එක ගේ කුරුල්ලෝ.... (26 සිට... )

විසි හයවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

'කවුද මේ....' මම හෙමින් ජනේලිය ගාවට ගිහින් ඇහුවා.

'අහ්....' අමුත්තා එක පාරම මම ගාවට ඇවිත් මාව බදාගත්තා. ' අනේ මට සමාවෙන්න මයෙ පුංචි සමනල් පැටියෝ...'

මොකද මේ මිනිහා මාව බදාගෙන අඩන්නේ. මමත් පොරට අඩන්න දීලා බලාගෙන හිටියා. අඩලා නතර ‍වෙන්නෙ නැතැයි.

'මාත් එක්ක තරහා වෙලාද මල්ලි...?' පොර මම දිහා බලලා ඇහුවා.

'තරහා වෙන්න හරි යාලු වෙන්න හරි ඔයා කවුද කියලා මට කියන්න අයියේ...' මම එයාගේ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන කිව්වා.

'මම ඔයාගේ අයියානෙ...' ආයෙත් මාව බදාගන්න ගමන් කිව්වා.

'මොකක් මාව දාලා රට ගියපු අයියා...? '

' නැ සමනල් පැටියෝ..'

'එහෙනං....'

' මම ගිහංස....'

'මොන ගිහංසද? ' මම එයාව තල්ලු කරලා එතන පිලේ වාඩි වුණා. ' මම දන්න ගිහංසයෙක් නැහැ. මම දන්නෙ මම විතරයි. මම වෙන කිසිම කෙනෙක් දන්නෙ නැහැ.....'

' ඇයි මල්ලි එහෙම කියන්නෙ....'

' මට වෙන කොහොමද කියන්න කියන්නෙ.... කවුද ඇත්තමට මාව හොයාගෙන ආවේ. එන හැම එකාම ළං වෙනවට වඩා මයෙන් ඈත් වුණා. මට මොනවද කියන්න කියන්නේ. දවසක් ළං වුණාම අවුරුදු ගාණක් යනකල් ගියපු එකෙක්වත් තාම ආවේ නැහැ.'

'මම දන්නවා මම එන්න පරක්කු වුණා.... එ්ත් මම ඔයා වෙනුවෙන්ම බලාගෙන හිටියා. හිරෙන් නිදහස් වුණු ගමන් මම ඔයාව හොයාගෙන ආවේ ඒකයි මල්ලි....'

' හිරෙන්....' මම ගිහංස අයියා දිහා බලලා ඇහුවා. ' මොකටද හිරේ ගියේ...' ඒ වචන ඇහුවට පස්සේ මට ගිහංස අයියා ගැන දුක හිතුණා. අවුරුදු හතරකට මෙයා හිරේ ගියා ද?

'මම හොර කමකට අහුවෙලා හිරේ ගියා මල්ලි. හිරේ ඉන්නකල් මම ගොඩාක් දුක් වින්දා. මට මැරෙන්න හිතුණු වාර අනත්තයි. ඒත් මම මැරුණොත් ඔයාට මොනවායි මොනවා වෙයිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා. ඒ හැම දුකක්ම විදගෙන නිදහස් වුණු ගමන් ඔයාව හොයාගෙන මේ එන ගමන් රත්තරනෙ...'

අනේ දෙයියනේ.... මම ගිහංස අයියව බදාගත්තා.

'මට සමාවෙන්න අයියේ.... මයෙ දුක දැන් තරහකට පෙරළිලා. මම හැමෝගෙන්ම පලිගන්න හදනවා අයියේ. මට අම්මා නැ. අප්පච්චි නැ. ‍මයෙම අයියා මාව දාලා රට ගිහිං. මේ ලෝකෙ වෙන මම දන්න අයට හිටියේ සෝමම්මයි, ඔයයි විතරයි අයියේ. එකෙනුත් සෝමම්මා ආයෙත් කවදාවත් එන්නෙ නැහැ. මම හිතුවේ ඔයත් මාව දාලා ගියා කියලා අයියේ...'

' නැ පැටියෝ.. ආයෙත් කවදාවත් මම ඔයාව දාලා යන්නේ නැහැ. මම ඔයා ගාවම ඉන්නවා. හැමදාමත්....'

ගිහංස අයියා මයෙ නළලට හාදුවක් දෙන ගමන් කිව්වා. ගිහංස අයියත් එක්ක ආයෙත් ගෙට ගිහිං අපි දෙන්න උයන්න පටන් ගත්තා. අප්පච්චි ගනෙත් තිබුණු එළවළු පළතුරු හිතේ හැටියට අරගෙන අපි ලස්සන කෑම මේසයක් හැදුවා. මට වඩා ඒ දෙවල් ගැන ගිහංස අයියා දන්නවා වගෙ. මම එයාට උදව් කරා.

' එහෙනං කමු නේද? ' මම කෑම මේසේ ඉද ගන්න ගමන් ඇහුවා.

'පිස්සුද සමනල් පැටියේ....'

'අනේ........... ඇයි? බඩගිනිනේ....'

' අනේ රත්තරං.... '

' කන්න ‍නෙමෙයිද මේ හැදුවේ ඉතින්.....'

' කන්න තමයි පැටියෝ....'

' එහෙනං...'

' හොද ළමයා වගේ දැන් වොෂ් එකක් දාගෙන එන්න. බලන්න හැටි. මමයි ඉව්වේ.... මෙයා දැලි ගාගෙන ඉන්නේ...'

' අනේ අප්පා.... ඔයා ඉව්වට මමනෙ වලං එහෙම ගෙනත් දුන්නේ....'

' හා එහෙනං කමු....'

' නැ නැ වොෂ් එකක් දාගෙනම කමු.... එතකොට ගොඩක් කන්න පුළුවන්නෙ... නේද?'

' මයෙ හොද සමනල් පැටියා....' ගිහංස අයියා ආයෙත් මට හාදුවක් දෙන ගමන් කිව්වා.

' ඔයා මට අදින්න ඇදුමක් අල්මාරියෙන් අරන් එනවාද? ඔයාටත් එකක් ගන්න. මයෙ අල්මාරියෙන් නැත්තම් අයියාගේ කාමරෙන් ගන්න. කැමති එකක් ගන්න හරිද?' මම පුටුවෙන් නැගිටින ගමන් කිව්වා. ' මම වොෂ් රූම් එකට යනවා.

' හා හා.... ගොඩක් නාන්න එපා... කෑම හීතල වෙයි.'

මම වොෂ් රූම් එකට ගියා. ඇත්තටම ආයෙත් මම ලස්සන හීනයක් දකිනවා නේද? අවුරුදු කී්‍යක් දුක් විදලද මේ දවස උදා වුණේ. ඇත්තමට ජීවිතේනම් හරිම පුදුමයි... ඇත්තමයි...

සීතල වතුර හිසේ ඉදලා දෙපතුල දක්වාම ගලාගෙන යද්දි වෙනදා නැති හැගීමක් හදවතට දැණුනා. ආයෙත් මේ හිත පාලු නැහැ දෙයියනේ... ඇස් දෙක පියාගෙන මම හිනාවුණා. ඇස් වලින් කදුළු ආවේ නැතිව නෙමෙයි. ඒත් එක කාටවත් පෙණුනේ නැහැ. කොහොමත් අද වෙනකල් කවුරුත් ‍මයේ කදුළු දැකල නැ. මෙච්චර කල් කතාව කිවා මිසක් ඒ කදුළු ගැන මම ඔයාට කියන්න යන්නෙ නැහැ. මම දන්නවා ඒ කදුළු වලට ඔයා ගොඩක් ආසයි කියලා. ඔයා ආදරේ කරන්නෙ මට නෙමෙයි. මයෙ කදුළු වලට. ඔයාව සතුටින් තියන්න මේ ඇස් වලින් ගලාගෙන යන කදුළු කොයිතරම්ද කියලා යන්තං හරි ඔයාට දැණුනොත් ආයෙත් මාව දාලා කවදාවත් ඔයා යන්නෙ නැහැ අයියේ... කවදාවත් නැහැ..... එක හුස්මට පපුව නතර වුණත් ආයෙත් හදවත වැඩ කරන්නෙ ඔයා වෙනුවෙන් විතරමයි. ඔව් ඔයා වෙනුවෙන්.....

----------------------------------------------------------------

විසිහත්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

'බල්ලා....' මම එක පාරම ගැස්සුණා..' වර එළියට...' දෙයියනේ අප්පච්චිගෙ කටහඩ...

' මොනවද හු... තවත් කරන්නේ... වර එළියට. එහෙනං මේකයි උඹ ගෙදරට වෙලා කරන්නේ...' අප්පච්චි දොරට ගහන ගමන් කිව්වා. මොකද්ද දෙයියනෙ දැන් මම කරන්නෙ... මයෙ රෙදි සේරම එළියේ. මෙහෙම කොහොමද එළියට යන්නේ...

' තෝ එළියට එනවද? නැත්තං මම එළියට ගන්ඩද?' ආයෙත් හයියෙන් දොරට ගහන ගමන් අප්පච්චි කිව්වා.

වෙන දෙයක් වුණාවේ. තවත් මට අමුතුවෙන් මොනවා වෙන්නද? මම ෂවර් එක වහලා ඇස් දෙක පියා ගත්තා. එහෙම්ම අතින් දොර ඇරියා....

' පර බල්ලා....' අප්පච්චි මයේ කම්බුලට හයියෙන් ගැහුවා. ඒ පාරට මම ආයෙත් වොෂ්රූම් එක ඇතුළට ගාහින් වැටුණා. යන්තං ඔලුව නොවැදි බේරුණා. ' ගෙදරට වෙලා වේස ‍බල්ලෝ එක්ක තෝ හැමිනෙනවද හු... හිටිපිය මම අද තොට හොද පාඩමක් උගන්වනවා. ආයෙත් තෝ මේ වගෙ දෙයක් නොකරන්ඩ...'

මයෙ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන අප්පච්චි මාව වොෂ් රූම් එකෙන් එළියට අරගෙන ගියා. උපන් ඇදුමෙන් මරන්න ගෙනියන හරක් පැටියෙක් වගෙ මම වෙන්නෙ මොනවද කියලා නොදැන ගියා. කෑම මේසේ ගාව ගිහංස අයියාව පුටුවක බැදලා දාලා හිටියා. එයාගේ ඇස් වලින් කදුළු බේරෙනවා. මම අත් දෙකෙන් විලි වහගත්තා. අනේ දෙයියනේ කොහොමද මම මෙහෙම ඉන්නේ.

මාව සැටියට තල්ලු කරපු අප්පච්චි කෑම මේසේ වාඩිවුණා.

'මේකද තොපේ මගුල් මෙසේ.... මම හම්බකරලා ගේන දේවල් එක එක වේස බල්ලොත් එක්ක මගුල් මේස හදලා කන එකද තෝ ගෙදරට වෙලා කරන්නෙ... පරයා...'

ගිහංස අයියා මම දිහා බලාගෙන. සැටියේ වාඩිවුණු මම එකෙ තිබුණු කොට්ටයක් අරන් විලි වහා ගත්තා.

'අනේ.... ' මම අප්පච්චි දිහා බැලුවා...' අනේ අප්පච්චි අපිට යන්න දෙන්න....'

' ඉතින් පල... ඕන දිහාක පල....' අප්පච්චි පිගානක් පොලේ ගහන ගමන් කිව්වා. ' මම තෝව බාරදෙනවා ළමා නිවාසෙකට. මේකාව බාර දෙනවා පොලිසියට. තොපි දෙන්නා හොරාට එහෙනං මේක තමයි කරන්නෙ.. මම ඒත් බැලුවා තෝ ගෙදරට වෙලා මොනවද කරන්නෙ කියලා. වෙලාවට අද මම කලින් ගෙදර ආවේ....'

' ඇයි අප්පච්චි එහෙම කතා කරන්නෙ...' මම ආයෙත් අප්පච්චි දිහා බලාගෙන කතා කරා. ' ගිහංස අයියව අප්පච්චිම නේද ගෙදරට එක්කරගෙන ආවේ...'

'ආ.....' අප්පච්චි පුටුවෙන් නැගිට්ටා.‍ ' එහෙනං ඒකයි මේ වැඩේ... හරි පුතේ.. එහෙනං මට මෙච්චර කල් කර ගන්න බැරි වෙච්ච දේවල් දැන් කරන්න පුළුවන්. තෝ අප්පච්චිගෙ හොර මිනිහා එක්ක බුදිය ගන්න නේද හැදුවේ. මට හොරෙන් තොපි දෙන්නා හැමිනෙනවාද? ඒවා කොරොන්න තව කල් යයි පුතේ...'

ගිහංස අයියාට කතා කරන්න බැහැ. එයාගේ කටේ රෙදි කැලි ඔබලා. කියා ගන්න බැරි දේවල් එයාගේ ඇස් වලින් කදුලු වෙලා බිමට වැටෙනවා. අප්පච්චි කාමරේට ගියා. මම ගිහංස අයියා ගාවට ගිහින් කටේ තිබුණු රෙදි කෑලි අයින් කරා. එයාව බදා ගත්තා.

'අනේ මට සමාවෙන්න රත්තරං අයියේ...' මම කිව්වා... ' මම මහාම මහ පව්කාරයෙක්. කාලකණ්නියෙක්. මම හින්දා ඔයා දුක් විදින්න එපා. ඔයා මේ අපායෙන් යන්න අයියේ...'

' නැ මයේ රත්තරං... කවදා හරි මම යනවනං යන්නේ මේ අපායෙන් ඔයාවත් අරගෙනම විතරයි...'

'ආව්.....' ඒ ගමන් කාමරෙන් එළියට ආපු අප්පච්චි බෙල්ට් එකකින් මයෙ පිටට ගැහුවා. ඒ පාර හොදටම වැදුණා මට. මයේ බෙල්ලෙන් අල්ල ගත්ත අප්පච්චි,

'ගලවපිය මේකාගෙ කලිසම...' ගිහංස අයියා පෙන්නලා මට කිව්වා.

මම ඇස් දෙක ලොකු කරලා අප්පච්චි දිහා බැලුවා. මොකද්ද මේ කියන්නේ....

' මම කියපු දේ තොට ඇහුණේ නැද්ද....? ' අයෙත් මට බෙල්ට් එකෙන් ගැහුවා...' ගලවපිය මේකාගේ කලිසම...'

' උඹට පිස්සුද මිනිහෝ...' ගිහංස අයියා කෑ ගැහුවා. ඒ ගමන් අප්පච්චි ගිහංස අයියා වාඩිවෙලා හිටිය පුටුවට පයින් ගැහුවා. ගිහංස අයියට දිගට හරහට බෙල්ට් එකෙන් ගහගෙන ගියා.

' අනේ එපා......' මම ඒ මැද්දට පැන්නා.... ' අනේ ‍මයෙ රත්තරං අයියාට ගන්න එපා.... අප්පච්චි....'

මාව ඇදලා දාලා අප්පච්චි එතන තිබුණු පුටුවක් අරගෙන වාඩිවුණා.

' මෙහෙම කරන්නෙ නැතිව අපි දෙන්නව මරලා දාපන්....' ගිහංස අයියාගෙ කටින් ලේ එනවා. අනේ ....'

' කට වහගෙන මම කියන දේ කරපන්... උඹට යහතින් යන්න ඕනිනං....' අප්පපච්චි ආයෙත් කිව්වා.

