැහැ වගේ. මම ඒක නිසා ක්වාටස් එකට ආවා. ඇවිත් ටි.වි. එක බල බල හිටියා. ඒ විකාර අස්සෙ මයෙ හිතත් විකාර වෙලා. අනේ මන්දා මේ වෙලාවට තමයි ඩොක්ටර්ලාටත් පිස්සු හැදෙන්නෙ...
‘මෙන්න බොලේ මෙයා ඇවිත්...‘ දෙනුවන් හිනාවක් දාගෙන කිව්වා. ‘දැන් ආයෙත් ගෙදර යන්න වෙයි නේද?‘
‘ඒ මොකටද?‘
‘ඇයි රෑට කන්න එපාද?‘
‘මට බඩගිනි නැ මල්ලි...‘
‘ඇයි අයියේ අවුලෙන් වගෙ....‘
මම දෙනුවන්ට විස්තරේ කිව්වා.
‘අහ් මමත් ඉන්නනෙ තිබ්බෙ.. අපෙ ලොකු තාත්තා මහණ වෙන්න හිටිය පන්සලේ සාදු වෙන්න ඇති...‘
‘සාදු නෙමෙයි බං හාමුදුරුවෝ...‘
‘කවුරු හරි.... අනේ අපරාදේ....‘
‘දොස්තර මහත්තයෝ... දොස්තර මහත්තයෝ.....‘ කවුද කතා කරනව වගෙ ඇහුණා...
‘අප්පච්චිගෙ කට හඬ....‘ දෙනුවන් ඒක කියන ගමන් එළියට ගියා.
මාමත් එක්ක දෙනුවන් ගෙට ආවා.
‘මම කිව්වේ.... මෙන්න අප්පච්චි රෑට කෑම අරන් ඇවිත් දෙන්නටම...‘ දෙනුවන් කෑම කුස්සියට ගෙනියන ගමන් කිව්වා.
‘ඇයි මාම මහන්සි වුණේ... ‘ මම ඇහුවා. ‘වාඩිවෙන්න මාමෙ... අපි දැනුයි රුවන්වැලි සෑයට ගිහිං ආවෙ...‘
‘මහන්සියක් නැ මහත්තයෝ... ටිකක් රෑ වුණ හින්දා මම අරන් ආවා...‘
‘මම මාමා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න හිටියේ..‘ මම කතාව පටන් ගත්තා.
‘මොනවද මහත්තයෝ...‘
‘දෙනුවන් ගැන.‘
‘ඇයි මහත්තයෝ මෙයා මුකුත් වැරදි වැඩක් කරලද?‘
‘නැත්තං නැත්තං....‘ මම හිනාවෙලා කිව්වා.
‘මොකද්ද මහත්තයෝ ඒ... අනේ ඒකා තාම පොඩි එකා මහත්තයෝ.. කියල හදාගන්න බලමු. අම්මත් නැති එකානෙ. මයෙ මිනියට කර ගහන්න උණත් ඔච්චරයි....‘
‘ නැ නැ එහෙම දෙයක් නැහැ. මම මේ කියන්න හැදුවේ අපි දෙනුවන්ට ආයෙත් විභාගෙ කරන්න කියමු කියලා...‘
මම හිනාවෙලා කිව්වා. ඒකට මාමටත් හිනාගියා.
‘මම වියදම් සේරම බලා ගන්නං. හැබැයි මාත් එක්ක මෙහෙ ඉන්න වෙනවා විභාගෙ ඉවර වෙනකල්...‘
‘අනේ මන්දා දොස්තර මහත්තයාටත් කරදර අපි හින්දා...‘
‘මට කරදරයක් නැහැ මාමේ...‘
මහත්තයා ටිකක් එළියට එන්නකෝ... මම වට පිට බලලා මට එළියට කතා කරා. මමත් එළියට ගියා.
‘දෙනුවන්ගෙ අම්මා මට වඩා අවුරුදු පහක් වගෙ වැඩිමල් මහත්තයෝ... අයියා නැති වුණාට පස්සේ මමත් කොළඹ වැඩට ගියා.‘ මාමා දෙනුවන් ඉන්නවද බැලුවා. ‘ ඒ ගෙදර නෝනාගෙන් මට බේරෙන්න බැරි වුණා මහත්තයෝ... හැමදාම කරදර කරනවා. එහෙම ඉපදිච්ච දරුවෙක් තමයි දෙනුවන් කියන්නෙ... අපිට එයාල එක්ක පැහෙන්න බැහැ මහත්තයෝ.. මම ළමයා අරගෙන ගමේ ආවා...‘
හන්තෝ ජටා බහි ජටා... එකක් ගැට ලිහද්දි එකක් වගේ... කවුද ඒ තිරිසන් මාර දූතිකාව..?
‘ඩොක්ටර් අයියේ.... ‘ දෙනුවන් ගේ ඇතුළේ ඉදලා කතා කරනවා ඇහුණා.
‘මොකද බං...?‘ මම ඇහුවා.
‘පොඩි මාමා කියලා කෙනෙක් කොල් එකේ...‘
මම රිසිවර් එක ගාවට ආවා.
‘ඔව් පොඩිමාමා කියන්න....‘ මම පොඩි මාමට කතා කරා.
‘කොහෙද ළමයෝ යන්නෙ. කීයේ ඉදලද කතා කරන්නෙ... හදිසියකටවත් කොල් එකක් ගන්න බැනෙ ඔයාට....‘ පොඩි මාමා කියාගෙන කියාගෙන ගියා.
‘හරි හරි දැන් ගත්තනෙ... මොකද්ද හදිසිය කියන්නකෝ....‘
‘පුතේ අත්තම්මා නැති වුණා...‘ පොඩි මාමා කිව්වා.
දෙයියනේ.....
‘කවද්ද පොඩි මාමේ...‘
‘අද උදේ නැති වුණේ... ඔයාට උදේ ඉදලා කෝල් ගන්නවා ආන්සර් නැනේ...‘
‘මම හෙට උදේම එන්නං පොඩිමාමේ....‘
‘ඔව් පුතේ හෙටම ගන්න ඉන්නෙ.. අත්තම්මා කියලා තියෙන්නෙ එහෙමනෙ... පුතා හෙට උදේම එන්න එහෙනං...‘
‘හොදයි මාමේ....‘
No comments:
Post a Comment
ඔබට බොහොමත් ස්තූතියි...