මම ගිහංස අයියා ගාවට කිට්ටු වුණා. ඕනි දෙයක් කරන්න කියනවා වගේ ගිහංස අයියා ඔලුව හෙල්ලුවා. මම ගිහංස අයියගෙ කලිසම ගාවට අත ළං කරා. කොහොමද මම මේ දේ කරන්නේ... අප්පච්චි ආයෙත් අත ඉස්සුවා.‍

'මොනවද මලිත් බලාගෙන ඉන්නේ....' ගිහංස අයියා කෑ ගැහුවා. ' මේක ගලවනවා. මේක ඇතුලේ අමුතු දෙයක් නැහැ. ඔයාටයි, මුටයි තියෙන එකම තමා තියෙන්නේ... ගලවනවා....'

අප්පච්චි වියරුවෙන් වගේ හිනාවුණා. මම ගිහංස අයියගෙ කලිසම ගැලෙව්වා. අප්පච්චි මම ඉන්න තැනට කෑම මේසෙන් පිහිය විසි කරා....

' ඔකාගෙ කමිසේ කෑලි කෑලි වලට කපලා අයින් කරපන්....' අප්පච්චි කිව්වා. ' පොඩ්ඩක් හිටපන්...' අප්පච්චි ආයෙත් කාමරේට ගියා...

මම ගිහංස අයියට තුරුල් වුණා. ඒ පපුවේ උණුසුම මට ආයෙත් ජීවිතය ලැබෙන තරමටම දැණුනා.

'අපිට මේ මොකද අයියේ වෙන්න යන්නේ...?'

' මොනවා වුණත් අපි දෙන්නා අපි දෙන්නා ගාව ඉන්නවා රත්තරං... ඔයා ගුටි කන්න එපා. ඒකා කියන හැම දේම කරන්න. මාව මරන්න කීවොත් එක වුණත්...'

මම ගිහංස අයියගෙ කට වැහුවා.

'එපා ..... අනේ එහෙම කියන්න එපා කවදාවත්....'

අප්පච්චි කැමරාවකුත් අරගෙන ආයෙත් ආවා...

----------------------------------------------------------------------------

විසිඅටවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

මමත් අයියාත් තුරුල් වෙලා ඉන්නවා ෆොටෙ‍ා් එකක් ගත්තා.

'හා හා....' අප්පච්චි හිනාවුණා. ' උඹලා දෙන්නා ඔහොම ඉද්දි හරි ලස්සනයි බං... මමත් ‍ඔහොම හිටපු කාලයක් තිබුණා.'

' ඇයි රොෂාන් අයිය‍ේ මෙහෙම කරන්නේ...?' ගිහංස අයියා අප්පච්චිගෙන් ඇහුවා.

' උඹලා අකමැත්තෙන්ද මේ ඉන්නේ...' අප්පච්චි ආයෙත් ඇහුවා.

මම මුකුත් කිව්වෙ නැහැ. මම බිම වාඩිවුණා. පුටුවෙන් ආයෙත් කොට්ටයක් අරගෙන මම විලි වහ ගත්තා.

'ගිහංස උඹ මාත් එක්කත් බුදියගෙන තියෙනවා. උඹ මට හොරෙන් මලිත් එක්ක බුදියගෙන තියෙනවා. දැන් උඹ මට බණ කතා කරනවා...' අප්පච්චි පුටුවෙන් නැගිට්ටා. මම ආයෙත් බය වුණා. ' උඹම කියපන් මටද පිස්සු? උඹටද කියලා....'

' මම මලිත්ට ආදරෙයි රොෂාන් අයියේ... මට මලිත් එක්ක එකට ජීවත් වෙන්න ආසයි... මේ විදිහෙ දේවල් මෙහෙම කරන්න මම කැමති ‍නැහැ...'

'උඹ දැන් බෝධිසත්ත්වයෙක් වෙලාද ගිහිංස...' අප්පච්චි කෑම මෙසේ තිබුණු කෙසෙල් ගෙඩියක් කඩා ගත්තා. ' මලිත් තාම ඉන්නෙ මයෙ භාරේ. මට කැමති දෙයක් මලිත්ට කරන්න පුළුවන්. උඹට ඕනිනං පොලිසියට ගිහිං මට විරුද්ධව පැමිණිල්ලක් දාපං මම ගිහංසට කරදර කරනවා කියලා. හැබැයි එකෙන් වෙන්නෙ ආයෙත් උඹටම වල කැපෙන එක. මොකද උඹ තාම මයෙ ඇප පිට නිදහස් වෙලා ඉන්නේ...'

ගිහංස අයියා බිම බැලුවා.

' මට එදා තේරුණා උඹයි, මලිතුයි අතර මොකක් හරි මගුලක් තියෙනවා කියලා. ඒ මම අද පරණ චැට් ටික චෙක් කරන් යද්දි උඹව මතක් වුණ හින්දා. උඹ අවුරුදු හතරකට හිරේ ගියා කියන එක මම දන්නවා. මම පොලිසියට කතා කරාම කිව්වේ උඹට ඇප දෙනවානං අද වුණත් නිදහස් කරන්න පුළුවන් කියලා. ඒකයි මම උඹට ඇප දුන්නේ. මට ඕන වුණා උඹලා මොකද ක‍රන්නෙ බලන්න. මට කමක් නැහැ උඹලා මොනවා කරත්. හැබැයි මම කියන විදිහට මම කියන දේවලුත් කරගෙන හිටියෙත් උඹලට පාඩුවේ ඉන්න පුළුවන්... තේරුණාද?

' මොනවද අප්පච්චි අපිට කරන්න කියන්නේ....' මම අප්පච්ගෙන් ඇහුවා.

' ගිහංස උඹ දැන ගනින්... මලිත් මේ ගෙදරට වෙලා ඉන්නේ බලු පැටියෙක් වගෙ. තාප්පෙන් පිට ඇහෙන සද්ද මොනවද කියලවත් මෙකා හරියට දන්නෙ නැහැ. සමාජෙ මිනිස්සු කොයි වගේද කියලා කිසිම ‍දැනීමක් නැහැ. ඕන ‍එකෙක්ට මලිත්ව ලේසියෙන් රවට්ටන්න පුළුවන්....'

' මට මලිත්ව රවට්ටන්න ඕනි නැහැ රෝෂාන් අයියේ... අවුරුදු හතරක් හිරේට වෙලා දුක් විදලා නිදහස් වෙච්ච ගමන් මම මලිත්ව බලන්න ආවේ ඒකයි....'

' වෙන්න පුළුවන්... ඒත් මලිත් තාම ළමයෙක්....'

' මොකද්ද අපිට රෝෂාන් අයියා කරන්න කියන්නේ...'

' උඹත් මේ දේවල් වලට ආසයි.. මමත් අාසයි.. තවත් ගොඩාක් එවුන් ආසයි... ඒක හින්දා අපි අපි කැමති විදිහට ඒ දේවල් කරමු...'

' මොකක්....?'

' මලිත්ට තාම මේ දේවල් අලුත්. මලිත් මේවාට පුරුදු වෙයි. උඹට ඕනිනං මලිත්ව බැදපන්. මට කමක් නැහැ. හැබැයි උඹලා මට විරුද්ධ වුණොත් ආයෙත් උඹ හිරේට යනවා. ඒකෙන් උඹට ආයෙත් කවමදාකවත් මලිත්ව ලැබෙන්නෙ නැහැ කියන එක හොදට මතක තියාගනින්...'

අනේ දෙයියනේ අපේ අසරණකමින් අප්පච්චි ඇයි මෙහෙම දේවල් කරගන්නේ...? මොනවද මම දන්නේ නැත්තේ. මොකද්ද මේ කියන තාප්පෙන් පිට තියෙන සමාජය. ඇයි මිනිස්සු මේ තරං නපුරු?

මටත් ගිහංස අයියටත් එකට ඉන්නනං අප්පච්චි කියන දේවල් අපිට කරන්න වෙනවා. ඒ දේවල් කොයි තරං සදාචාරසම්පන්නද කියන්න මම දන්නෙ නැහැ. ඒ වගෙම මිනිස්සු තාප්පෙන් පිටත කොහොම ඉන්නවද කියන්නත් මම දන්නේ නැහැ.

අපි එකට එකතු වුණා. අපි කිව්වාම ඔයා හිතන්නේ මමයි ගිහංස අයියයි කියලද? නැහැ..... එතන තව ගොඩාක් අය හිටියා. සමහර දාට අප්පච්චි, ගිහංස අයියා එකතු වෙන දිහා මට බලාගෙන ඉන්න වුණා. ගිහංස අයියා මාත් එක්ක එකතු වෙනවා අප්පච්චි බලාගෙන හිටියා. ඒ සේරටම ව‍ඩා මමත් අප්පච්චිත් එකතු වෙන දිහා බලාගෙන ඉන්න ගිහංස අයියටත් සිද්ද වුණා.

පිරිමි අවයවයක් අකමැත්තෙන් ශරීරයට ඇතුළු කරගෙන එහාට මෙහාට පැය ගාණක් පෙරලිලා මම හෙම්බත් වුණා. ඇස් වලින් ගලාගෙන ගියපු කදුළු පොළොවට උරාගත්ත මිසක් කවුරුත් ඒවා දැක්කෙ නැහැ. වොෂ් රූම් එකට ගිහින් කොමඩ් එකෙ වාඩි වුණාම මළපහ වෙනුවට කොමඩ් එක රතුපාට වුණේ ඇයි කියන්න මම දන්නෙ නැහැ. මුළු ඇගම දනවා ඉවසන් ඉන්න පුළුවන් වුණත් වැසිකිලි යද්දි අධෝමාර්ගය දනව කොහොමද දෙයියනේ ඉවසන්නේ.... ඇස් වලින් උණු කදුළු පිට වෙද්දි වැසිකිලිය ලේ වලින් තෙත් වුණා. මේවා ගිහංස අයියට කොහොම කියන්නද? එයා තවත් දුක් වෙයි. සමහර දවස් වලට රහස් අවයව දෙකම එක පාර ශරීරයට ඇතුල් කරන්නේ මම රබර් බෝනික්කෙක් කියලා හිතාගෙනද මන්දා... මේ දේවල් පියවරෙන් පියවරට ලියලා ඔයාගේ හැගීම් උද්දීපනය කරන්න මට බැරි කමක් නැහැ.

ඒත් හිතවනවද මේ කදුළු වලින් ලියන මයෙ කතාව කියවන තරං සුන්දර දෙයක් කියලා සර්....? ඔයා හරි සමාජය හරි දරුණුයි. කුහකයි. ඒ කියන මිනිස්සුම නේද ඒ විදිහට නපුරු...? මම සමාජයට වැරදිකාරයෙක්... ඒත් මාව ඒ සමාජෙට ගෙනත් දාපු මයෙප අප්පච්චි සමාජයෙන් පිදුම් ලබන ගුරු උත්තමයෙක්. මිනිස්සු යහමගට ගන්න ඉන්න එයා එයාගෙම පුතාට මෙහෙම දේවල් කරද්දි ලංකාව ප්‍රෞඪ ඉතිහාසයක් තියෙන බෞද්ධ රටත් කියලා කියන්නද මට කි‍යන්නේ අයියේ...? ඔයා තාමත් මට එහෙමද කියන්නේ... බෞද්ධකම තියාගෙන සිවුර කියන නිළ ඇදුම දාගෙන කොණ්ඩය භූ ගෑවට ඔයා හිතනවද එයාලා රහත් වෙලා කියලා. නැ අයියේ.. නැ... ඒ පූජණීය ඇදුම යටින් ඉන්නේ විෂ ඝෝර සර්පයෝ... අවස්ථාව ආපු ගමන් කවුරු වුණත් කමක් නැහැ. තමන්ගෙ ඕනැ එපාකම් වලට යොදාගන්න සර්පයෝ....

--------------------------------------------------------------------

විසි නවවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

'තෝ යන තැනක පලයන් ඉතින්....' එක පාරම සාලෙන් ඇහුණ සද්දෙට මම සාලේ පැත්තට ගියා. ගිහංස අයියා පුටුවේ වාඩිවෙලා බිම බලාගෙන ඉන්නවා.

අප්පච්චි කාමරේ ඉදගෙන කෑ ගහනවා. මොකද්ද මේ වෙන්නෙ ආයෙත්. මම ගිහංස අයියා ගාවින් වාඩි වුණා. ගිහංස අයියා මයේ අත අල්ල ගත්තා. මොකද්ද අයි‍යේ මේ වෙන්නේ.... මම ඒ විදිහට හිතාගෙන අයියා දිහා බැලුවා.

' රොෂාන් අයියා මට ගෙදරින් යන්නලු මල්ලි....' ගිහංස අයියා මම දිහා දුකින් බලන ගමන් කිව්වා.

‍'මොකක්... ඔයා කොහෙ යන්නද?'

මම අප්පච්චිගෙ කාමරේ ගාවට ගියා.

' මොකද්ද අප්පච්චි මේ කිය්නනේ...' මම දොර ගාව ඉදගෙන ඇහුවා.

' තෝ එනවද මයෙ දේවල් වලට කතා කරන්න පරයෝ...' අප්පචිච් මේසේ උඩ තිබුණ වතුර ‍කෝප්පයක් අරගෙන මම ඉන්න පැත්තට විසි කරා.

'අහ්....' කෝප්පෙ මයෙ කට ගාව වැදිලා තොල තුවාල වුණා.... ගිහංස අයියා එක පාරම මම ගාවට ආවා.

' මයෙත් එක්ක තියෙන තරහට මේ අසරණයට ගහන්න එපා රොෂාන් අයියේ...' ගිහංස අයියා අප්පචිචිට කිව්වා. ' ඒ තරහා මාව පිටින් යවන්න...'

' උඹට මම කියන්න තියෙන දේ කිව්වා ගිහංස... තවත් මෙතන බලන් හිටියට ‍වැඩක් නැහැ. තෝ යන අතක පලයන්. එක එක වේසාවන්ට කන්ඩ දීලා තියාගන්න මට පු... අමාරුවක් නැහැ හු....'

අප්පචිගේ මේ වචන අහලා දැන් මට තිත්ත වෙලා. මොකද්ද දෙයියනේ මේ තරං විදවන්න මම කරපු පව. මේ අපායට වැටිලා තවත් කොච්චර කල් මම මේ දුක විදින්නද ?

'මමත් ගිහංස අයියා එක්ක යනවා.... ' මම අප්පචිචි දිහා බලාගෙන කිව්වා.

' ඉතින් පල... තෝත් පල... හෙට ඉදලා තෝ පරිවාසෙට වෙලා එකෙ ඉන්න එවුන්ට කියලා ඇර ගනින්.... තොගෙ කොල්ලා හිරෙට වෙලා එකෙ ඉන්න වුන්ට අරියි....' අප්පච්චි වියරුවෙන් වගෙ හිනාවුණා.

නොකියා කියන්නෙ අපි දෙන්නා එකට මේ ගෙදරින් ගියොත් අපිට වෙන දේ තමයි.

' මයෙ රත්තරං...' ගිහංස අයියා මාව අල්‍ලගෙන සාලෙට අාවා. ' රෝෂාන්ට දැන් මාව ඇති වෙලා. වෙන කාගෙ හරි රස දැනිලා ඇති. අපි දෙන්නා අද ගිියොත් අපි ‍දෙන්නම අමාරුවේ වැටෙනවා. අපිට ආයෙත් ටික කාලයක් ඉවසගෙන ඉන්න වෙනවා මයෙ රත්තරං...'

' අනේ ගිහංස අයියේ...' මම ගිහංස අයියට තුරුල් වුණා. ' ආයෙත් මාව දාලා යන්න එපා මයෙ රත්තරං අයියේ... අනේ එපා....'

ගිහංස අයියා මාව හයියෙන් තුරුල් කර ගත්තා.

' ‍මේ ලෝකේ කොහෙ හිටියත් මම ඔයාව හොයාගෙන එනවා. මම එනකල් මයෙ රත්තරං පරිස්සමෙන් වැඩ ටික කරගෙන ඉන්නවා නේද?'

ගිහංස අයියගෙ ඇස් දෙකෙ ආදරේ පිරිලා තිබුණා. ඒ ආදරේ නාමයෙන් මට ආයෙත් තනි වෙන්න වෙනවා. ගිහංස අයියා ගියාම මට මක් වෙයිද? මේ හිර ගෙට වෙලා ආයෙත් තනියම ඉන්න? මට පිස්සු හැදෙයි දෙයියනේ....

--------------------------------------------------------------------------

තිස් වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

ගිහංස අයියා කාමරේට ගිහින් ඇදුම් ටික හරි ගස්ස ගන්නවා. මම දොර ගාවට වෙලා බලාගෙන හිටියා.

‘ඔයාට දුක නැද්ද මම යන එකට...’ ගිහංස අයියා මම දිහා දුකෙන් බලාගෙන ඇහුවා.

දුක කියන දේ දෝතින්ම අරගෙන ඉපදුණු මයෙන් ඇයි අයියා මේ වගෙ දෙයක් අහන්නේ. මම ගිහංස අයියා ගාවට ගිහින් තුරුල් වුණා. ගිහංස අයියා මයෙ ඔලුව අත ගෑවා. අපි දෙන්නා එහෙම්ම ඇදට වැටුණා.

මයෙ නළලට හාදුවක් දුන්න ගිහංස අයියා දොතොල් තෙමන්න අවසර ඉල්ලුවා.

මම එහා පැත්ත හැරුණා.

‘ ඇයි රත්තරං...’

‘ ඔයා ගියාට පස්සේ ආයෙත් මට මොනවා වෙයිද අයියේ...’

‘ මම කොහොම හරි ඔයාව මයෙ ගාවට ගන්නවා. එතකල් පරිස්සමෙන් ඉන්න ඕනි....’

‘අප්පච්චි මට මොනව කරයිද අයියේ....’

‘එයා ඔයාට කරදරයක් කරන එකක් නැහැ. මොකද එයා දන්නවා එයාව බලාගන්න ඔයා හැර වෙන කවුරුත් නැහැ කියලා.’

‘ ඒකද එයා මට මේ විදිහට සලකන්නේ...’

‘ඔයා අප්පච්චිට වෛර කරනවද රත්තරං...’

‘ නැහැ...’

‘ ඇයි ‍ඒ...’

‘ වෛර කරා කියලවත්, ආදරේ කරා කියලවත් මට අප්පච්චිඑගෙන් වෙනසක් දැනිලා නැ අයියේ....’

ගිහංස අයියා ආයෙත් මාව තුරුල් කර ගත්තා. මාස පහ හයකට සීමා වුණු ගිහංස අයියගෙ මේ සුවද මං ගාවින් යන්න ළගයි. හෙටින් පස්සේ ආයෙත් මට මොනව වෙයිද? මේ බිත්ති හතරට සීමා වෙලා මම මොනවා කරන්නද? අප්පච්චි ගියාට පස්සේ මමයි ගිහංස අයියයි මොන තරං නිදහසේ සතුටින් හිටියද?

අපි වත්ත වගා කරා. මල් හැදුවා. ‍ගේ අස් කරා. එක එක ජාතියේ කෑම වර්ග හැදුවා. ළිදෙන් නෑවා. ගස් උඩ ගෙවල් හැදුවා. කවදාවත් නොහිතපු හින ලෝකයක් මම අපි සැබැ කර ගත්තා. සමහරු දකින්න කලින් අදහස් හුවමාරු කර ගන්න කලින් කරන්නෙ ජීවිතේ දෙන්නටම ලගාකර ගන්න බැරි හීන හදන එකයි. පිටරට වල යන්න. ළමයි හදන්න. කසාදය කියන නෛතිය සහතියක් ගන්න. ඒත් මටයි ගිහංස අයියටයි ඒ කිසිම හීනයක් තිබුණේ නැහැ. ලංකාව කියන රටේ තාමත් සමලිංගිකත්වය තහනම් වුණාට දෙන්නා අවබෝධ කරගෙන සතුටින් ඉන්න ඕනි තරං සමලිංගිකයන් ඉන්නවා. ඒ දෙන්නා අතර තියෙන විශ්වාසය. අව‍බෝධය.

පිටත තියෙන රූපේ අපි හැමෝටම එක වගෙ නැහැනෙ. රූපෙ පැහැයෙන්, ශරීර ප්රරමාණයෙන්, ස්වභාවයෙන් ඒ දෙවල් වෙනස් වෙනවා. අපිට අපේ බාහිර රූපය කැමති වෙලාවට කැමති විදිහට වෙනස් කර ගන්න ඕනිනං අපි කර‍න්නෙ සොබා දහමට විරුද්ධ දෙයක්. අපි ජීවත් වෙන්න ඕනි විදිහට අපිට සොබා දහම ශරීරයක්, හැඩ තලයක් දෙනවා. ඒක යම්තාක් දුරට අපිට වෙනස් කරන්න පුළුවන්. ඒත් තවත් කෙනෙක් නොහිතන විදිහට ඒක වෙනස් කරන්නෙ කොහොමද? අනිත් කෙනෙගෙ ඇස් දෙක රවට්ටන්න අමුතුවෙන් ඉපදෙන්නෙ කො‍හොමද දෙයියනේ...

මිනිස්සුම හදාගත්ත නෛතික පදනම වෙනස් කරගෙන ලංකාවේ සමලිංගියන්ට එකට ඉන්න බෑ කියනවනං අවස්ථාවාදීන් කියන ලොකුම බොරුවක් ඒක අයියේ... මොකද දෙන්නට දෙන්නා ඕනිනං එකට ඉන්නවා කියන දේ කරන්න බැරි ‍දෙයක් නෙමෙයි. ජීවත් වෙන දශක හය හතට කප්පරක් දේවල් ඕනි නැහැනෙ. සතුටින් ඉන්න එකයි වැදගත්ම දේ. ඒකට අදහස් විතරයි ගැළපෙන්න ඕනි. වෙන කිසිම දෙයක් නැහැ. අපි අදහස් බලෙන් ගලපගන්න ඕනි නැහැනේ අයියේ. මයෙත් ගිහංස අයියාගෙත් අදහස් ගැළපුණා. ඉදලා හිටලා කැප කිරීම් කරා. ඒත් ඒ කැප කිරීම කියව කියව කවදාවත් මමවත් ගිහංස අයියාවත් අයුතු දේවල් දෙන්නට දෙන්නගෙන් ඉල්ලුවේ නැහැ. ඒකයි මට ගිහංස අයියා නැතිව ජීවත් වෙන විදිහ හිතා ගන්න බැරි වුණේ....

එදා හවස අප්පච්චි එන්න කලින් ගිහංස අයියා ගියා. මම කෑ ගහලා ඇඩුවා. මයෙ කදුලු හැමදාමත් වගෙ මෙ පොළවට උරාගෙන නැති වෙලා ගියා මිසක් ඒ ගැන කාටවත් දැණුනේ නැහැ. ඔයාට හිතුණද යන්න කලින් මමත් ගිහංස අයියත් කායිකව එකතු වුණා කියලා. නැහැ අයියේ... අපි දෙන්නා අතර තිබුණේ ඒ කාමුක ජීවිතෙට වඩා තේරුම් ගත්ත පුදුමාකාර ආදරයක්. ගිහංස අයියා එදා මාව දාලා නොගියනං අපි දෙන්නගෙම ජීවිත තවත් දුක් ගොඩක් වෙනවා.

‘ මොකද උඹ තාම නිදි...’ මම එක පාරම කොට්ටෙ අයින් කරලා බැලුවා.
අප්පච්චි මයෙ කාමරේට ඇවිත්...

-----------------------------------------------------------------------

තිස් එක් වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

' අපි දෙන්නට ගමනක් යන්න තියෙනවා...' අප්පච්චි ආයෙත් හැරෙන ගමන් කිව්වා...

' ඒ කොහොද?' මම ඇදේ වාඩි වෙන ගමන් ඇහුවා.

' ගිහාම බලන්න පුළුවන් ඒ කොහොද කියල... ඉක්මනින් ලෑස්ති වෙන්න..' අප්පච්චි කිව්වා.

අප්පචිචිගේ කතා බහෙ නිමුණු ගතියක් මට දැණුනා. වෙනදා කියන රළු බාසාවට වඩා ඒක ටිකක් ආදරණිය වෙලා වගෙ. මූනෙත් හිනාවක්. ඉස්සර දවස් වල වගෙ ඇවිලිලා තිබුණු මූණ දැන් නිමිලා. ගෙදර ඉන්න දවස් වල මම අප්පච්චිගෙ ඇල්බම් බැලුවා. මම ටිකක් අප්පච්චි වගේ තමයි. අප්පච්චිත් ඉස්සර පුදුමාකාර ලස්සන කොලු ගැටයෙක්. මට දැන් අවුරුදු පහළොවක්. අප්පච්චිට හතලිස් තුනක් විතර ඇති මයෙ හිතේ. අප්පච්චි කැම්පස් යන්න කලින් කසාද බැන්දා කියලා තමයි ඉස්සර රණ්ඩු වෙද්දි කෑ ගහා ගන්නේ. සමහර විට අප්පච්චි කැමැත්තෙන් කසාද බදින්න නැතිව ඇති. ඒත් එහෙම අක‍මැත්තෙන් බන්දන්න බැනෙ. අහ් ඔය ටිවි එකෙ යන දෙමළ චිත්‍රපටි වලනං එහෙම කරනවා. සමහර විට ‍එහෙමද දන්නෙ නැහැ.

කොහෙ යන්නද මේ ලෑස්ති වෙන්න කිව්වේ. දුර ගමනක්ද? ළගකටද? කොහොමද මම ලෑස්ති වෙන්න ඕනි. අනේ මන්දා... මේ ගෙදරින් අවුරුදු ගාණකට එළියට ගිහින් නැති මම මොකක් අදින්නද? දැනටමත් මම අදින්නෙ අයියගෙ ඇදුම්. ඕන ඉලව්වකට හරි යන්න කියලා මම ෂැගී තොප්පිය එක්ක තියෙන ටීෂර්ට් එකකුයි, පොකට් කලිසමකුයි ඇද ගත්තා. ‍අප්පචිචිගෙන් හොරන් ගත්ත ජෙල් ගාලා කොණ්ඩෙ ගිහංස අයියා කියපු විදිහට මූණට දාලා හැදුවා. නිකට පහළින් පොඩියට මොට්ටුවකුත් තියලා තොප්පිය දාගෙන සයිඩ් එකට හැදුවා. හාහාහා. දැන් මම අමුතුම කොල්ලෙක් වගෙ.

' හරිද...? ' අප්පච්චි සාලේ ඉදන් කතා කරනවා.

' හරි... අප්පච්චි....' මම කාමරෙන් එළියට ගියා.

අප්පච්චි සාලේ පුටුවක ඉදගෙන මම එනකොටම නැගිට්ටා. ඇස් පිය ගහන්නෙ නැතිව මම දිහා බලාගෙන හිටියා. මමත් අප්පච්චිගෙ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා.

'ඇයි අප්පච්චි...' මම ඇහුවා.

' කවුද මේ ඇදුම කියලා දුන්නෙ...' අප්පච්චි මයෙන් ඇහුවා‍

' මට හිතුණා මෙහෙම අදින්න අප්පච්චි...' මම කිව්වා.

' ඔයා මේ ඇදුමට හරි ලස්සනයි පොඩ්ඩෝ...' අප්පච්චි මාව බදාගන්න ගමන් කිව්වා.

‍'පොඩ්ඩෝ...' කියන වචනෙ අහන ගමන් මයෙ ඇස් උඩ ගියා. බුදු සන්තෝ මේ මයෙ අප්පච්චිද මට මෙහෙම කතා කරන්නේ. මම හීනයක්වත් දකිනවද දෙයියනේ. කෝකටත් තියලා මම අප්පච්චිට හොරෙන් මයෙම අත කොනිත්ත ගත්තා.

'ආව්...' මට එක පාරට කෑ ගැහුණා.

' ඇයි මොකද වුණේ...' අප්පච්චි මාව ඈත් කරන ගමන් ඇහුවා.

' මොකද්ද ඇනෙනවා වගෙ...' මම හිනාවෙලා කිව්වා.

අප්පච්චිත් හිනා වෙලා. ' අපි යමු...' කිව්වා. මම සාලෙන් එළියට ආවා. අප්පච්චි දොර වහලා වාහනෙට නැගලා ස්ටාට් කරා. මම පිටිපස්සෙ ෂීට් එකට නගින්න හැදුවා.

' මාව ඩ්‍රයිවර් කරන්න එපා සර්...' අප්පච්චි බොහොම ආදර විදිහට කිව්වා.

මම ආයෙත් හිනා වෙලා ඉස්සරා ෂීට් එකට නැග්ගා. අප්පච්චි මුණේ සිරියාවන්ත හිනාවක් දාගෙන ගේට් එක ගාවට ගියා. වාහනේ එළියට අරගෙන ගේට් එක වහලා ආයෙත් ඩ්‍රයිව් කරන්න පටන් ගත්තා. මට මොකවත් හිතා ගන්න බැහැ. ඔයාටත් එහෙමයි නේද? මම හොරාට අප්පච්චි දිහා බැලුවා. ආයෙත් ඉස්සරා බලාගෙන හිටියා.

අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මම ආයෙත් පියවි ඇහෙන් මේ ලෝකය දකිනවා. ඉස්කෝල ජීවිතයට සමු දුන්නට පස්සේ මේ සුන්දර ලෝකය දකින දෙවනි අවස්ථාව. එදා හොරෙන් පැනලා එද්දි මේ මගට ආවා මතකයි. ඒත් ඒ සේරම දැන් වෙනස් වෙලා.

' අපි කොහොද යන්නේ අප්පච්චි...' මම ඇහුවා. ‍

' බයෙන්ද ඉන්නේ...' අප්පච්චි ඇහුවා.

' නැහැ...'

' අපි පොඩි ගමනක් යනවා....'

' අදම එනවද?'

' ගිහින් බලමු. සමහර විට හෙට තමයි එන්න වෙන්නෙ...'

' ඔහ් මම ඇදුම් ගත්තෙ නැහැනෙ...'

' අපි යන ගමන් ගමු. ඔය විදිහටම දිගටම අදින්න. මම ඒකට ආසයි...'

මොකක්.... ආසයි... අරන් දෙනවනං මම අදින්නං ඉතින්. මොකද්ද මේ වෙනස. ඇත්තටම පුදුමාකාර ජීවිතයක්...

යන ගමන් අපි ඇදුම් ගත්තා. හොටෙල් එකකින් බඩ පිරෙන්න කෑවා. ගොඩාක් වෙලාවට අප්පච්චි මම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. වැඩිය කතා ‍නොකරත් කියන්න ගොඩක් දේවල් අප්පච්චිගෙ හිතේ තියෙන බව මට දැණුනා. ඇත්තටම අපි මේ කොහාටද යන්නේ...

---------------------------------------------------------------

තිස් දෙවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

උදේ පටන් ගත්ත ගමන රෑ වෙනකල් එක දිගට අපි ගියා. ඉදලා හිටලා අප්පච්චි රේඩි එක දාලා සින්දු ඇහුවා. පාරේ දකින දේවල් මොනවා හරි පෙන්නලා මට විස්තර කිව්වා. අනේ අම්මයි අයියයි මෙතන හිටියං අපි කොච්චර සතුටින් ඉන්න පවුලක් වෙනවද? ඇයි මයෙ ගිහංස අයියා. ...

ඒ අහිංසකයා දැන් මොනවා කරනවා ඇත්ද? ඔයා මට බනිවි මම කිසිම ගාණක් නැතිව හැම කෙනාවම ඉක්මනින් අමතක කරනවා කියලා. මට කියන්න මට කරන්න වෙන විසදුමක් තියනවද කියලා. අයියට මාව එක්කන් යන්න කිවා. එයා මාවත් දාලා මේ රටිනුත් ගියා. සෝමම්මා ගැන අද වෙනකල් ආරංචියක් නැහැ. ගිහංස අයියා කැමති වුණත් මාව එක්කන් යන්න අප්පච්චි ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ. මේ ගතවෙන වෙලාවට ඒ විදිහට හැසිරෙනවා මිසක් මම වෙන මොනවා කරන්නද?

ටිකක් වෙලා යද්දි ඈත මුහුදක් පේනවා මම දැක්කා. ත්‍රි....කු....ණා... ම...ල...ය.... මම හිතෙන් දකින බෝඩ් වල අකුරු ගලපගෙන ඉන්න තැන කියව ගත්තා.

ත්‍රිකුණාමලය... ඒ ලංකාවෙද? අහ් ඔව්නෙ. අර ඉතිහාසෙට කියලා දුන්නෙ මොකද්ද ප්‍රසිද්ධ වරායක් තියෙනවා කියලා. ඇයි අප්පච්චි මාව ත්‍රිකුණාමලයට එක්කගෙන ආවේ.

කාර් එක තොරණක් වගෙ ලයිට් දාලා තිබුණු ලොකු තට්ටු ගෙයක් ගාව නතර කරා. මේක මොකද්ද...?

‘ බහිමු....‘ අප්පච්චි දොර අරින ගමන් කිව්වා.

මම බෑග් ටිකත් අරගෙන එළියට බැස්සා. බෑග් ටික ගන්න කවුද කෙනෙක් ළගට ඇවිත් හිටියා. අප්පච්චි එයාට කාර් එකෙ යතුර දීලා මයෙ කරට අත දාගෙන ගේ ඇතුළට ගියා. ගෙයක් කීවට මේක හොටෙල් එකක්. කෙළවරක තිබුණු මේසයක් ගාවට ගිහින් එතන ඉන්න කෙනෙක් එක්ක මොනවද කතා කරලා තවත් කෙනෙක් එක්ක ආයෙත් ආවා.

මට එන්න කියලා අප්පච්චි අතින් සන් කරා. ආපු මනුස්සයා එක්ක මොනවද ඉංග්‍රිසියෙන් කතා කරන ගමන් තමයි ගියේ. මේ හරියට සිංහලවත් කතා කරගන්න බැරි මම කොහොමද ඉංග්‍රිසි දන්නේ...

ආපු මනුස්සයා කාමරේක දොර ඇරලා දුන්නා. අම්මට සිරි පට්ට ලස්සන කාමරයක්නෙ. කාමරේ මැද ලොකු ඇදක්. ටි.වි. එකක්. අල්මාරියක්. ලොකු කණ්ණාඩියක්. මම එළියට වෙලා බලාගෙන හිටියා.

‘එන්න ඇතුළට....‘ අප්පච්චි කාමරේ ඇතුළට යන ගමන් කිව්වා.

මම ඇතුළට ගියාට පස්සේ අර මනුස්සයා දොර ලොක් කරගෙන යන්න ගියා.

‘කොහෙද අප්පච්චි මේ...‘ මම ඇහුවා.

‘ මේ ත්‍රිකුණාමලය.‘ අප්පච්චි බිත්තිය පැත්තට ගිහින් ජනෙල් රෙදි ඈත් කරා. ව්වා................................ව් මුහුද පේනවා. අද පෝයක්ද? නැහැ පුර හදක් නෙමෙයිනෙ ඈතින් පේන්නෙ. ඇත්තටම කොහොමද මේ දකින දේ වචන වලින් කියන්නේ. ලස්සනයි. මම කවි ලියන්න දන්නේ නැහැ. මම කතා ලියන්න දන්නෙ නැහැ. ඒක ගොඩාක් ලස්සනයි. මම දන්නෙ එච්චරයි.

------------------------------------------------------------

තිස් තුන්වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

මම ජනේලිය ගාවට ගියා. වීදුරුවට අත තියාගෙන ඈත පේන හද දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ හද ඇතුළින් ගිහංස අයියා මැවිලා පෙණුනා. අනේ එයා දැන් මොනවා කරනවා ඇද්ද.... මයෙ උරහිසට සීතලක් දැණුනා.

' අප්පච්චි...' අප්පචිචි මයේ උරහිස උඩින් ඔලුව තියාගෙන. එයාගේ අත් දෙක මයෙ බඩ මැද්දට දාලා මාව බදා ගත්තා. අප්පචි‍ච්ගෙ ඇස් වලින් ආපු කදුළු මයේ උරහිස දිගේ ගලාගෙන ආවා. ඇයි මේ අප්පච්චි අඩන්නේ.

' ඇයි අප්පච්චි මේ...' අප්පච්චි අඩනවා මම කවදාවත් දැකලා තිබුණේ නැහැ.

අප්පච්චි අත් දෙක අරගෙන ඇස් පිහදා ගත්තා. එයා එතන බිමින් වාඩි වුණා. මමත් එතනම වාඩි වුණා.

' ඇයි අප්පච්චි මේ අඩන්නේ...' මම අප්පච්චිගේ කදුලු පිහදාන ගමන් ආයෙත් ඇහුවා.

' මලිත් මට වෛර කරනවද?'... අප්පච්චි මයේ අත් දෙක අල්ලන ගමන් ඇහුවා. අප්පචිචගේ ඇස් වල පුදුමාකාර විදිහෙ අසරණකමක් තිබුණා.

' කවදාවත් නැහැ අප්පච්චි‍....'

' ඇයි ඒ... මම මලිත්ට ගොඩක් කරදර කරා. ඉස්කෝලේ යැව්වෙ නැහැ. ගෙදර හිරකරලා තිබ්බා. ගැහුවා. බැන්නා. සතෙක්ට වගේ සැලකුවා... ඇයි මලිත් මට වෛර කරන්නෙ නැත්තේ....'

' වෛර කරා කියලා මට ලැබුණු දෙයක් නැ අප්පච්චි. මම ආදරේ කරා කියලත් මට ලැබුණු දෙයක් නැහැ. මම දන්නෙ නැහැ අැයි මම ඉපදුනේ කියලා අප්පච්චි. මම දැන් මේ ජීවිතේට හුරු වෙලා. එළිවෙනවා රෑ වෙනවා කියන දේ විතරයි මම දන්නෙ. බඩගිනි වුණාම කනවා. තිබහා ආවාම වතුර බොනවා... මේ දේවල් විතරයි මයේ ජීවිතේ තියෙන්නෙ අප්පච්චි...'

' අනේ මයේ රත්තරනේ...' අප්පච්චි මාව ආයෙත් බදා ගත්තා. ' මට කවදාවත් සමාවක් ලැබෙන එකක් නැ ඔයාට කරපු දේවල් වලට...'

' එහෙම කියන්න එපා අප්පච්චි. මම කවදාවත් අප්පච්චිට වෛර කරන්නෙ නැහැ. තාමත් මම කලා බීලා ජීවත් වෙන්නෙ අප්පච්චි නිසයි...'

' මගෙ ළමා කලේ මම විදපු දේවල් ඔයාට දීලා මම සතුටු වුණා පුතේ.. මිනිස්සු ඉස්සරා නම්බුකාර විදුහල්පති කෙනෙක් වුණත් මට හොද තාත්තා කෙනෙක් වෙන්න බැරි වුණා. හොද පවුල් ජීවිතයක් ගෙනියන්න බැරි වුණා....'

' සීයා තාත්තා සැරයි ද අප්පච්චි...' මම ඇහුවා. කවදාවත් දැකලා නැතත් අප්පච්චිගෙ අප්පච්චිට මම කිවේ සීයා තාත්තා කියලා. එයා ගැන කිසිම දෙයක් කියන්න අම්මා ඒ දවස් වල ඉඩ දුන්නේ නැහැ. අම්මට මේ හැමදෙයක්‍ම වුණේ සියා තාත්තා නිසයි කියලා අම්මා නිතරම සීයා තාත්තට දොස් කිව්වා.

' ඔව් මයේ පුතේ...' අප්පච්චිගේ මේ වචන වල පුදුමාකාර සෙනෙහසක් ආදරයක් එකතු වෙලා තිබුණා. ' සීයා තාත්තා හරිම නපුරු කෙනෙක්. පරම්පරාවේ ගෞරවය, නම්බුව තියා ගන්න එයා හැමදෙයක්ම කරා. ඒත් එයා හොර ගෑණු ගෙන්නගෙන රහසින් සතුටු වුණා. මයේ අම්මට එයා පුදුමාකාර විදිහට දුක් දුන්නා. මේ දේවල් ඉවසගන්න බැරි හින්දම මම රට ගියා. ආයෙත් ලංකාවට ආවේ මයෙ පාඩුවේ අම්මව බලාගෙන එයාව සතුටින් තියනවා කියලා. ඒත් අම්මාව අසරණ කරගෙන එයා ලව්වා සීයා තාත්තා මාව බිලි දුන්නා...'

' මට තේරෙන්නෙ නැහැ අප්පච්චි කියන දේවල්...' මම ඇස් පුදුම කරගෙන අහගෙන හිටියා.

' මම පුතාගෙ අම්මව කසාද බැන්දේ සතුටින් නෙමෙයි. සීයා තාත්තගේ යාලුවෙක්ගෙ දුවෙක් තමයි පුතාගෙ අම්මා. පරම්පරා දෙක සතුටු කරන්න මට බදින්න වුණා. ඇත්තටම කිව්වොත් පවුල් ජීවිතය කියන දේ මට අපායක් වෙලා තිබුණේ මලිත්. මට ඕනි වුණේ තනියම ජීවත් වෙන්න....'

' එතකොට අප්පච්චිට කොහෙන්ද ගිහංස අයියා හම්බුණේ...' මම ඇහුවා.

' ඔයා නොදන්න ගොඩක් දේවල් තියෙනවා රත්තරං... අප්පච්චි අම්මට කරන දේවල් නිසා මට අම්මා ගැන පුදුමාකාර ආදරයක් ගෞරවයක් ඇති වෙලා තිබුණේ. ඒ ‍වගෙම අප්පච්චි එක්ක ඉන්න එන ගෑණූ ගැන මට ජම්මාන්තර වෛරයක් තිබුණේ. ඒක අනිත් හැම ගෑනියෙක්ටමත් මට දැණුනා. ඇයි කියන්න මම දන්නේ නැහැ. ඒක හින්දා කිසිම විදිහට ගෑනියක් එක්ක ඉන්න මම කැමති වුණේ නැහැ. ඉස්කෝලෙ වුණත් මම තනියමයි හිටියේ. කිසිම ගෑණු ළමයෙක් එක්ක මම කතා කරලා නැහැ. මොන දේ වුණත් මම හොදට ඉගන ගත්තා මලිත්. විභාගේ ඉහලින් පාස් වෙලා මම ලන්ඩන් වලා ඔක්ස්ෆර්ඩ් ගියා. එහෙදිත් මට බමුණා කියලා තමයි කාඩි එක වැටුනෙ. ඒ මම ඒ තරම්ම ගෑණු ලමයි පිළිකුල් කරපු හින්දා.

හොස්ටල් වල ඉද්දි මට තව යාලුවෙක් හම්බුණා. එයා නිතරම ඇහුවා ඇයි මේ විදිහට තනියම පාලු ජීවිතයක් ගත කරන්නෙ කියලා. මම මයේ පවුලේ විස්තර එයාට කිව්වා. එයාටත් අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම නැහැ. ළමා නිවාසෙක හැදිලා ති‍යෙන්නේ. කොහොම හරි ‍අපි දෙන්නා හොදට යාලුවෝ වුණා. එකට කෑම කැවා. ගමන් ගියා. පාඩම් කරා. එකට නිදා ගත්තා. නින්ද ගියාම එයා මට නොදැනිම මාව තුරුල් කරගෙන ඉන්නවා කියලා මට පස්සේ දැණුනා. දවසක් එයා මට හොරෙන් මයේ කලිසට ගලවද්දි මට ඇහුරුණා.

මම නැගිටලා එයා එක්ක රණ්ඩු කරා. අපි දෙන්න බැන ගත්තා.. මම තල්ලු කරපු පාරට එයා බිම වැටිලා සිහි නැති වුණා. කවදාවත් අත් විදලා තිබුණේ නැති ඒ අත්දැකීමට මම බය වුණා. මම එයාව ඇදෙන් තියලා වතුර ඉහලා වෙන්නෙ මොකද කියලා බයෙන් බලන් හිටියා. වතුර ඉස්සට පස්සෙ එයාට සිහිය ආවා. එයා මේ දේ කැම්පස් එකෙ අනිත් අයට කියාවි කියලා මම බය වුණා. එයාව තුරුල් කරන් නිදා ගන්න කිව්වා. මම නිදා ගත්තා. එයාට ගොඩාක් සීතලයි කිව්වා. ඉතින් මම තවත් එයාව තුරුල් කර ගත්තා. එයා නිරුවත් වුණා. මමත් නිරුවත් කරා. තුන් හිතකින්වත් නොහිතපු විදිහට මම පළවෙනි පාරට කෙනෙක් එක්ක කායිකව එකතු වුණා....'

අප්පච්චි ඈත මුහුද දිහා බලාගෙන එයාගේ ජීවිතේ හැරවුම් ලක්ෂය මට කිව්වා.

' ඉතින් ඉට පස්සේ...' මම ඇහුවා.

' මමයි, සාරංගයි කැම්පස් එකෙ සතුටින් හිටියා....' ඒ කියන්නේ අප්පච්චිගේ යාලුවා සාරංග...' අපි දෙන්නම කොල්ලෝ හින්දා කවුරුත් සැක කරේ නැහැ. එහෙම සැක නොහිතන විදිහට අපි දෙන්නා අඹුසැමියෝ විදිහට හිටියා. කැම්පස් ඉවර වෙලා දෙන්නම ලංකාවට ආවා. අපි දෙන්නා ලංකාවේදිත් වෙනම ජීවත් වෙන්න ප්ලෑන් කරන් හිටියේ. එ්ත් ලංකාවට ආවට පස්සේ අප්පච්චි මට කසාදේ ලෑස්ති කරලා තිබුණා. මම ඒක සාරංගට කිව්වා. එයා කිව්වා අපි ආයෙත් රට යමු කියලා. ඒත් මයෙ අම්මා ඒ වෙද්දි හොදටම අසනීප වෙලා. එයාට ඕනි වුණා මම කසාද බදිනවා බලන්න. අම්මා නිසා මම ගොඩාක් අසරණ වුණා. මම ඒ ගැන සාරංගට කිවත් එයා ඒක විශ්වාස කරේ නැහැ. එයාට අම්මා කෙනෙක්ගෙ ආදරේ ලැබිලා නැති නිසා එයා කිව්වේ වෙන දෙයක් වුණාවේ එයා එක්ක එන්න කියලා. එකෙන් මමයි සාරංගයි ‍රණ්ඩු කරා. මොන දේ වුණත් අම්මව දාලා යන්න මට බැරි වුණා. මම කසාද බැන්නා. අකමැත්තෙන් ළමයි හැදුවා. මයේ අම්මගෙ හිත සැනසුවා. ඒත් මට සැනසෙන්න බැරිවුණා. සාරංග මාව දාලා ආයෙත් රට ගිහින් කියලා මම දැන ගත්තා. එයා ගැන වෙන කිසිම දෙයක් මට හොයාගන්න බැරි වුණා. එයාගෙන් ලැබුණු උණුසුම සෙනෙහස මම වෙන අයගෙන් හෙව්වා. එහෙම අය තමයි ඉස්සර අපේ ගෙදර අාවේ ගියේ...'

' අම්මා මේ ගැන දන්නවද අප්පච්චි...' මම ඇහුවා.

' අම්මට පස්සේ පස්සේ තේරුණා... එයා දිගෙන් දිගට රණ්ඩු කරා. මටත් එයගෙන් වෙන් වෙන්න ඕනි වුණා. ඒත් ඔයයි අයියයි මයේ කරට වැටෙයි කියලා මම බය වුණා. ඒක හින්දා අම්මගෙ අඩුවක් හොයාගෙන ඔය තුන් දෙනාම අයින් කරලා සාරංග හොායාගෙන එයත් එක්ක ජීවත් වෙන්න මම හිතුවා..'

දෙයියනේ.... එහෙනං ඒකයි මේ අප්පච්චි අපිට මේ තරං වෛර කරලා තියෙන්‍ෙ.....

----------------------------------------------------------------------

තිස් හතරවන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

මම අප්පච්චිට තුරුල් වුණා.

' තාමත් අපිට වෛර කරනවද අප්පච්චි...' මම අප්පච්චිගෙන් ඇහුවා.

' නැහැ මයේ රත්තරං....' අප්පච්චි මයෙ ඔලුව අත ගාන ගමන් කිව්වා.

' අපි ආපහු අම්මයි, අයියයි ගෙන්න ගමුද?'

' එයාලා ආයෙත් මාව බලන්න එන එකක් නැහැ... අම්මා ඒ තරමටම මට වෛර කරනවා.'

' එහෙනං අපි ගිහංස අයියව ගෙන්න ගමුද?'

' ඒ මොකද?'

' මට ගිහංස අයියා නැතිව පාලුයි අප්පච්චි...'

අප්පච්චි මාව ඈත් කරා. ලාවට ඇස් වල තරහක් දිලිසෙනවා වගෙ මම දැක්කා.
'නැහැ .... කවුරුත් ඕනි නැහැ.. ඔයයි මායි අතරට කවුරුත් ඕන නැහැ....'

මොකක්... ඔයයි මායි...?

' මම අද ඉදලා මයේ පැටියව බලා ගන්නවා. මයේ ඇස් දෙක වගේම බලා ගන්නවා. මෙච්චර කාලෙකට මයේ පැටියට කරදර කරාට මට සමාව දෙනවා නේද? අපි අලුතින් ජීවිතේ පටන් ගමු. අපි සතුටින් ඉමු. අපි දෙන්න අතරට කවුරුවත්ම ආයෙත් එන්න ඕන නැහැ.... එහෙම නේද....,?'

මොනවද දෙයියනේ මේ අප්පච්චි කියන්නේ. මමයි අප්පච්චියි අඹු සැමියෝ විදිහට ඉන්න? අනේ දෙයියනේ අහස පොළොව නුහුලන දෙයක්නෙ. මේ.... මම කොහොමද අප්පච්චිට මයෙ සහකාරයා විදිහට සලකන්නේ. මම ගිහංස අයියට පොරොන්දු වුණා එයා එනකල් මේ හැම දුකක්ම විදගෙන ඉන්නවා කියලා.

' ඇයි කතා නොකරන්නේ....' අප්පච්චි මයේ දිහා බැලුවා. ' ඇයි කතා නොකරන්නෙ මලිත්... උඹ මට අාදරේ කරන්නෙ නැද්ද?..'

' මයේ අප්පච්චිට මම ගොඩක් ආදරෙයි... ඒත්.....'

'ඇයි ඒත් කියන්නේ....'

'මම කොහොමද අප්පච්චි ඒ වගේ දෙයක් කරන්නේ... මම අාදරේ කරනනේ ගිහංස අයියට....'

අප්පච්චි මයේ කම්මුලට එකක් ගැහුවා. මම පැත්තට වැටුණා.

'උඹට පිස්සුද? ඒ හොරත් එක්ක බුදියන්න....' අප්පච්චි මාව ආයෙත් නැගිට්ටුවා.
' අනේ එපා රත්තරං.. අනේ එපා.... මම ගාවින් ඉන්න. මාව තනි කරන්න එපා. මාව දාලා කොහෙවත් යන්න එපා.....' අප්පච්චි වියරුවෙන් වගේ කියවන්න ගත්තා.

' කියපන්.... කෝ කියපන්... මාව දාලා යන්නෙ නැහැ නේද?... ' අප්පච්චි තනියම හිනාවෙන්න ගත්තා. මොකද මේ අප්පච්චිට වෙලා තියෙන්න‍ෙ... ' ඔව් උඹ යන්නේ නැහැ. මම උඹට යන්න දෙන්නෙත් නැහැ. හැමදාම උඹ මම ගාව ඉන්නවා. මම හැමදාම උඹව මම ගාව තියාගන්නවා. කාටවත් උඹව අයිති වෙන්න මම ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ...'

මම අප්පච්චිගෙ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියා. මට ගිහංස අයියා අමතක කරන්න බැහැ.

' උඹ මට ආදරේයි නේද...?' අප්පච්චි ආයෙත් මයේ පිටිපස්සේ කොණ්ඩෙන් අල්ලන ගමන් ඇහුවා...

'ඌ.......යි...' මට කියවුණා. දැන් අප්පච්චිගෙ හිත රිදෙන දෙයක් කිව්වොත් ෂුවර් එකට ආයෙත් බඩ කට පුරවලා ගුටි කන්න වෙනවා. ඒක හින්දා මම ඔලුව වැනුවේ ඔව් කියනවා වගෙ.

' කට ඇරලා හයියෙන් කියපන් මට අාදරෙයි කියලා.....'

' ම...ම......... ම....ම....'

' ගොත ගහන්නෙ ඇයි ...... හයිහෙන් කියපන්... එදා මට සාරංග කිව්වා වගේ හයියෙන් කියපන් මට ආදරෙයි කියලා....'

' ආ.....ද.....රෙ..........යි.... ඔව්..... ආද....රෙයි....'

අප්පච්චි මාව ඇද උඩට විසි කරා. කමිසේ බොත්තම් ගැලවිලා යන විදිහට ඇද්දා. බෙල්ලත් හිරවුණාද මන්දා. මම එහා පැත්ත හැරුණා. විසිරිලා ගියපු බොත්තම් තාලයක් නැතිව කාමරේ පුරා වැටෙන සද්දෙ මට ඇහුණා. අප්පච්චි මයේ ඇග උඩට පැන්නා. සැලකිය යුතු බරක් අප්පච්චිට තිබුණු නිසා මට දරාගන්න අමාරු වුණා. මම දගලන්න පටන් ගත්තා. ඔලුව තද කරන් හිටපු නිසා මට හුස්ම ගන්නත් අමාරු වුණා.

---------------------------------------------------------------------------

තිස් පස් වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

'උඹට ආදරෙයි කොල්ලෝ...' අප්පච්චි මයේ කන ‍ලෙවකන ගමන් කිව්වා. 'මම උඹව ආයෙත් කාටවත් අයිති වෙන්න දෙන්නෙ නැහැ. කවුරු හරි උඹයි මමයි අතරට ආවොත් මම ඒකාව නැති කරලා දානවා....'

අප්පච්චි මයේ බෙල්ල පිට පුරාවට වියරුවෙන් හපා කන්න පටන් ගත්තා. ඒ රිදිීම ඇතුලේ ඔයාලා අකමැති ඒත් මම කැමති පොඩි වින්දනයකුත් තිබුණා. හයියෙන් හපද්දි මට කෑ ගැහුණා..

'උඹට රිදුණද චූටි කුරුල්ලෝ...' අප්පච්චි එහෙම වෙලාවට ඇහුවා. ඉනෙන් උඩ හැම තැනක්ම හපලා ඉවර වෙන්න අප්පච්චි මයේ කකුල් දෙක හපන්න පටන් ගත්තා. ඉස්සරත් අප්පච්චිත් එක්ක එකතු වුණාට මේ වගෙ දෙයක් කරලා තිබුණේ නැහැ. ඇගිල්ලෙන් ඇගිල්ලට අප්පච්චි අමුතුම වින්දනයක් ලබාදුන්නා. ඇස් දෙක පියාගෙන අප්පච්චිගෙ ඔලුවේ කෙස් තදින් අල්ලගෙන මම කෙදිරි ගෑවා.

' අනේ ඇති අප්පච්චි.....'

' උඹ අයිති මටයි....' අප්පච්චි හිනා වෙවි එයාගේ වැඩේ කරගෙන ගියා. කණ්ණාඩි මේසය උඩ තිබුණු කතුරක් අරගෙන මයේ අලුත්ම කලිසම පහල ඉදන් කපන්න පටන් ගත්තා....

' අයියෝ...' මම අප්පච්චිගෙ අත අල්ල ගත්තා...' මේක අදනෙ ගත්තේ අප්පච්චි. අපරාදෙනෙ කපන්නේ....'

' මම උඹට අලුත් එකක් අරන් දෙන්නං චූටි කුරුල්ලෝ....' අප්පච්චි මාව ආයෙත් පිටි පස්සට තල්ලු කරා. ගිහංස අයියා කියනවා වගේ අප්පච්චි වියරු වැටිලා වගෙ. සරුංගලයක රැලි වගේ මයේ කලිසම වටේටම කපලා. යට ඇදුම හොදට පේනවා. අප්පච්චි දනිස්සෙන් උඩ, කලවා, ඉකිලි හපන්න පටන් ගත්තා. සියුම් තැන් වල දත් පාරවල් වදිද්දි මට ඇත්තටම ගොඩක් රිදුණා.

අප්පච්චිගෙ අතක් මයෙ කටේ ඔබලා තිබුණු නිසා මට හයියෙන් කෑ ගහන්න බැරිවුණා. ඒ හින්දා එහෙම වෙලාවට මම හයියෙන් අප්පච්චිගෙ අත හැපුවා. ඒ වෙලාවට අප්පච්චි මයේ තට්ටමට හයියෙන් ගැහුවේ...' දගකරන්න බැ ඔන්න...' කියන ගමන්.

මේ වෙන දෙය කිසිම විදිහකට ඔයා අනුමත කරන්නෙ නැහැ කියලා මම දන්නවා අයියේ. මෙච්චර වෙලා ඔයා මම ගැන හිතාගෙන හිටපු විදිහක් ‍තියෙනවනං මම මේ කියන දේත් එක්ක ඔයා මම ගැන ඒ අදහස අත් ඇර ගනිවි. මම ගැන අනුකම්පා කරන්න කියලා කවදාවත් මම ඔයාට කියන්නෙ නැහැ. මේ සමාජෙට, මේ ලෝකෙට කෑ ගහලා කියන්න බැරි ටික මම මෙතන ඉදගෙන ඔයාට කියන්නෙ. අසම්මත දේ ඇතුලෙත් අසම්මත දෙයක් තමයි මමයි අප්පච්චියි මේ කරන්නෙ. මට කියන්න ඒකට වැරදි මමද? නැත්තං මයෙ අප්පච්චිද?

මගේ හරි අප්පච්චිගෙ හරි තියෙන වලත්තකමට, සෙල්ලක්කාරකමට, සෙක්ස් හින්දා හැදිලා තියෙන පිස්සුවට අපි මේ දෙවල් කරනවා කියලා ඔයා හිතාවි. මට ඒකට කමක් නැහැ අයියේ. ඒත්.... මීටත් වඩා අන්ත දේවල් කරලා සතුටු වෙන අය මේ ලංකාවේ නැහැ කියලා ඔයා හිතනවද අයියේ..? එදා මමත් අප්පච්චිත් මේකට කැමති වුණානං අද මේ දේ කියද්දි ඔයා මාව පිලිකුල් කරන්න එපා අයියේ. ඔයාගේ අවධානය, ආදරය දිනාගන්න මට මේ දේවල් නොකියා ඉන්න පුළුවන්. ඒත් එකෙනුත් මට ලැබෙන දෙයක් නැහැ. මට මයෙ හදවතට බොරු කරන්න බැහැ අයියේ...? ඔයා කැමති විදිහටකට මම ගැන හිතා ගන්න. ඔයා කොහොම හිතුවත් මම ඔයාට කියන්නෙ ඇත්ත අයියේ.... මම කියන්නෙ ඇත්ත.

---------------------------------------------------------------------------------

තිස් හය වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

එදා මමත් අප්පච්චිත් රෑ එළිවෙනක් සතුටු වුණා. හිතකින්ද මම මේ දේ කරේ කියලා ආයෙත් අහන්නෙ නැහැ කියලා මම හිතනවා. මොකද මම ඒකට උත්තර දුන්න නිසා.

පස්සේ අපි ගෙදර ගියා. මම අප්පච්චිගෙ බිරිද විදිහට හිටියා. ඒ කැමැත්තෙන් නෙමෙයි. මොකද මම ගිහංස අයියා එනකල් මේ විදිහට ඉන්න ඕනි වුණා. නැත්තම් අප්පච්චි මට මොනවා කරයිද කියලා මට හිතාගන්න බැරිවුණා.

මම අලුතින් කෑම හදන්න ඉගෙන ගත්තා. නිවාඩු දවස් වල අපි දෙන්නා රට වටේ ඇවිදින්න ගියා. ඒ හැම දවසක්ම අලුත් අත්දැකීමක් වුණා. අප්පච්චිගේ බැනුම්, ගුටි කෑම් වුණත් මට පස්සේ කැමතිම විනෝදාංශ වුණා. සමහර දවස් වලට අපි ගෙදරට තව කෙනෙක් ගෙන්න ගත්තා. එක එක විදිහෙ තරග තිබ්බා. වැඩිපුරම දඩුවම් වින්දේ මම තමයි.

ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා ඉටි වක්කරන එක තමයි ටිකක් දරුණු දඩුවමකට තිබ්බේ. නැත්තම් අඩි රූලෙන් කලව වලට, තට්ටම් වලට ගැහුවා. රහස් අවයවය කටට ගද්දි මට අප්පච්චිගේ අවයවය හොදට හුරුයි. එක නං කවදාවත් මට වැරදුණේ නැහැ.

දවසින් දවස මාසෙන් මාසේ මේ විදිහට කාලය ගත වුණා. ඉදලා හිටලා අප්පචිචි අසනීප වුණාම මම බයවුණා. ඒ වෙලාවට එයාම අමාරු වෙන්න කලින් බෙහෙත් අරගෙන ආවා. මට අසනීප වුණේ බොහොම කලාතුරකින්. ගෙදරට වෙලා කාලා බීලා ඉන්න නිසා මමත් බෝනික්කා වගේ ලස්සනට හිටියා. මේ පෙනුමට ගෙදරට ආපු ගොඩක් අය අප්පච්චිට හොරෙන් මට ෆොන් නම්බර් දීලා ගියා.

ඉදලා හිටලා අප්පච්චි වැඩට ගියාම මම ඒ සමහරු ගෙන්න ගත්තා. ඇයි කියලා අහන්න එපා. ඔයා හිතන දේට තමයි. මේ දේවල් එක්ක මට ගිහංස අයියා ම‍තකෙන් ඈත් වෙන්න ඇති. හොරෙන් අප්පච්චිගේ ෆොන් එකෙන් නම්බර් අරගෙන මම සමහර අයට කතා කරා. ලැප් එක අරගනෙ ෆෙස්බුක්, ස්කයිප් ගිහින් කට්ටිය හොයා ගත්තා. සමහරු එක්ක තැන් තැන් වල ඇවිදින්න ගියා. අප්පච්චි ගෙදර එන්න කලින් මුකුත් නොදන්න බාබා වගේ ඇවිත් හිටියා. සමහර දවස් වල රෑට ගෙදරට කට්ටිය ගෙන්න ගත්තෙ අප්පචිචිට හොරෙන්.

මම හිතන්නේ මේ විදිහට මම සැහෙන්න දේවල් කරා. තුන් දෙනාම එකතු වෙන දවස් වල ආපු අයට අප්පච්චි කිව්වේ මමත් එහෙම ආපු එක්කෙනෙක් කියලා. මම එයාගේ පුතා කියලා කිව්වේ නැහැ. මටත් එහෙම කියන්න තහනම්. අපි එක ලේ කියලා දැනගෙන හිටියේ ගිහංස අයියා විතරයි.

-------------------------------------------------------------------------

තිස් හත් වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

දවසක් මම උදේ නැගිටිද්දි මයේ බඩ කොර වෙන ගතියක් මට දැණුනා. මම ඇද ගාව තිබුණු වතුර වීදුරුව බීලා වොෂ් රූම් එකට ගියේ සුළු දිය බාන්න. රහස් අවයවය එළියට අරගෙන කණ්ණාඩියෙන් මූණ බලාගෙන ආපු වැඬේ කරන්න හදද්දිම මම දැක්කා රහස් අවයවට උඩින් සැරව වගයක් තියෙනවා. මම හම ආයෙත් ටිකක් පිටි පස්සට කරලා බැලූවා මේ මොකද කියලා. කැටි ගැහුණු සැරව වගයකට අමතරව පැසවපු තුවාලයක් මිරිකද්දි සැරව එනවා වගේ සැරව ආවා. ඒ එක්කම මුත‍්‍රා ගියා. යාන්තමට දැවිල්ලක් ඇල්ලූවා. මම පෙර හම පිටිපස්සට කරලා ශිෂ්ණය හොදට සේදුවා. වුණේ මොකද්ද ? ඇයි එහෙම සැරව එන්නේ.... මම දන්න විදිහට මුත‍්‍රා, ශුක‍්‍රාණු විතරයිනේ එන්නේ. ඒක මම වැඩිය ගණන් ගත්තේ නැහැ. එදා දවසේ මම ටිකක වැඩිපුර වතුර බිව්වා. දවල් මුත‍්‍රා කරද්දිත් මම හොදට බැලූවා ආයෙත් සැරව එනවද කියලා. යන්තං මුකුත් ආවේ නැහැ.

ඒත් හවස මුත‍්‍රා කරද්දි ආයෙත් සැරව බිංදු දෙකක් වගේ ගියා. ඒ පාර මට බය හිතුණා. මම ආයෙත් සබන් ගාලා හොදට සේදුවා. ඉට පස්සේ විනාඩි පහෙන් පහට මම බැලූවේ ආයෙත් සැරව එනවද කියලා. මේක අප්පච්චිට කියන්නත් බයයි. අහ් අප්පච්චි නෙමෙයි. රොෂාන්. දැන් මට එයාට අප්පච්චි කියන්න තහනම්. රෝෂාන් කියලමයි මම කතා කරේ. ඒක අකුරු තුනයිනේ...

රෑ වෙලා රෝෂාන් තවත් කවුද යාලූවෙක් එක්කගෙන ආවා. එදා රොෂාන් එක්කන් ආවේ එයාගේ වයසේ වගේ කෙනෙක්. රොෂාන්ට වඩා එයා සුදුයි. මමත් සුදු නිසා මම වැඩිය සුදු අයට ආස නැහැ. එයා බෝනික්කෙක් වගේ. මූණ රවුම්. දුවිලි පොදක් වැදිලා නැහැ වගේ. එයා දකිද්දිම මට එපා වුණා. මූණ පුරා රැුවුල වවාගෙන දාඩිය සුවද එන අයට මම ගොඩාක් ආසයි. ඒ අතින් ගිහංස ඒ වගෙ. ගිහංස නාන්න කලින් මම එයාට තුරුල් වෙලා ඉන්නවා. මේ නාකි එක්කං එන වෙලාවේ කවුරු හරි අලූත් පොඩි කොල්ලෙක් එක්කන් එනවනං කොච්චර හොදයිද අප්පා. මට වෙලා තියෙන දේ රොෂාන්ට කියන්න හිටියත් තවත් කෙනෙක් ආපු නිසා කියන්න මට බය හිතුණා.

එදා මම රොෂාන්ගෙ කාමරේට ගියේ නැහැ. රොෂාන් මට කතා කරෙත් නැහැ. මම හිතන්නේ අද එයා සිංගල් මැච් එකක් ගහනවා වගෙ. එක අතකින් ඒක හොදයි. අද මම අසනීප නිවාඩු. ආපු පොර ගියාම හෙට රොෂාන්ට කියන්න ඕනි මොකද මේ වෙලා තියෙන්නෙ කියලා.

රෝෂාන්ලා මොනවද කරන්නෙ කියලා බලන්න යන්න හිතුණේ නැද්ද කියලා ඔයාට අහන්න හිතෙනවද? අපෝ නැහැ. මොකද දැන් බලන්න තරං දෙයක් නැහැ.

පැත්ත මාරු කරලා කරන දේවල් ටික කරනවා මිසක් දැන් නොකරපු දෙයක්, නොබලපු දෙයක් නැහැ. මූණයි ඇගයි වෙනස් වුණාට මෙහෙට එන හැමෝටම තියෙන්නෙ එකම පලුව තමයි. එදානං මම පාඩුවේ නිදා ගත්තා. ඒත් එක පාරම හීනෙන් වගේ ඇහැරිලා බැලුවේ ආයෙත් සැරව ඇවිත්ද කියලාග මෙහෙම දොළහ විතර වෙනකල් බලන්න ඇති. ඉට පස්සේ මට එහෙම්ම නින්ද ගියා.

නොදැනිම රෑ කවුද මයෙත් එක්ක ඉන්නවා වගේ මට දැණුනා. රහස් අවයවට සීතලක් දැනෙනවත් එක්කම මම ආයෙත් බය වෙලා ඇහැරුණා. මට කවුද කෙනෙක් මයේ කට හයියෙන් වැහුවා. කෑ ගහන්න තරං දෙයක් නෙමෙයි ඉතින් මට මේක. ඒත් කවුද මේ වෙලාවේ මෙහෙට ආවේ.... ? කළුවරේ මොකවත් පේන්නෙත් නැහැ.

'මොකද රොෂාන් මේ....' මම ඇහුවා. එයාගෙන් සද්දයක් නැහැ. හෙමින් සැරේ මයෙ කලිසම ගලවනවා මට දැණුනා.

මොන මගුලක්ද අප්පා? අද පාඩුවේ ඉන්න පුළුවන් වෙයි කියලා මම හිතුවේ. මේ පාන්දර යාමෙත් මුට ඉන්න බැරි හැටියක්. දැන් ඉතින් වංගෙඩිය දියන්කෝ කොට කොට ඉන්න. එක්කෝ නිදා ගන්න කලින් එන්න කියන්නයි. එහෙම බැ.... හොර මිනිස්සු ගෙන්න ගත්තාම උන් එක්කත් තනියම කෙල ගන්න ඕන. ඒ කරලා එළිවෙන ජාමෙට මාවත් ඕනි. හොදට කාලා ඇවිත් මාව අතුරුපසට ගන්නවා....

'අනේ දැන් බැහැ අප්පා....' මම කලිසම අල්ල ගන්න හදන ගමන් කිව්වා. 'හෙට කරමු... මට ඔයාට කියන්න දෙයකුත් තියෙනවා.'

ඒත් රොෂාන්ගෙන් කිසිම උත්තරයක් නැහැ. ‍මයේ අත් දෙක පිටි පස්සට කරලා හයියෙන් අල්ලන ගමන් එයා මයෙ කලිසම ගැලෙව්වා. ඇගට මෙහෙම තදින් පීඩනයක් ‍තියද්දි මට අමුතු අසාවක් ‍එනවා. මම ඒකට කැමතියි. රොෂාන් බෙල්ල හපාගෙන එයාගේ රහස් අවයවය ඇතුල් කරා.

'අම්මෝ...' මට කෑ ගැහුණා. රෙදි ඔතාගෙන ඇවිත් ද මන්දා.... වෙනදා මෙහෙම රිදෙන්නෙ නැහැනෙ. ' අනේ රොෂාන් අද රිදෙනවා..... අනේ අපි හෙට කරමුකො...'

මම බැගැපත් වුණත් ඒ මයේ කට හයියෙන් වහගෙන එයා එයාගේ වැඩේ කර ගත්තා. අවසාන ටික වෙද්දි මට ක්ලාන්ත ගතියක් වගේ දැණුන හින්දා මම එහෙම්ම හිටියා.

--------------------------------------------------------------------

තිස් අට වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ)

රෝෂාන් යන්න ගියත් මයෙ ඇග හිරිවැටිලා වගේ මට දැණුනා. හිතේ තිබුණු බයත් ඒකට එකතු වෙලා මම පණ නැ වගේ හිටියා. උදේ කවුද මයෙ ඔලුව අත ගානවා මට දැණුනා. මම යාන්තමට ඇස් ඇරියා. ඒ වෙද්දිත් මයෙ කලිසම තිබුණෙ දනිස්සටත් පහළින් ලේන් පැටියෙක් නිදා ගන්නවා වගේ මම අත්දෙක තුරුලු කරන් හි‍ටියේ..

'ඇයි රොෂාන් මම බෑ කියද්දි කරේ...' මම ඇස් වලින් කදුළු එන ගමන් ඇහුවා. ඇත්තටම මට ගොඩක් දුක හිතුණා. හරියට මාව රේප් කරා වගේ දෙයක් කරේ...

' අනේ ඒ මම නෙමෙයි පැටියෝ...' රොෂාන් මයේ නළලට ඔලුව තියෙන ගමන් කිව්වා.

' කවුද ඒ...'

'ඒ සාරංග පැටියෝ... මතකද දවසක් ඔයාට මම කිව්වා අර කැම්පස් එකෙ අයියා කෙනෙක් ගැන.. අන්න එයා ආයෙත් ලංකාවට ඇවිත්. එයා කොහොම හරි මාව හොයාගෙන ආවා...' රොෂාන් හිනාවෙන ගමන් කිව්වා.

එයාගේ සතුට වෙනුවෙන් ඊයේ ඔයා මාව බිලිදුන්නද මයේ අප්පච්චි... කෑ ගහලා එහෙම අහන්න හිතුණත් ඒ සිතුවිල්ල කදුලක් වෙලා මයේ ඇස් වලින් කොට්ටෙට එකතු වුණා.

'ගොඩක් රිදුණද...?' රොෂාන් මයෙ පිටිපස්ස බලන ගමන් ඇහුවා. මමත් දැන් සතෙක් ගානයි. කිසිම ලැජ්ජාවක් නැති සතෙක් වෙලා. ' ඕක ටික වෙලාවක් යද්දි හරියයි. කොහොමත් මිනිහාගෙ ලොකුයි තමයි. ඉස්සර මටත් ඔය වගෙ....' රෝෂාන් හරි ආඩම්බරෙන් එයාගේ මිනිහගෙ පම්පෝරිය කිව්වා.

' මට ඔයාට ‍කියන්න දෙයක් තියනවා රොෂාන්...' මම කිව්වා.

' මොකද්ද...?'

' මයේ සැරව වගයක් එනවා....'

' මොකක්... ඒ කොහෙන්ද...? ‍' රොෂාන් ඇස් ලොකු කරලා ම‍යෙ දිහා අවධානයෙන් බලන ගමන් කිව්වා. මම මුනින් අත හැරිලා පෙර සම අයින් කරලා රොෂාන්ට පෙන්නුවා. ඒ ‍වෙලාවේ සැරව ඇවිත් කැටි ගැහිලා තිබුණා. මම හම ගට ඉදලා උඩට ඇදගෙන ආවා. එතකොට ආයෙත් සැරව බිංදු දෙකක් විතර එළියට ආවා... රොෂාන් හොදට ළං වෙලා මයෙ දිහා බලාගෙන හිටියා.

' උඹ මොකා එක්ක බුදියලාද මේක හදාගත්තේ...' රොෂාන් මයෙ බෙල්ලෙන් අල්ලලා ඇදේ වාඩිකරා. ' මට හොරෙන් තෝ හතර වටේ යන කියලා මම දන්නෙ නැහැ කියලද හිතේ බල්ලෝ.... මම නැති වෙලාවට එක එක වේස බල්ලෝ මෙකෙ රිංගගෙන ලෙඩ හදාගෙන .... ෂික්... තෝ මැරිය ඕකෙන්ම...'

රොෂාන් මාව ඇදට විසි කරලා යන්න ගියා. එයාගේ කාමරේ පැත්තෙන් ආයත් මොනවද සද්ද ඇහෙනව. ඇත්තටම මේ මට ලෙඩක් හැදිලද තිනේනේ. අනේ දෙයියනේ... ඒත් කාගෙන්ද? කොහොමද රොෂාන් දන්නේ මම එයාට හොරෙන් වෙන අයත් එක්ක හිටියා කියලා. ෂික් ෂුවර් එකට මොකා හරි එයාට කියන්න ඇති. අනේ මට මොකද්ද හැදිලා තිනේනේ... හොද කරන්න බැරි ලෙඩක්ද? මම මැරෙයිද? පළවෙනි පාරට මට මැරෙන එක ගැන බයක් ඇති වුණා. සැරව ඇවිත් මෙහෙම්ම තුවාල වේවි. බෙහෙත් ගන්න බැරි ලෙඩක්නං තුවාල පැසවලා පණුවෝ දාවි. අමේමෝ එහෙම තියෙද්දි මම ටොයිලට් යන්නෙ කොහොමද? අනේ දෙයයනේ.... මාව දැන්ම මරන්න එපා. මයේ ගිහංස... ඔව් මයේ ගිහංස එනකල් මම ඉන්න ඕනි. මෙච්චර කාලෙකට එයා උන්නද මලාද කියලා මම බැලුවේ නැහැ. මට ඒකට සමාවෙන්න. ඒත් මට දැන් ගොඩක් අසරණයි.

එක පාරටම ආයෙත් මයෙ කාමරේ දොර ඇරගෙන කවුද ආවා. සමහර විට මේ ඊයේ රෑ ආපු එකා වෙන්න ඇති. ඒ පිටිපස්සෙන් රෝෂානුත් ආවා.

' ඇයි හු... කිව්වේ නැත්තේ තොට ලෙඩ තියෙනවා කියලා. ' පොර දොර ගාව ඉදගෙන ඇහුවා. රොෂාන් කිවා හරි මිනිහා ටිකක් එක විදිහක් වගෙ. ' ෂික් උඹ මාව කෑවා... වේස බල්ලා. මම රොෂාන්ට කිව්වා. තෝ ෂුවර් එකට වේසියෙක්ටම දාව ඉපදුණු හින්දා....'

දෙයියනෙ මේකා මේ බනින්නෙ මයෙ අම්මට නේද? ඇයි යකුනේ මූ ඕපාතිත එකෙක්ද? කාගේ හරි අම්මා කෙනෙක්ගෙ කුසින් නේද ඉපදුණේ...? එහෙව් එකා ඇයි මේ තවත් අම්මා කෙනෙක්ට බනින්නේ. මැරුණදෙන්. මේ ලෙ‍ඩෙන්ම මම මැරුණදෙන්. මේ කරුම ‍ජීවිතේ මට ඇති වෙලා. තිත්ත ‍වෙලා. තොපි එක එකාට සෙල්ලම් බඩුවක් වෙලා මම සෙල්ලම් කරා ඇති. තොපිට සතුට දුන්නා ඇති. මැරුණදෙන් මම...

' රොෂාන් උඹ මගෙන් පලිගන්න නේද මේ දේ කරේ...' සාරංග අප්පච්චි දිහා බලන ගමන් කිව්වා. ' මම හිතුවේ නැහැ උඹ මේ තරං කැත විදිහට මයෙන් පලි ගනියි කියලා යකෝ...'

' මම කිව්වනෙ... මාව තේරුම් ගන්න සාරංග...' අප්පච්චි ‍සාරංගගෙ කරට අත තියන ගමන් කිව්වා. සාරංග අත ගසා දැම්මා. ' මලිත් දැන් කියනකල් මම මේ කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැහැ...'

' අනේ දැන් බාබා වෙන්නෙ නැතිව හිටපන් රොෂාන්... මේක ලොකු ලෙඩක් නෙමෙයි කියලා මම දන්නවා. හැබැයි. උඹට ඕන උනේ මාව විදවලා මැරෙන තැනට වැඩ කරන්න. බලා ගනින්... මම උඹලා දෙන්නව මරාගෙන මැරෙනවා...'

' සාරංග....' අප්පච්චි සාරංගගෙ කම්බුලට ගැහුවා. ' උඹ හින්දා මෙච්චර කාලයක් බලාගෙන හිටියට මට මෙහෙමද උඹ සලකන්නෙ... උඹම නේද මලිත් ගාවට එන්න ඕනි කියලා ඊයෙ රෑත් රණ්ඩු කරේ...? ඇයි දැන් උඹ මට මෙහෙම කතා කරන්නෙ. මයේ ළමයි, මයේ ගෑණි, මයේ නම්බුව, පවුල මේ හැමදේම අත ඇරියේ උඹත් එක්ක සතුටින් ඉන්න නේද? උඹ වෙනුවෙන් මයේ හැමදේම නැතිකරගෙන මගේ ළමයත් උඹට සතුටු වෙන්න දුන්නු මට ඇයි උඹ මෙහෙම කරන්නේ....'

'ළමයා... මේ තොගෙ ළමයද ‍‍බල්ලෝ... කොයි තාත්තද තමන්ගෙ ළමයා එක්ක බුදියන්නෙ... අනික වෙන එවුන්ට තමන්ගෙ ළමයා බුදියන්න දෙන තෝත් තාත්තා කෙනෙක්ද? තොට ‍හෙණ ගහනවා රොෂාන්. තොට හෙණ ගහනවා. එදා අම්මගෙ හිත පාරන්න බෑ කියලා උඹ මාව බිල්ලට දුන්නා. අද මගෙන් පලිගන්න උඹේ ළමයා බිල්ලට දෙනවා... දැන ගනින් මම තොට කරන දේ...'
අප්පච්චියි, සාරංගයි කතා කරන දිහා මම බලාගෙන හිටියා. දෙයියනේ....

හැමදාම මම දැක්කේ ඇහුවේ අත් වින්දේ මයෙ වයසේ කිසිම ළමයෙක් දකින්න අහන්න අත්විදින්න ඕනි දේවල් නෙමෙයි. ආදරය කරපු පෙම්වතුන් දෙන්නෙක් අතරට මම බලෙන් ආවද ? නැනේ... රොෂාන්මයි මට මේ දේවල් වලට පුරුදු කරේ. මගේ ගිංහස අයියා මයෙත් ඈත් කරලා මේ වලත්ත නපුරු ‍ලෝකෙ හැමදේම මට පුරුදු කරේ රෝෂාන්. එදා සුන්දර විදිහට ආදරේ කරන්න ඉගෙන ගත්ත මයෙ පුංචි හිත මේ කාමුක ලෝකෙන් මත් කරේ රෝෂාන්. ඒත් ඒ මයේ අප්පච්චි. එයාට කවදාවත් විරුද්ධ වෙන්න මට බැහැ. මම ජාතක වුණේ එයාට දාව.

අප්පච්චිට තර්ජනය කරපු සාරංග යන්න ගියා. අප්පච්චි කාමරේට වෙලා දොර වහගත්තා.
===================================================

තිස්නව වන කොටස (එක ගේ කුරුල්ලෝ..)

මම ඇදට වෙලා ‍එහෙම්ම හිටියා. පැයක් දෙකක් පැය ගාණක් යන්න ඇති. යාන්තමට යටි බඩෙන් ඇල්පෙනිත්තක් අනිනවා වගේ කැක්කුමක් එන්න ගත්තා. ඒත් එක්කම මම නැගිටලා වෝෂ් රූම් ගිහින් ආයෙත් සබන් දාලා හොදට සේදුවා. ශිෂ්ණනේ එන සැරව බිංදුවක් ගානේ මයෙ ඇස් වලින් කදුළු ගලාගෙන ආවා. මට මැරෙන්න බය හිතුණා.

උදේ වෙච්ච දේවල් එක්ක මමත් අප්පච්චිත් තනි වුණා කියලා මට දැණුනා. එක කුස උපන් අයියා මාව දාලා ගියා. ගිහංස අයියත් ආයෙත් මාව බලන්න ආවේම නැහැ. සාරංග අප්පච්චිව දලා ගියා. දැන් මට ඉතුරු වෙලා ඉන්නෙ අප්පච්චි විතරයි. මට මොන දේ කළත් එයා මාව බලා ගත්තා. දවසක් හරි මට ආදරේ කරා. මම කුස්සියට ගිහින් තේ හැදුවා. තේ හදලා අප්පච්චිගෙ කාමරේ ගාවට අරන් ගියා. දොර වහලා හින්දා මම දොරට තට්ටු කරා. කිසිම සද්දයක් නැහැ. මම සිදුරෙන් ඇහැ තියලා බැලුවා. මම දැක්කා අප්පච්චි කාමරේ වැටිලා ඉන්නවා. වැටිලා ඉද්දි කොහොමද අප්පච්චි දොර ලොක් කරගත්තෙ...

' අප්පච්චි....' මම කෑ ගැහුවා. තේ කෝප්පය වැටිලා හැම‍තැනම කෑලි විසිරිලා ගියා. ඒත් එක්කම දොර කාමරේ බඩු පෙරළෙන සද්දයක් ඇහුණා.

මම දොරට ගැහුවා. කාමරේ ඇතුලින් දොර ලොක් කරලා. මම දොරට පයින් ගහන්න පටන් ගත්තා. ඒත් එක්කම මූණ වහගෙන හිටපු කෙනෙක් දොර ඇරියා. දොරට හේත්තු වෙලා හිටපු මම කාමරේ ඇතුළට වැටුණා. ඒ මිනිහා මයේ අතට පිහියක් දීලා කාමරෙන් එළියට දිව්වා. මම පිහිය විසිකරලා අප්පච්චි ගාවට ගියා.

අප්පච්චිගෙ බඩට පිහියෙන් ඇනලා තිබුණා. මම අප්පච්චිගෙ ඔලුව අරගෙන මයෙ උකුල උඩින් තියාගත්තා.

'අනේ මයෙ අප්පච්චි ඇයි මේ...' මම අප්පච්චිගෙ මූණ අත ගාන ගමන් ඇහුවා. පියවිලා තිබුණු ඇස් අප්පච්චි හිමින් සැරේ ඇරියා. ' මයේ අප්පච්චි... මොකද මේ වුණේ... කවුද ඒ... මොකද මං කරන්න ඕනි.... අනේ අප්පච්චි....'

'මට පුළුවන්නං සමාව දෙන්න මයෙ රත්තරං පුතේ...' අප්පච්චි මයෙ මූණ අතගාන ගමන් කිව්වා. ' කවදාවත් මේ අප්පච්චිට සමාවක් හම්බෙන්නෙ නැහැ. කවදාවත් නැහැ. 'අප්පච්චි හිමින් හුස්ම අදින ගමන් කතා ක රා....' මම ගිහංසට කතා කරා. එයා ඔයාව බාරගන්න කැමති. ගිහංස මෙච්චර කල් නාවේ මම එයාට එන්න දුන්නෙ නැති නිසා මයේ පුතේ.... මේ මේ... අප්පච්චි කාලකණ්ණියෙක්. මට ඔයාව රැකගන්න බැරිවුණා. මම මේ හැම‍දේම ඔයාගෙ නමට ලීවා මයෙ රත්තරං. ඔයයි ගිහංසයි සතුටින් ඉන්න ඕනි. මේ අප්පච්චි ජීවත් වුණොත් කවදාවත් ඔයාලට සතුටින් ඉන්න බැරි වෙනවා. ඔයාගෙ අසනීපෙ ගැනත් මම ගිහංසට කිව්වා. එයා ඔයාව සනීප කරගන්න පොරොන්දු වුණා. ඔයා බයවෙන්න එපා. ඔය ලෙඩෙ සනීප කරන්න පුළුවන්... '

' අනේ ‍මයෙ අප්පච්චි...' මම කරන දෙයක් හිතාගන්න බැරිවුණා.

' සාරංග මාව මරන්න කලින් මම මැරෙන්න හිතලා ඉවරයි පුතේ... මට තවත් පව් කරගෙන ජීවත් වෙන්න අසාවක් නැහැ...'

අප්පච්චි අමාරුවෙන් හුස්ම ගත්තා.

' මලිත්... ගිහංස ඔයා එනකල් බලාගෙන ඇති. යන්න මයේ පුතේ... ඔයා දැන් නිදහස්. මේ පව්කාර ලෝකෙ තවත් ඉන්න එපා. ඔයාගෙ ආදරේ හොයගෙන ඔයා යන්න. ඔයාගෙ සතුට ඔයා විදින්න මයෙ රත්තරං පුතේ...'

අප්පච්චි හිමින් හුස්ම ගන්න පටන් ගත්තා. හුස්ම සමහර වෙලාවට හුස්ම ගත්තා. මම අප්පච්චිව බිමින් තියලා වතුර වීදුරුවක් අරගෙන එන්න කුස්සියට ආවා. හදිසියට කිසිම දෙයක් කරකියා ගන්න බැරිවුණු මම වතුර එක අරගෙන කාමරේට යද්දි අප්පච්චි ඇස් දෙක ඇරගෙන දොර දිහා බලාගෙන හිටියා. අප්පච්චිගෙ ඇස් වලින් එළියට එන්න දගලන කදුළු බිංදුවක් තිබුණා. වතුර වීදුරුව එක්කම මම බිම ඉන්ද වුණා.

' අනේ එපා අප්පච්චි... ඔයත් මාව දාලා යන්න එපා. මම ඔයාට ආදරෙයි අප්පච්චි. මම ඔයාට ගොඩාක් ආදරෙයි. තුන්හිතකවත් ඔයා ගැන මයෙ තරහක් නැ මයෙ අප්පච්චි...' මම බඩගාගෙන අප්පච්චි ගාවට ගියා. කිසිම දෙයක් නෑහුණ ගාණට අප්පච්චි මම දිහා බලාගෙන හිටියා. මම අප්පච්චිව තුරුල් කරගත්තා.

මේ සංසාරේ මටත් ඔයාටත් වැරදුණා අප්පච්චි. ඒක ඔයාවත් මමවත් හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි. එදා ඔයාට ඔයාගේ කැමැත්තට වැඩකරන්න තිබුණනං අද වෙද්දි ඔයාවත් මමවත් මෙහෙම අසරණ වෙන්නෙ නැහැ. නිති හදන මිනිස්සුම නිති කඩනවා. මිනිස්සුගෙ සතුට වෙනුවෙන්, ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් හදන නීති වලින් ඒ මිනිස්සුම මුළු ජීවිත කාලෙම විදවනවනං ඒ නිති වලින් ඇති වැඩක් තියෙනවද? ආදරේ නාමයෙන් සාරංග ඔයාගෙන් පලිගත්තා. අවුරුදු ගාණක් එයා ඔයාව තේරුම් ගත්තෙ නැද්ද දෙයියනේ... ආදරේ කරපු හිතකට මෙහෙම වෛර කරන්න පුළුවන්ද? මම මයෙ අප්පච්චිව තුරුල් කරගත්තා.
කාලය ගත වෙනවා කියලා මට දැණුනේ නැහැ. රෝෂාන් ටික ටික සීතල වෙන්න ගත්තත් මම ඒ සීතලට තව තවත් තුරුල් වුණා. දවසක් ගත වෙන්න ඇති. දෙකක් ගත වෙන්න ඇති... මම එහෙම්ම හිටියා. මට එහෙම්ම සිහිනැති වෙලා තිබුණේ.

එක පාරම මූණට වැදුණු වතුර බේසමකින් මම ඇහුරුණා. පුටුවක් උඩ වාඩිකරවලා හිටපු මම යාන්තං ඇස් දෙක අරින්න උත්සහා කරා. හතර වටින්ම කලුවර වුණු කාමරයක උඩින් ලයිට් එකක් දාලා තිබුණා. මම බිම බැලුවා. කෝ රොෂාන්...

' අප්පච්චි...' මම හෙමින් කිව්වා.

පිටිපස්සේ හිටපු කවුද කෙනෙක් මයෙ කොණ්ඩෙන් අල්ලලා ඔලුව ඉස්සුවා.
' ඇයි උඹ අප්පච්චිව මැ‍රුවේ...' ඇහුවා.

මම පැත්තට හැරිලා ඒ දිහා බැලුවා. පොලිස් ඇදුමක් ඇදගත්ත කෙනෙක් මම ගාව හිටියා.

' අනේ මම මයෙ අප්පච්චිව මැරුවේ නැහැ...' මම කිව්වා.

' කොයි මීනිමරුවද යකෝ ඇත්ත කිව්වේ. ඇත්ත අහගන්න විදිහ මම දන්නවා. එ‍ක්කේ උඹ පිළිගනින්න මේ දේ කරා කියලා. නැත්තං ඒකට සාක්ෂි අපි ගාව තියෙනවා...'

කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරිව මම බිම බලාගෙන හිටියා. ආයෙත් වතුර බාල්දියක් මයෙ මූණට වැදුණා. කොණ්ඩෙන් අල්ලගෙන මාව මේසයක් උඩට තිබ්බා. අත් දෙක කවුද අල්ල ගන්න ගමන් මට පිටිපස්සෙන් කවුද පොල්ලකින් ගහනවා වගේ දැණුනා.

හමට රිදෙන්න ඇති. මම ගාණක් නැතිව බලාගෙන හිටියා. ඇතින් මයෙ අප්පච්චි මම දිහා බලාගෙන හිටපු විදිහ මට මැවිලා පෙණුනා. එහෙම්ම ආයත් මට සිහිනැති වෙන්න ඇති.

එතනින් පස්සේ මාව උසාවියට දැම්මා. එතනින් මම මේ කතාව කීවත් පිළිගත්තෙ නැහැ. පැමිණිලි පාර්ශවයේ නීතිඥවරු මම අප්පච්චිව මැරුවා කියලා ඔප්පු කරන්න සාක්ෂි ඉදිරිපත් කරා. සාරංග කියපු දේවල් වලින් මට සමාජ රෝගයක් හැදිලා තියෙනවා කියලා ඔප්පු වුණා. මාව වෛද්‍යවරයෙක් ළගට යවලා බන්ධගාරයේ ඉද්දිම බෙහෙත් කරා. දැන් මට ඒ ලෙඩේ හොදයි. ඒත් නඩුව දිගින් දිගට ගියා. මම කිසිම දෙයක් කිව්වෙ නැත්තෙ මම කිව්වා කියලා වැඩක් නැති නිසා අයියේ. මේ වෙනකල් මම කිව කිසිම දෙයක් කවුරුත් පිළිගත්තේ නැහැ. ඔයාටත් පිළිගන්න කියලා මම බලකරන්නෙ නැහැ. මෙච්චර වෙලා ඔයා අහපු මයේ කතාව ඕක තමයි අයියේ.. මම මයේ අප්පච්චිව මැරුවේ නැහැ.

-------------------------------------------------------

එක ගේ කුරුල්ලෝ අවසානය...

වෛද්‍ය පර්යේෂණයට අනුව රොෂාන් මිය ගිහින් තිබුණේ පෙෂර් වලට බොන පෙති වැඩිපුර බීම හින්දා. එයා ඒ එක්කම නිදි ‍බෙහෙතුත් බීලා තිබුණා. සාරංග රොෂාන්ට පිහියෙන් ඇනලා තිබුණත් ඒක මාරාන්තික තුවාලක් කරන්න තරං හානියක් වෙලා තිබුණේ නැහැ. ‍මානසික වෛද්‍යවරයෙකු වූ කෙනෙත් මේ සියල්ල උසාවියේදී ඔප්පු කරා. සාරංග තමන්ගේ වරද පිළිගත්තා. හදිසි කෝපය යටතේ මිනිමැරීමට තැත් කිරීමට නිසා සාරංගට උසාවියෙන් දඩුවම් නියම වුණා.
මලිත් නිරෝගී පුද්ගලයෙකු විදිහට සියලු වරදින් නිදොත් කොට නිදහස් කරා.

' දෙව්සර මොනවද දැන් කරන්න හිතන් ඉන්නේ...' රන්දුනු මලිත්ගෙන් ඇහුවා. ' අපි ගිහංසට කතා කරා... එයා ඒවි ඔයාව භාරගන්න...'

' මම ලොකු නරක හීනයක් දැක්කා ඩොක්ටර්....' මම සමාන්‍ය විදිහට හිනාවෙන ගමන් කිව්වා. ' මට මේ හැ‍මදේම අමතක කරන්න ටික කාලයක් ඕනි...'

' ඔව් ඒක ඇත්ත...' මම කිව්වා. ' මට මලිත්ගෙන් දෙයක් අහන්න ඕනි...'

' මොකද්ද ඩොක්ටර්...'

' මම මලිත්ගෙ කතාව ලීවට කමක් නැද්ද...?'

මලිත් හිනාවුණා.

' කවුද ඩොක්ටර් මයෙ කතාව විශ්වාස කරන්නේ...'

'මම...' මම මලිත්ගේ කරට අතදාන ගමන් කිව්වා.

' ඇයි මම...' රන්දුණු එහා පැත්තෙන් මලිත්ගෙ කරට අත දැම්මා.. ' අපි ඔයාව තනි කරන්නෙ නැහැ මල්ලි...'

ඇත්තමට මට වඩා රන්දුනු ගොඩක් මිත්‍රශ්‍රීලි... එයා තමයි මලිත්ගෙ කතාව සම්පූර්ණයෙන් ඇහුවේ.

' ඩොක්ටර් හිතනවනං ඒක ලියන්න. මගෙන් කිසිම බාධාවක් නැහැ. මට හංගන්න දෙයකුත් නැහැ ඩොක්ටර්. රන්දුණු අයියයි, ඩොක්ටයි නැති වෙන්න මම ඇත්තටම මානසික රෝගීයෙක් වෙනවා. මට ඔයාලට දෙන්න තියෙන්නෙ පිං විතරයි ඩොක්ටර්...'

' අපි උදව් කරේ ඔයාගෙන් කිසිම දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නැතිව මල්ලි... අපි අපේ වගකීම ඉටු කරා. අපි හැමදෙනාම වැරදි කරනවා. ඒක දැනුවත් හරි නොදැනුවත්ව හරි වෙන්න පුළුවන්. ගොඩාක් අයට ඕනි වරද දැක්කාම ඒක පිටින් තියලා ඒ මනුස්සයාව තලලා පොඩිකරලා දාන්න. නැත්තටම නැති කරන්න. වැරදි නොකරපු කෙනෙක් මේ සමාජෙ ඉන්නවද මල්ලි... වැරදි වලින් තමයි මිනිස්සු හැදෙන්නෙ. වරක් දෙවරක් මිනිස්සුන්ට හැදෙන්න අවස්ථාව දෙන්න ඕනි. එහෙමත් හැදෙන්‍නනෙ නැත්තං ඉතින් අතඇරලා දානවා හැර වෙන මොනවා කරන්නද? ඔයා ජීවිතේ දැක්කා. අපි කවුරුත් නොදකින නොහිතපු විදිහට ඔයා ජීවිතෙට මුණ දුන්නා මල්ලි... මම ඔයාගෙන් කතාව ලියන්න ඇහුවේ මේ ලංකාවෙත් මෙහෙම හැංගුණ චරිත තියෙනවා කියලා මිනිස්සු දැන ගන්න ඕනි. ඔයා කතාව අපිට කීවා. ඒ වුණත් එහෙම නොකියපු කතා කොච්චර මේ ලෝකෙ හැංගිලා ඇත්ද මල්ලි...' මම මලිත්ට කිව්වා.

' ඔව් ඩොක්ටර්... ඒ හැමකෙනා වෙ‍නවෙන්ම ‍මයෙ කතාව ලියන්න....' මලිත් හිනාවුණා.

' ගිහංස කොහාටද එනවා කිව්වේ අයියේ...' රන්දුණු මයෙන් ඇහුවා.

' විහාර මහාදේවි පාක් එකට නේද? ' මම ඇහුවා. ' ඉන්න මම ගිහංසට කෝල් එකක් ගන්නම්...'

දෙපාරක් තුන් පාරක් රින් වෙද්දි ‍ෆොන් එක ආන්සර් කරා..

' ගිහංස ....'

' ඔව් කියන්න ඩොක්ටර්...' එහා පැත්තෙන් කෙනෙක් කතා කරා.

' අපි දැන් එන්න හදන්නේ...'

' මම ඇවිත් ඉන්නේ ‍ඩොක්ටර්...'

' අහ්... හරි අපි එන්නම්...' මම ෆොන් එක තියන ගමන් කිව්වා. ' ගිහංස ඇවිත් අපි යමු ඉක්මනින්ම...'

මලිත්වයි, රන්දුණුවයි කාර් එකට නග්ග ගත්ත මම විහාරමහදේවි පාර්ක් එකට ඩ්‍රයි කරා. රන්දුණුත් මලිත් එක්ක පිටිපස්සෙම වාඩි වුණා. ඇත්තටම මම ඒක අනුමත කරා. මලිත්ගෙ මුණේ කිසිම බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා මම දැක්කෙ නැහැ. රන්දුනු මලිත්ගෙ අත අල්ලගෙන හිටියා.

කාර් එක පාර්ක් කරපු අපි ගිහංස හොයාගෙන විහාරමහදේවි පාර්ක එකට ගියා. ඇතුළට වෙන්න තිබුණු බෙන්ච් එකක සිවුරක් ඇදගත්ත කෙනෙක් වාඩිවෙලා හිටියා. ගිහංස කියපු විදිහට එතන තමයි එයා ඉන්න ඕනි. මම ආයෙත් කෝල් ගත්තා. ෆොන් එක රින් වුණත් ආන්සර් කෙරේ නැහැ.

' ඩොක්ටර් ගිහංසද හොයන්නේ...' බෙන්ච් එකෙ වාඩිවෙලා හිටපු හාමුදුරුවෝ ඇහුවා.

' එහෙමයි හාමුදුරුවනේ...' මම ඒ පැත්ත හැරෙන ගමන් කිව්වා.

' ගිහංස අයියා....' මලිත් බෙන්ච් එක ගාවට යන ගමන් කිව්වා. ' දෙයියනේ... ඔයා මහණ වෙලා...? ' මලිත් අපි දිහාත් හාමුදුරුවෝ දිහාත් බලන ගමන් කිව්වා. ' අනේ ඩොක්ටර්... මේ ගිහංස අයියා... '

' නැගිටින්න මල්ලි...' හාමුදුරුවෝ මලිත්ට කිව්වා. මමත් රන්දුණුත් හාමුදුරුවෝ ගාවට ගියා. ' ඩොක්ටර් මට සමාවෙන්න ඕනි මම මහණ වෙලා කියලා නොකීවට...'

' ඒකට කමක් නැහැ හාමුදුරු‍වනේ...' මමත් රන්දුණුත් නමස්කාරකරන ගමන් කිව්වා.

' මමත් හෙව්වෙ තාවකාලික සතුටක් ඩොක්ටර්... ඒ බැදීම් වලින් නිදහස් වෙලා මේ උතුම් චීවරය දරාගෙන ඉද්දි තමයි හිතෙන්නෙ මම කොයි තරං මොඩ විදිහටද හැසිරුණේ කියලා... මලිත්... මම කැමතියි මේ සහනය ඔයාටත් දෙන්න....'

මලිත් මමත් රන්දුනු දිහාත් බැලුවා. රන්දුණු ඒක අනුමත කරන විදිහට ඔලුව වැනුවා.

' මට මලිත්ව මහණ කරන්න රොෂාන් අයියා අවසර දුන්නා. ඒත් මලිත් කැමතිනම් විතරක් මම මලිත් මහණ කරන්නෙ.. එහෙම නැතිව මලිත්ට වෙන අරමුණක් තියෙනවං මට පුළුවන් විදිහට මම ඒකට උදව් කරන්නං...'

' මට වෙන කිසිම අරමුණක් නැහැ හාමුදුරු‍වනේ...' මලිත් නැගිටින ගමන් කිව්වා.

මලිත් මහණ වෙන්න කැමති වුණා. ඉතින් තව දුරටත් මේ කතාව ලියන එකෙ තේරුමක් නැහැ මම හිතන්නේ.

ඔයාලා මේ කතාව කියෙව්වා. සමහරු පෞද්ගලිකව හම්බුණාම මට බැන්නා. මේ වගෙ වල් කතා ලියන්න එපා කියලා. මට වෙනස් විදිහෙ කතාවක් ලියන්න කිවා. හැමදාමත් මම කියන්නෙ මම 'ගේ' කෙනෙක්. මම අපි ගැන ලියන්නෙ නැතිව කා ගැන ලියන්නද? වෙන දේවල් ගැන ලියන්න මට වෙහෙසෙන්න ඕනිකමක් නැහැ. සමලිංගිකත්වය ගැන මට ‍දැණෙන හැගෙන දේ, මම අත්විදපු දේ, මම අහලා තියෙන දේ මම ලියනවා. ඉතින් ඒක කියවන එක හෝ නොකියවන එක ඔයාලට භාරයි. ඒ ගැන කියන ඕනෑම යෝජනාවක්, චෝදනාවක් මම සතුටින් භාරගන්නවා. ඔයාලගෙ අදහස් උදහස් නිසයි අලුත් කතාවට මම ආයෙත් කරුණු එකතු කරගන්නෙ. හැබැයි ලියන හැම කතාවම මයෙම අත්දැකීමක් විදිහට හිතන්න එපා. මොකද ඒක හරි නැහැනෙ... මම කතා ලීවට මේ හැමදෙයක්ම මම කරානං මට වෙන වැඩ කරන්න වෙලාවක් නැති වෙනවා. ෆේක් ෆේස් බුක් වලින් කතාව කියවන යාලුවෝ පුළුවන්නං කතාව ගැන අදහස් මෙතනම කියන්න. මාව පෞද්ගලිකව දන්න යාලුවෝ ඉන්නවං එයාලා කතාව වෙනත් විදිහකට කියවනවනං පෞද්ගලික මුහුණු පොතෙදී හෝ හම්බුණාම මට කතාව ගැන අදහස් කියන්න.

එහෙනං ඉතින් මේ කතාවට මට වස්තු බීජය ලබාදුන්න මලිත්ගෙ චරිතයට හැබැවට පණ පොවපු ඒ අයියට මම ගොඩක් ස්තූතිවන්ත වෙනවා. මම දන්නෙ නැහැ ඔයාව ආයෙත් කවදාවත් මට මුණගැහේවිද කියලා. කොහොම වුණත් අයියේ මම ඔයාගෙ කතාව ලිවා. සමහර කරුණු අඩු වැඩි වෙන්න ඇති. ඔයා කතාව කියෙව්වොත් මට ඒක කො‍හොමද කියලා කියන්නකෝ... ඒ වගෙම නැවතිලා තිබුණු කතාව ලියන්න ආයෙත් මම උනන්දු කරපු චරිත් අයියාටත්, තම පෞද්ගලික ලැප්ටොප් පරිගණය ලබාදුන් කසුන් ඉදුවර මල්ලිටත්, කතාව මුහුණු පොතෙහි දැමීමට මට මූල්‍යමය අනුග්‍රහය ලබාදුන් රංජි අයියාටත්, රැකියාව ගැනවත් නොසිතා මට ‍සෙවනැල්ලක් වගෙ උදව් කරපු පහන් අයියා‍ටත්, කරන කියන හැමදෙයකදිම මයෙම සෙවනැල්ල වූ සතිෂ් අයියාටත්, මේ තාක් දුරට කතාව කියවපු, බැනපු, අඩුපාඩු පෙන්වපු, මාව දිරිගන්වපු... හැමදෙනාටමත් බොහොමත් ස්තූතියි.

හැමදාමත් වගෙ සයිබර් අවකාශයේ මාව කතුවරයෙකු කරපු getreal.fullboards.comවෙඩ් අඩවියේ ඇඩ්මින් ඇතුළු එදා කදුළු සිත්තම් ආදරෙයන් වැළගත් සැමටමත් විශේෂ ස්තූතිය පුද කරමින් ' එක ගේ කුරුල්ලෝ' අවසානය සනිටුහන් කරන්නෙම්...

කතාවේ ප්‍රධාන චරිත - මලිත්, රොෂාන්, ගිහංස, රන්දුනු (සතිෂ් රන්දුනු මිලාන්), සෝමම්මා, මලිත්ගෙ අයියා, මලිත්ගේ අම්මා, සාරංග, සංජන

-සංජන කෙනෙත් බංඩාර-